My Engineer รักร้ายนายจอมโหด (ต้าร์) บทที่ 5

มือบางค่อย ๆ เอื้อมมือลงไปหยิบรองเท้าผ้าใบที่ถอดออกโดยที่ไม่มีใครเห็น อย่างที่บอกเธอตัวเล็กสูงแค่ 159 เอง เลยไม่มีใครสังเกตเห็นคนตัวเล็กแบบเธอว่ากำลังทำอะไร เมื่อหยิบได้รองเท้าแล้วเธอก็เอามาซ่อนไว้ใต้กระเป๋าผ้าไว้ไม่ให้คนเห็น

นับหนึ่งถึงสามในใจและเล็งไปที่...หัวของไอ้คนชื่อวาโย...เอาละ พินอินแกใจเย็น ๆ นะ

มือกำรองเท้าไว้แน่น!!

หนึ่ง…สอง…สาม

โป๊ก!!

“โอ๊ย! ไอ้สัสใครวะ”

อ้าวใคร? ไม่ใช่เธอนะ รองเท้ายังอยู่ในมืออยู่เลย

วาโยยกมือกุมหน้าผากที่ตอนนี้มีของเหลวสีแดงไหลลงมาอย่างโมโห หมาตัวไหนมันลอบกัดเขากัน ก่อนจะตวัดสายตามองยัยหน้าจืดที่ยืนโง่โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

เขาก็ไม่คิดว่าเธอจะกล้าทำเขาหรอก!

เขาสะบัดหน้าหนี ท่าทางขี้กลัวแบบนั้นจะมีปัญญาทำอะไรได้ และทิศทางของก้อนหินก็มาจากทางออกซอกตึก

“โทษทีมันหลุดมือ”

น้ำเสียงยียวนแบบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากไอ้ต้าร์ ศัตรูตัวฉกาจของเขา วาโยกัดกรามแน่นพลางยกมือกุมปากแผลไม่ให้เลือดมันไหลไปมากกว่านี้

“ไอ้สัสมึงลอบกัดกู!”

“เปล่า ก็บอกว่ามันหลุดมือไง”

วาโยคิ้วกระตุกทันที นี่แหละเพราะมันเป็นแบบนี้เขาเลยเกลียดมัน ยิ่งท่าทางอ้อนมืออ้อนตีนของมันยิ่งน่าตบ ก่อนที่เขาจะคิดขึ้นมาได้ว่าทำไมไอ้ต้าร์มันถึงได้มา ทั้งที่ตอนแรกบอกจะไม่มา เขาเหลือบตามองยัยจืดก่อนคว้าเธอมาใกล้

“อะ...น…นายจะทำอะไร”

แรงกระชากของเขาทำให้ตัวเธอเซถลาเข้ามาชนอกแกร่งจนเกิดเสียงดังปั๊ก! ไม่ทันได้ตั้งตัวเขาก็ใช้แขนอีกข้างกอดรัดตัวเธอไว้แน่นจนแทบขยับไม่ได้

ไอ้บ้า ท่านี้มันล่อแหลมเกิน!

“เงียบไปแล้วอยู่นิ่ง ๆ อย่าดิ้น!” วาโยก้มลงมากระซิบ ริมฝีปากเขาแทบชิดใบหูของเธอ

“แล้วมึงมาทำอะไร ไหนบอกจะไม่มาแล้ว”

“แค่ผ่านมา”

ต้าร์ยกยิ้มมุมปากจ้องมองศัตรูต่างสถาบันที่เวลามันว่างจะให้คนมาท้าเขาต่อยตีอยู่เรื่อย โคตรไร้สาระ วันนี้ก็เหมือนกัน เขามารอนานแล้วแต่เจอกับยัยเด็กนั่นพอดีเลยลืมนัดและกลับไปที่ช็อป แต่นึกขึ้นได้ก่อนเลยกลับมาที่นี่อีกครั้ง

ไม่นึกว่ามันจะกล้าเล่นงานคนอื่นจริง ๆ พร้อมส่งสายตาคาดโทษไปให้เธอที่ยืนตัวสั่นอยู่ พินอินที่เห็นรุ่นพี่หนุ่มจ้องอย่างนั้นก็งุนงงว่าเธอทำอะไรผิด

“อาฮะ ก็นึกว่าจะมาช่วยคน แต่ถ้ามึงแค่ผ่านมามึงก็ไปซะสิ กูจะได้เล่นกับยัยนี่ให้สมใจ”

“อย่านะ”

พินอินย่นคอหนีเมื่อเขาก้มหน้าลงมาใกล้ซอกคอจนเธอขนลุก พลางมองพี่ต้าร์อย่างขอร้องให้เขาช่วย แต่กลับได้รับเพียงสายตาว่างเปล่า

ดวงตากลมโตมองเขาผ่านแว่นสายตา ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างใช้ความคิด ในเมื่อเขาไม่ช่วยเธอคงต้องพึ่งตัวเอง พลางเหลือบตามองรองเท้าผ้าใบที่ซ่อนไว้ใต้กระเป๋าผ้า

“ยังไม่ไสหัวไปอีก...อยากดูคนเล่นหนังสดเหรอวะ” วาโยตะโกนเสียงดังพอให้คนหน้าตึกได้ยินแต่เขาก็ยังนิ่ง ด้วยความอยากเอาชนะมือหนาของวาโยกระชากพินอินเข้ามาใกล้ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาเพื่อชิมริมฝีปากอวบอิ่ม

กึก

“โอ๊ยย!”