ตอนที่ 6
My Engineer รักร้ายนายจอมโหด (ต้าร์) บทที่ 6
November 4, 2026
“จะไปส่งแต่เธอไม่ฟัง ฉันพูดก็เดินออกมาก่อนแล้ว ฉันเลยเดินตามมา”
“อ่า ไม่เป็นไรหรอกหนูกลับได้ค่ะ”
“จะ-ไป-ส่ง”
เขาย้ำคำเดิมก่อนจะเดินเข้ามาหาเธอที่ยืนเอ๋ออยู่ ทำไมพี่เขาต้องไปส่งด้วย
“แต่วะ”
“บ้านเธออยู่ไหน”
“หนูอยู่หอไม่ไกลจากมหา’ลัยค่ะ”
“งั้นก็มา จะไปส่ง”
“ก็ได้ค่ะ”
เขาพาฉันมายืนรอรถอยู่ริมฟุตพาทแต่ไม่ใช่ป้ายรถเมล์อะไรเลย รอสักพักก็มีรถยุโรปคันหรูขับเข้ามาจอดเทียบ ก่อนจะมีคนขับรถลงมาเปิดประตูให้พี่ต้าร์เดินเข้าไปนั่งเบาะหลังอย่างเคยชิน ส่วนฉันก็ยืนนิ่งไม่กล้าขยับ
“เธอจะให้ฉันปูพรมให้เหรอวะ ทำไมไม่ขึ้นมา”
“เอ่อ...”
“เร็ว ๆ ยัยแว่น”
“ค่ะ ๆ ๆ”
พินอินรีบขึ้นมานั่งข้างเขาทันทีด้วยความตื่นเต้น
จะไม่ให้เธอเกร็งได้ยังไง นี่มันรถRollsRoyceเลยนะ ชาตินี้ทั้งชาติเธอไม่คิดว่าจะได้มานั่งรถหรูแบบนี้หรอก ถ้าไม่ใช่เพราะคนผมแดงที่นั่งกอดอกไขว่ห้างอยู่ข้างกันน่ะ
คณะอักษรศาสตร์
ผ่านมาสองวันแล้วกับเหตุการณ์สุดระทึกในวันนั้น หลังจากพี่ต้าร์มาส่งที่หอเราก็ไม่ได้ติดต่ออะไรกันอีก พี่เขาใช้ชีวิตของเขาส่วนฉันก็ใช้ชีวิตของฉัน
“นี่ยัยแว่นเธอไปนั่งตรงนู้น”
เสียงแหลมตะโกนมาจากหน้าห้องเรียนพร้อมชี้นิ้วไปยังโต๊ะหลังห้อง จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากข้าวสวยดาวคณะอักษรรุ่นเดียวกับฉันเอง พร้อมกับแก๊งเพื่อนสาวฮอตประจำคณะอีกสามคน และเป็นแก๊งนี้ที่ชอบแกล้งฉันประจำไม่รู้ทำไม
“แต่ฉันมาก่อนนะ ถ้าพวกเธออยากนั่งตรงนี้ก็มาให้เร็วกว่านี้สิ” ฉันตอบเธอเสียงเรียบ ถึงฉันจะเป็นคนที่ดูเฉิ่มเชยแต่ไม่ได้หมายความว่าฉันต้องอ่อนแอหัวหดและกลัวพวกเธอ
“กล้าย้อนเหรอยัยแว่น บอกให้ย้ายก็ย้ายสิหรืออยากมีเรื่อง” ใบบัวเพื่อนในแก๊งสาวฮอตเอ่ยแทรกขึ้นมาพร้อมจิกตาใส่ฉัน เธอคนนี้แหละที่เป็นหนึ่งในผู้หญิงของแฟนเก่าฉัน
ผู้หญิงของภูผา
ฉันสบตาเธอนิ่งไม่ได้ขยับลุกขึ้นหรือเตรียมเก็บกระเป๋าเพราะฉันจะนั่งตรงนี้ และก่อนที่จะมีปากเสียงกันหัวหน้าห้องก็เข้ามาคลี่คลายสถานการณ์เพราะอาจารย์ประจำวิชามาถึงหน้าห้องแล้ว พวกเธอเลยได้แต่สะบัดหน้าใส่และเดินไปนั่งข้างหลัง
“ทีหลังเธอก็อย่าไปมีปากเสียงกับพวกนั้นมาก”
“ฉันไม่เคยทำตัวมีปัญหา”
“นั่นแหละ ถ้ายอมได้ก็ยอมไปเหอะ อย่างเธอจะมีปัญญาไปสู้รบตบมือกับยัยพวกนั้นได้ยังไง”
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมพูดคุย