ตอนที่ 117

ตอนที่ 117

ธามนิธิไม่ได้พูดอะไร

ปาณีปรากฏว่าสีหน้าของเขาดูมืดครึ้ม ไม่รู้เขาคิดอะไรอยู่ ปาณีถามว่า“คุณเป็นอะไรหรอ”

ไวยาตย์นั่งอยู่ข้างหน้า รู้สึกอึดอักมา ยังจะมาถามอีกว่าเป็นอะไรอีกหรอ

ก็โดนเธอทำให้โกรธไง

อยู่ดีๆไปทักทายกับชลิตทำไม

คราวนี้จะดูว่าเธอจะง้อเขายังไง

แต่ปาณียังไม่ปรากฏว่าธามนิธิกำลังโกรธอยู่ เมื่อขึ้นไปบนรถ เธอรู้สึกโล่งใจขึ้น แล้วเอียงตัวพิงไปที่ไหล่ของธามนิธิ“ง่วงจัง วันนี้ตื่นแต่เช้า หนูนอนแป๊บนะ ถึงแล้วค่อยเรียกหนู”

ตอนที่เธอรอธามนิธิที่เลานจ์ รอจนเธอง่วง เธอเลยออกมาหาเขา

เดิมธามนิธิรู้สึกไม่ค่อบสบายนิดๆ เขาเป็นคนเผด็จการ มีความเป็นเจ้าของสูง โดยเฉพาะตอนนี้เขามีใจให้ปาณีแล้ว เห็นเธอไปพูดคุยกับผู้ชายคนอื่นแม้ประโยคเดียวเขาก็รู้สึกไม่พอใจ

แน่นอน ความไม่พอใจนี้เป็นด้านอารมณ์เท่านั้น ยังไม่ถึงขนาดอิจฉา

ดังนั้น เมื่อปาณีทั้งตัวเอียงเข้ามา กลิ่นอายที่เย็นช้าของเขาก็จางหายไปทันที

คนอื่นไปง้อเขา แม้จะเอาใจไปเพียงไหนก็ยังง้อไม่ได้ แต่ปาณี ไม่ต้องง้อเขาก็ดีขึ้นเองแล้ว

ไวยาตย์เห็นสีหน้าของธามนิธิเปลี่ยนหน้าดูขึ้น อยากจะกดไลค์ให้เธอในใจ

ทีหลังถ้าคุณธามโกรธ เพียงแค่ให้ปาณีมาก็พอแล้ว

สถานที่กินข้าวนัดอยู่ที่โรงแรม ปกติคนที่ชวนธามนิธิไปกินข้าว มักจะเลือกโรงแรมชั้นสูง รสชาติดีไม่ดีไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือต้องมีหน้า

ปาณีเตินอยู่ข้างๆธามนิธิ พูดว่า“เรามากินข้าวที่นี่หรอ”

ธามนิธิ“อื่ม”