ตอนที่ 214

ตอนที่ 214

ดังนั้น เธอจึงไม่ชอบที่จะรบกวนไวยาตย์จริงๆ

ธามนิธิมองไปยังเธอ ดวงตาดำสนิทคู่นั้น เปรียบเสมือนน้ำทะเลลึก “ถ้าอย่างนั้น......ทำไมกลับมาก่อนล่ะ?”

ปาณีมองไปยังเขา กระพริบตาปริบๆ พูดอย่างทะลึ่งว่า “ก็เพราะว่าคิดถึงคุณไงคะ หนูเลยกลับมา”

ประโยคนี้ของเธอ ทำให้บรรยากาศเครียดตึงเมื่อครู่กลับกลายเป็นบรรยากาศชิวๆในพริบตา

ทันใดนั้นธามนิธิก็คิดว่า ถ้าหากคนในบริษัทเป็นแบบเธอหมด ถ้าอย่างนั้นเขาคงไม่ต้องทำงานทำการกันละ

เด็กคนนี้ คิดหว่านเสน่ห์เขาทุกที่ทุกเวลาจริงๆ!

สิ่งที่ธามนิธิเกลียดมากที่สุดก็คือ การถูกปาณีอ่อยง่ายๆแบบนี้ ดังนั้น ไม่ว่าจะยากแค่ไหน เขาก็จะบังคับริมฝีปากที่อมยิ้มนั้นให้ได้

ปาณีถือโอกาสที่คุณอายังไม่พูด เข้าไปแปรงฟันให้เสร็จ จากนั้นก็เดินออกมา

บนตัวเขาสวมใส่เสื้อยืดตัวใหญ่ เห็นธามนิธิทำสีหน้าเข้มขรึม กลัวเขาจะโมโห เธอจึงเข้าไปกอดคอธามนิธิไว้ หอมลงบนหน้าผากเขาทีหนึ่ง “หนูกลับมาเพราะคิดถึงคุณจริงๆนะคะ”

ธามนิธิยื่นมือออกมาย่างเข้มขรึม แกะมือเธอออก “พูดจาดีๆ อย่าอะไรนิดอะไรหน่อยก็อ้อน ฉันไม่กินไม้นี้หรอก”

“......” ปาณีจึงทำได้เพียงนั่งตัวตรง ทำท่าทางเตรียมพร้อมสำหรับการโดนด่าแล้ว “ค่ะ”

เธอรู้ว่าในบางครั้งธามนิธิขี้อายมากกว่าเธออีก ดังนั้นเธอจึงให้ความร่วมมือกับเขาอย่างมาก

ธามนิธิเห็นเธอแบบอย่างนี้ก็อ่อนลงทันที จากแต่เดิมที่อยากจะอมรมสั่งสอนเธอสักหน่อย เขายื่นมือออกไปลูบหัวเธอเบาๆ พูดว่า “ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนพึงพาตัวเอง แต่ว่ากลับดึกขนาดนี้ แล้วเป็นเด็กผู้หญิงอีกด้วย ฉันจะเป็นห่วงเธอ เธอลองพูดสิว่านอกจากฉันแล้ว ใครจะเป็นห่วงเธอขนาดนี้อีก?”

“หนูรู้ค่ะ” ปาณีมองเขาด้วยสีหน้ายิ้มกว้าง พูดว่า “หนูจะจำคำพูดของคุณอาไว้ดีๆค่ะ”