ตอนที่ 286

ตอนที่ 286

ในสายตาของปาณีเป็นการเพ้อฝัน แต่ในสายตาของเขานั้น กลับดูเหมือนต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้ว

แววตาของเขา ทำให้ปาณีหลบสายตาด้วยความตื่นเต้น

เธอคิดมากเกินไปหรือเปล่า?

จู่ๆก็เหมือนเธอถูกสารภาพรักซะงั้น

แต่ว่า คุณอาก็คือคุณอาจริงๆ ขนาดสารภาพรักยังทำให้รู้สึกสบายใจขนาดนี้

ปาณีคิดถึงแม่ของตัวเอง ปีนี้ก็อายุ 40 กว่าปีแล้ว อีกไม่อีกปีก็จะ 50 แล้ว แต่ก็ยังคงต้องทำงานอยู่ทุกวัน

เพราะว่าเงินที่พ่อหามาได้นั้น ไม่เพียงพอต่อการเลี้ยงครอบครัว ดังนั้นเธอจึงจำเป็นต้องออกไปทำงานอย่างพยายาม

เคยมีช่วงเวลาหนึ่ง ปาณีไม่ทำงาน ช่วงที่ไม่มีรายได้ และก็เป็นช่วงที่ทะเลาะกับพ่อหนักที่สุดเหมือนกัน

และอาจเป็นเพราะแบบนี้ แม่ถึงมองว่าเงินมีค่ามากเป็นพิเศษ

ดังนั้น เป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลยที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะสามารถได้ยินผู้ชายพูดว่า ฉันจะเลี้ยงเธอทั้งชีวิตนี้เอง

.......

ปาณีหลับไปสักพัก ตอนตื่นนอนก็เที่ยงพอดี

เธออาบน้ำ แล้วรวดเปลี่ยนผ้าปูไปด้วย

น้าลำมุงเดินเข้ามาจากข้างนอก มองไปยังเธอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เล็ก กำลังซักผ้าปูที่นอนในกาละมังอยู่ จึงรีบวิ่งเข้ามา “คุณหนูปาณีคะ ทำไมคุณหนูมาซักผ้าปูเองล่ะคะ? ป่วยก็ควรนอนพักดีๆ เรื่องพวกนี้ให้น้าทำก็ได้แล้วค่ะ”

“ไม่ ไม่เป็นไรค่ะ” ปาณีทำตัวไม่ถูก ตอนเธอตื่นนอนพบวาบนผ้าปูมีคราบเลือดอยู่ ไม่อยากให้คนใช้เห็นจึงซักด้วยตัวเอง เธอพูดกับน้ำมุงว่า “หนูจะซักเสร็จแล้วค่ะ”

น้าลำมุงพูดว่า “น้าได้ยินไวยาตย์บอกว่าคุณหนูป่วย ป่วยหนักไหมคะ?”

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูกินยาแล้ว” เธอแค่เหนื่อยมากเกินไปหน่อย จึงเป็นไข้ ก็ไม่ได้ป่วยหนักอะไรจริงๆ

น้าลำมุงนั่งลง “คุณหนูรีบไปพักเถอะค่ะ เดี๋ยวน้าจัดการเอง”

เห็นปาณีป่วยแล้วยังต้องทำงานอีก เธอรู้สึกปวดใจมาก