ตอนที่ 291

ตอนที่ 291

เธอต้องการความกล้าอย่างมากในการนั่งอยู่บนตักเขา

อยากหนีแต่ดันหนีไม่ได้

จึงทำได้แต่ไอแห้งๆ “หนูว่าเรียกปาณีเฉยๆก็ได้ค่ะ”

“เมื่อกี้เธอไม่ได้พูดแบบนี้นี่” ธามนิธิชินกับการตีสองหน้าของเธอแล้ว

ตอนนี้ได้ใจก็หวานเสน่ห์เขาอย่างรุนแรง พอรู้สึกว่าสถานการณ์ไม่เป็นผลดีต่อตนเอง ก็ทำตัวเหมือนหมาน้อยเก็บหางเพราะขี้กลัว

ปาณีมองไปยังใบหน้าอันหล่อเหลาของธามนิธิ พูดเสียงอ่อนว่า “หนูแค่ล้อเล่นกับคุณเอง คุณอาคงไม่คิดว่าเป็นเรื่องจริงหรอกใช่ไหมคะ?”

“อื้ม ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องจริงนะ” เขาพูดอย่างหยิ่งยโส

มือที่กอดเอวเธออยู่ก็ออกแรงมากขึ้นไปอีก

อยากได้ยินเขาเรียกว่าเบบี๋?

นี่เป็นคำพูดที่เหมาะจะพูดตอนอยู่บนเตียงเท่านั้น

ทันใดนั้นปาณีก็คิดถึงความเหนื่อยล้าของเมื่อคืน ถึงตอนนี้ เธอยังรู้สึกขาอ่อนอยู่เลย

เธอรีบอ้อนวอนขอร้อง “หนูผิดไปแล้ว! ครั้งหน้าหนูจะไม่ล้อคุณต่อหน้าคนอื่นอีก”

“ในเมื่อสำนึกผิดแล้วก็ต้องถูกทำโทษ เธอว่ายังไง?” เขามองไปยังเธอ สายตาที่กำลังอ่อน เหมือนจะดึงดูดวิญญาณของฝ่ายตรงข้ามออกไปได้

ปาณีไม่มีแรงต่อต้านใบหน้านี้เลยจริงๆ มองเขาอย่างหม่อลอย

ธามนิธิก้มหน้าลง เกือยจะจูบโดนปาณีแล้ว ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เห็นเพียงแต่ธามนิธิที่ขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมากที่มีคนมาขัดจังหวะ

ปาณีพูดว่า “มีคนมาค่ะ ไวยาตย์มีธุระกับคุณรึเปล่าคะ?”

“ให้เขารอไป” ธามนิธิก้มหน้าลง ถึงฟ้าจะถล่มก็ไม่สามารถหยุดยั้งแรงกระตุ้นที่เขาอยากจะจูบปาณีได้

“ไม่เอาค่ะ” มีคนอยู่ ปาณีไม่ชิน ยื่นมือไปปิดปากเขา รั้งเขาไว้

ธามนิธิเอามือเธอออก “เป็นเด็กดีหน่อยสิ จูบครั้งหนึ่งและฉันจะให้เธอไปเปิดประตู”

หลังจากที่เกิดความเร่าร้อนกับเธอเมื่อคืน จนถึงตอนนี้ เขาอยากเพียงกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ทะนุถนอมเธอ