ตอนที่ 347

ตอนที่ 347

ธามนิธิมองสายตาที่เศร้าลงของเธอ พูดว่า “ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน วิวที่นี่สวยมาก มาพักผ่อนสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน”

เขารู้ว่าเธอใจอ่อนมาก พอเห็นขาเขาไม่สามารถเดินได้ เดาได้เลยว่าเธอต้องเป็นห่วงเขามากแน่ๆ

ปาณีพยักหน้า “ค่ะ”

แต่ว่า ภายในใจก็ยังคงเสียใจนิดหน่อย

พวกเขาออกมาเที่ยวด้วยกัน แต่เขากลับทำได้เพียงนั่งอยู่บนรถเข็น...... ถ้าหากตัวเองยืนอยู่บนจุดยืนของเขา ไม่รู้ว่าจะเสียใจมากแค่ไหน?

เพราะว่าขาพิการ ดังนั้น สิ่งมากมายที่สนุกสนานบนโลกนี้ก็ไม่เกี่ยวกับตัวเองอีกเลย

ปาณีจัดของต่ออย่างเงียบๆ และก็หยิบชุดว่ายน้ำของตัวเองวางไว้ข้างๆ นี่เป็นชุดที่จะใส่ตอนไปแช่น้ำพุร้อน

ธามนิธินั่งอยู่บนรถเข็น จ้องมองเธออย่างเงียบๆ เป็นฝ่ายพูดก่อนว่า “ไหนๆก็รู้แล้วว่าฉันไม่สามารถไปแช่น้ำพุกับเธอได้ เธอลองใส่ชุดว่ายน้ำให้ฉันดูว่าเป็นยังไงจะดีกว่าไหม?”

แต่เดิมปาณียังรู้สึกเศร้าอยู่เลย แต่พอได้ยินคำพูดของเขาแล้ว มักรู้สึกว่าคำพูดของเขามีนัยแอบแฝงอยู่ “เมื่อคืนคุณก็เห็นแล้วไม่ใช่หรอคะ?”

“เห็นไม่ชัด”

“......”

ปาณีก็ไม่ใช่คนขี้อายอะไร ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เปลี่ยนให้เขาดูหน่อยก็ไม่เป็นไร

เพราะว่าเมื่อวานไวยาตย์ก็อยู่ด้วย เธอจึงรีบไปเปลี่ยนชุด แต่วันนี้ในห้องนี้มีเพียงเธอกับคุณอาเท่านั้น จะเป็นชุดให้เขาดูก็ไม่มีอะไรที่ดูไม่เหมาะสมไม่ใช่หรอ?

ปาณีหยิบชุดว่ายน้ำไปยังห้องน้ำ และออกมาหลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ ยืนส่องกระจกอยู่ข้างๆ ไม่ยอมรับไม่ได้เลยว่าเวลาผู้หญิงสวมใหญ่ชุดวายน้ำแล้วจะเซ็กซี่ขนาดนี้

ชั่วขณะนั้น ทำให้เธอรู้สึกว่าเหมือนตัวเองจะเดินออกมาจากทีวีก็ไม่ปาน

เธอมองไปยังธามนิธิอย่างเต็มไปด้วยความคาดหวัง “สวยไหมคะ?”

ดวงตาดำสนิทของธามนิธินั้นจ้องมองเธอเนิ่นนาน ปาณีเห็นเขาจ้องมองตัวเองตลอด ไม่ได้รู้สึกแปลกใจเช่นกัน เพราะว่าตัวเธอเองก็ยังรู้สึกว่าสวยเลย

ใครจะพารู้ว่าวินาทีต่อ ก็ได้ยินธามนิธิพูดว่า “น่าเกลียด”

“......”