ตอนที่ 415

ตอนที่ 415

รถเข็นที่เขานั่งยังอยู่ที่มุมนี้ มองถึงตรงนี้ เธอรู้สึกงงงัน นี่คือ……

ง่วงจนเบลองั้นหรือ?

ปกติคุณอาจะต้องใช้รถเข็นแทนการเดินไป แต่เมื่อกี้ เธอกลับคล้ายว่าเห็นเขาเดินเข้าไป

ปาณีนอนอยู่บนเตียง ไม่ได้ขยับเขยื้อน ซ้ำริมฝีปากยังยกยิ้ม เธอคิดว่าคนเองคล้ายคนโง่ก็มิปาน กระทั่งความฝันกับความจริงก็ยังแยกไม่ออก

ยามเช้า ธามนิธินั่งเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ข้างเตียง ปาณีตื่นขึ้น มองดูแผ่นหลังอันเปลือยเปล่าของเขา เซ็กซี่เป็นบ้า…

เธอเอ่ยเสียงเบา “สามี”

“หืม?” ธามนิธิใส่เสื้อเชิ้ต ติดกระดุมทีละเม็ดอย่างตั้งใจ

ยังมีกระดุมบนสุดอีกสองเม็ดที่ไม่ได้ติด ปาณีที่ลุกขึ้นนั่งเรียบร้อยแล้ว ก่อนเข้าไปกอดเขาจากด้านหลัง “เมื่อคืนฉันฝัน”

“ฝันถึงอะไร” ธามนิธิยิ้มและเอ่ยถามเสียงนุ่ม

ปาณีพิงลงบนไหล่เขา ลมหายใจรดหูของเขาเบาๆประหนึ่งสายลมอ่อนๆ เขาได้ยินเธอพูด “ฉันฝันว่าคุณสามารถลุกขึ้นมายืนได้แล้ว ไปห้องน้ำก็สามารถเดินไปเองได้ ถ้าหากคุณลุกขึ้นมาได้จริงๆคงดีอย่างยิ่ง”

ธามนิธิได้ยินคำพูดของเธอก็นิ่งไปเล็กน้อย

เมื่อคืน……..

เขาลุกขึ้นมาเดินจริงๆ

ครั้งก่อนตอนตรวจร่างกาย ชลิตบอกว่าตอนนี้เขาอยู่ในสภาพที่ดีขึ้นมากแล้ว

สามารถเดินได้ เพียงแต่ ไม่สามารถเล่นกีฬาที่ผาดโผนได้ชั่วคราว

เขาคิดว่าเมื่อคืนนี้ปาณีหลับสนิท คิดไม่ถึง ว่าเธอกลับ……

เขาจับมือที่วางอยู่รอบเอว ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างยิ่ง สองวันมานี้เขาคิดมาตลอดว่าจะเอ่ยปากเรื่องนี้กับเธออย่างไรดี

คิดอยู่สักพัก ก็ยังคิดไม่ออก จึงพูดกับเธอ “แน่นอนว่าเป็นเพราะเธออยากเห็นฉันลุกยืนได้อีกครั้ง ถึงฝันอะไรแบบนี้ขึ้นมาได้! ”

ปาณีคาดหวังอยู่ไม่น้อย “ขอแค่คุณลุกขึ้นมายืนได้อีกครั้งคงจะดีมาก”

ถ้าหากเขาสามารถลุกขึ้นมายืนและเดินได้ด้วยตนเองอีกครั้ง ปาณีจะได้ไม่ต้องเป็นกังวลแทนเขา คนรอบตัวเขาก็จะไม่กล้านินทาเขาอีกต่อไป

ธามนิธิหันกลับมา ก่อนกดเธอลงใต้ร่าง “วางใจเถอะ ต่อให้ลุกขึ้นยืนไม่ได้ ฉันก็ยังคงรักเธอ”