ตอนที่ 431

ตอนที่ 431

เธอมองถามนิธิ ถามว่า “คุณหายดีแล้วหรือคะ?”

“ต้องพักฟื้นอีกสักระยะ” ธามนิธิตอบ “แต่เรื่องเดินไม่มีปัญหาแล้ว”

เขามองปาณีที่อยู่ในอ้อมกอด “ดีใจไหม?”

ปาณีกลอกตาไปมา ไม่มีอะไรที่ไม่น่าดีใจนี่ “ก็ดีใจหรอกค่ะ แต่ว่า….คุณคงไม่ได้เพิ่งมาหายดีวันนี้หรอกนะ?”

พอเห็นท่าทางของเขา คงจะรู้มานานแล้วว่า ตัวเองหายดีแล้ว แต่กลับ….ไม่ยอมบอกเธอสักนิด

เขาจะรู้บ้างไหมว่า สองวันก่อนเธอเคยตั้งความหวังว่า ถ้าคุณอาเดินได้เป็นปกติ คงจะดีไม่น้อย

ความคิดของเธอในตอนนั้น การที่ธามนิธิลุกขึ้นยืนได้ เป็นเหมือนความฝันที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยในชีวิตนี้

แต่เขาล่ะ !

รู้อยู่ว่าตัวเองยืนได้แล้ว ยังมาเล่นละครอีก

ธามนิธิมองที่เธอ ไม่ได้พูดอะไร ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

ปาณีเห็นเขาแบบนี้แล้ว เลยพูดว่า “คุณนี่เลวจริงๆ !”

“แล้ววันนี้เธอจะไปเรียนหรือเปล่า?” ธามนิธิมองเธอด้วยความรักใคร่

ถ้าหากเธอไม่ไปเรียน เขาก็เต็มใจจะอยู่ทำตาหวานซึ้งเป็นเพื่อนเธอ

ปาณีตอบว่า “ไปค่ะ”

“งั้นสวมเสื้อผ้าซะ” เขาหยิบเสื้อผ้าของเธอมา ช่วยสวมให้เธอ

ขณะที่ปาณีกำลังกลัดกระดุมเสื้อ สายตาก็มองไปที่ธามนิธิ พูดวา “คุณเดินให้ฉันดูหน่อยสิคะ”

“......”

ธามนิธิมองเธอ ทำตามอย่างเสียไม่ได้ เพื่อให้เธอสบายใจ แล้วลูบที่หัวของเธอ พูดว่า “ฉันหายดีแล้วจริงๆ ลุกขึ้นยืนได้แล้ว ต่อไปไม่ต้องใช้รถเข็นอีก เดินเองได้แล้ว”

เขารู้ว่า เธอยังไม่เชื่อสนิทดี

ยังไงก็ตามเรื่องทั้งหมดนี้ สำหรับเธอแล้ว มันกระทันหันเกินไป…..

เขารู้สึกว่าท่าทางที่เธอแสดงออกมานั้นช่างน่ารักมาก