ตอนที่ 432

ตอนที่ 432

ยังจำได้ว่าเมื่อคืนวาน เขายังนั่งบนรถเข็นอยู่เลย

ธามนิธิ “อื้ม”

“น้า….” น้าลำมุงอยากพูดออกมา แต่หาคำพูดไม่ถูก “น้าขอไปโทรหาคุณผู้หญิงก่อน”

เธอระงับความตื่นเต้นไม่ไหว ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ

ตั้งแต่ตอนที่ธามนิธิขาเดินไม่ได้ คนในบ้านวิสิทธิ์เวชทุกคนก็รู้สึกเศร้าหมอง แต่ตอนนี้เขากลับมาเดินได้แล้ว ก็รู้สึกโลกนี้สดใสขึ้นมาทันที

ปาณีมองตามหลังน้าลำมุงที่มีอาการตื่นตกใจ จึงมองไปที่ธามนิธิ

ปฎิกิริยาของน้าลำมุง ทำให้ปาณีรู้สึกขึ้นได้ว่า พอเห็นแบบนี้เข้า ทำให้เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้กำลังฝันไป !

ธามนิธิคนเส้นบะหมี่ที่อยู่ในชาม เห็นปาณีเอาแต่มองตามน้าลำมุง “ไม่ทานบะหมี่มัวแต่มองอะไรอยู่? ไม่กลัวไปสายหรือ?”

ปาณีจ้องหน้าเขา “คุณดูน้าลำมุงสิดีใจจนร้องไห้แล้ว”

ที่จริงปาณีก็ดีใจจนอยากร้องไห้เหมือนกัน

เพียงแต่เรื่องราวเกิดขึ้นกระทันหัน เธอเลยมีปฎิกิริยาตอบกลับไม่ทัน

ธามนิธิมองไปที่น้าลำมุง เขารู้ว่า หากเขายืนได้แล้ว เรื่องทั้งหลายก็จะเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

คนที่ดีใจไม่ได้มีแต่น้าลำมุง แต่ยังมี คนในบ้านอีกด้วย

เขาถอนสายตาออก พูดกับปาณีว่า “รีบทานเข้าเถอะ อย่าลืมว่ากลางวันมีนัดทานข้าวกับฉันล่ะ ฉันจะให้คนมารับเธอ”

“รู้แล้วค่ะ”

-

วันรุ่งขึ้นตอนเช้า ขณะที่ปาณีกำลังเดินเข้ามหาวิทยาลัย ก็ปะหน้าเข้ากับนลินพอดี