ตอนที่ 439

ตอนที่ 439

เขาทำท่าทางเฉยๆ ทิ้งรถเข็นไว้ตรงนั้น

จนกระทั่งเขาขึ้นลิฟต์ไปแล้ว จันวิภาถึงเพิ่งมีปฎิกิริยาตอบสนอง ธามนิธิ ยืนได้แล้วจริงๆ

ปาณีมองไปที่จันวิภา “พี่คะ”

จันวิภานั่งลงอย่างงงๆ อาจเป็นเพราะภาพตรงหน้าที่กระหน่ำใส่เธอ ชั่วขณะหนึ่งเธอจึงยังรู้สึกรับไม่ได้

ผ่านไปสักพัก เธอจึงจ้องไปยังปาณี น้ำเสียงแสดงถึงความยินดีอย่างที่สุด “เมื่อกี้พี่ไม่ได้ดูผิดใช่ไหม”

ปาณีบอกว่า “จริงค่ะ คุณอาหายดีแล้วจริงๆ เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขาไม่ยอมบอกสักคำ วันนี้ฉันก็เพิ่งจะรู้เหมือนกันค่ะ”

หากเป็นเพราะว่าเธอไม่เห็นเองล่ะก็ ธามนิธิก็คงจะปิดบังต่อไป

แต่จะเพราะอะไรนั้น คิดยังไงปาณีก็ไม่เข้าใจ

ปาณีพูดพลาง เอาของขวัญที่ชลธีมอบให้เก็บลงใส่กล่อง แม้ธามนิธิจะบอกว่าอยากมอบให้เธอ แต่เธอก็ไม่คิดจะใส่มัน สู้เก็บไว้ที่เดิมดีกว่า

จันวิภาเห็นหยกเข้า ก็เกิดอาการตกตะลึง “นี่อะไรน่ะ?”

ปาณีอธิบายว่า “มีคนให้มาค่ะ”

จันวิภาหยิบขึ้นมาดู แล้วหัวเราะขึ้น “นี่มันหยกที่แม่ของนลินหวงที่สุดเลยไม่ใช่หรือ? ชอบเอาออกมาอวดให้ดู ทำไมถึงมาอยู่กับเธอได้ล่ะ?”

“......” ปาณีนึกไม่ถึงว่า ชลธีถึงกับตัดใจให้เธอได้ลงคอ

จันวิภาก็ไม่ได้ซักถามอะไรต่ออีก แต่รีบโทรหาฐิติพรอย่างรวดเร็ว

ฐิติพรอดใจรอให้ธามนิธิกับปาณีไปหาเธอไม่ไหว จึงพร้อมกับชัยพรตรงดิ่งมาที่สวนจตุจักรเพื่อดูธามนิธิ ความรู้สึกนี้ เหมือนกับตอนเข้าสวนสัตว์เพื่อไปดูหมีแพนด้ายังไงยังงั้นเลย

-

เวทัสกลับถึงบ้านวิสิทธิ์เวช พบว่าไม่มีใครอยู่สักคน เหลือแค่คนดูแลบ้าน

เลยถามขึ้นอย่างงงๆว่า “คุณตาคุณยายล่ะ?”

ถ้าเป็นเวลานี้ พวกเขาน่าจะอยู่บ้านสิ !