ตอนที่ 438

ตอนที่ 438

สมัยเด็กปาณียากจนมาก จึงไม่อาจเข้าใจได้ว่าทำไมพวกเศรษฐีถึงยอมจ่ายเงินไปมากมายเพียงเพื่อหินก้อนเดียว

สู้เอาเงินไปซื้อของอร่อยๆทานยังจะดีกว่า !

“เธอยังไม่เห็นเลย รู้ได้ยังไงว่าไม่ชอบ?” ธามนิธิมองไปยังสาวน้อยน่ารักแห่งบ้านวิสิทธิ์เวช เอามือของเธอวางไว้บนฝ่ามือเขา

คนอื่นเอาใจเขา เขาไม่รู้สึกอะไรเลย แต่ว่า พอมีคนมาเอาใจปาณี เขากลับให้เกียรติคนคนนั้นอย่างมาก

เขาต้องการให้ทุกคนรับรู้ว่า เขาธามนิธิ รักสุดที่รักของเขามากเหลือเกิน

ปาณี “......”

ตอนบ่าย พวกเขากลับถึงบ้าน ชลธีก็ให้คนเอาของมาส่งให้ เห็นได้ชัดว่าเขาอยากให้ธามนิธิยอมรามือปล่อยเขาไป

ธามนิธิเปิดกล่องออกดู มองหินหยกที่อยู่ด้านใน เป็นหยกสีเขียวสด สะท้อนกับแสงไฟดูสวยงามยิ่ง

นลินทราบดีว่าบิดาของเธอให้หยกไปโดยไม่เต็มใจ จึงพูดปลอบใจมารดาว่า “ช่างเถอะค่ะ คุณแม่ คราวหน้าหนูจะซื้อมาให้ใหม่ คุณแม่อย่าเสียใจไปเลยค่ะ”

ถ้าหากหินก้อนเดียวสามารถแก้ปัญหาได้ ก็คงจะดี อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องไปเอาอกเอาใจคนพิการอย่างธามนิธิ

เพียงแต่ว่า ที่นลินคิดไม่ถึงก็คือ ธามนิธิถึงกับ ให้ของมีค่าเช่นนี้แก่ปาณีเชียวหรือ?

เขารักเธอมากขนาดนี้เชียว !

ตอนที่เธอยังอยู่ข้างกายเขา เขาเคยมอบอะไรเพื่อเอาใจเธอบ้าง?

ดูเหมือนว่าจะไม่มีเลย

มีแต่พ่อแม่ของธามนิธิ ที่ส่งของมาให้เธอบ้าง

ในตอนนั้นเธอยังปลอบใจตัวเองว่า เขาเป็นผู้ชาย จึงไม่ถนัดเรื่องเอาใจคนอื่น แต่มาตอนนี้ เขากลับเอาใจปาณีถึงขนาดนี้ เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียหน้า

ช่างเถอะๆ !

ตอนนี้เขาเป็นแค่คนพิการ ถ้าไม่ทำแบบนี้ จะมัดใจปาณีให้ยอมอยู่กับเขาได้อย่างไรกันล่ะ?

-

ปาณียังคงนั่งอยู่ที่โซฟาพิจารณาหินชิ้นนี้อยู่ จันวิภาก็เดินเข้ามาในบ้าน “ปาณี…”