ตอนที่ 463

ตอนที่ 463

ราวกับต้องการให้ปาณีประจักษ์ในจูบนั้นก่อนถึงจะยอมรามือ

“ปล่อยค่ะ ฉันหายใจไม่ออกแล้ว” ปาณีพูดขึ้นอย่างดิ้นรน หมดหนทางกับผู้ชายตรงหน้า

ธามนิธิได้ยินเธอพูดขึ้นมาแล้ว จึงยอมหยุด นัยน์ตาของเขาดำราวกับน้ำหมึก “รู้จักวิธีการพูดแล้วหรือ?”

เทียบกับเธอที่เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดจาแล้ว เธออยากให้เธอพูดทุกอย่างที่อยากพูดออกมามากกว่า

“เกลียดคุณจะแย่อยู่แล้ว” จิตใจของปาณีเต็มไปด้วยอารมณ์ครุกรุ่น พอถูกเขากระตุ้นเข้า จึงไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป

ธามนิธิกุมมือเธอเอาไว้ จับขึ้นมาจูบขึ้นบนริมฝีปาก น้ำเสียงอ่อนโยนลง “แค่เอ่ยกับเธอไม่กี่คำ เธอเกลียดฉันขนาดนี้เลยหรือ?”

ปาณีไม่สบตาเขาและพูดขึ้น “ฉันไม่ได้เกลียดคุณ ฉันแค่เกลียดตัวเอง”

ธามนิธิรู้ว่าอารมณ์ของปาณีเกิดขึ้นมาจากนลิน

นี่แปลว่ายัยตัวน้อยของเขายังคงใส่ใจในตัวเองอยู่

จิตใจของเขาก็เบิกบานขึ้นมาหลายส่วน

เขากุมมือเธอไว้และเอ่ยขึ้นอย่างเคร่งครึม “ปาณี อย่าคิดมาก ฉันแค่พูดกับเธอไปไม่กี่คำเท่านั้น คำพูดพวกนั้นไม่เหมาะจะพูดต่อหน้าแม่ พวกเราดีกันมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอคิดว่า ฉันจะคิดอะไรขึ้นกับนลินหรือ?”

ไม่ต้องพูดถึงเขาในตอนนี้ที่มีปาณีอยู่ ต่อให้เป็นก่อนหน้า เขาก็ไม่เคยคิดอะไรกับนลินเช่นกัน

ปาณีพิงลงในอ้อมกอดเขา จับกุมเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างเศร้าโศก “ฉันแค่ไม่รู้ว่าทำไม แค่มองเห็นคุณเดินออกไปกับเธอก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก แค่คิดอีกว่า ถ้าหากคุณไม่กลับมาอีกแล้ว ฉันควรทำอย่างไร ฉันคงไม่สามารถห้ามคุณไว้ได้หรอก”

“เธอโง่หรือยังไง?” ได้ยินคำพูดของเธอ ธามนิธิอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ “เธอเป็นภรรยาของฉัน ถ้าเธอไม่ยินยอมให้ฉันไป ใครก็มาแย่งฉันไปจากเธอไม่ได้”

“ถ้าหากฉันให้คุณไป คุณก็จะไปงั้นหรือคะ?” ปาณีมองดูเขาและถามด้วยความกลัว