ตอนที่462

ตอนที่462

แม้ว่าปาณีจะมองว่าตัวเองเป็นภรรยาของธามนิธิตั้งนานแล้ว และเธอต้องการที่จะอยู่กับเขาไปตลอดชีวิต แต่ในเวลานี้ หัวใจของเธอกลับไม่อาจสงบลงได้

เวทัสสะพายกระเป๋าออกมาจากห้อง กำลังเตรียมตัวไปออกมหาลัย มองเห็นปาณีที่ยืนอยู่ที่บันได จิตใจรู้สึกเคร่งเครียดขึ้นมาอยู่บ้าง

ปกติยามที่ปาณีอยู่ข้างกายธามนิธิ เธอดูมีความสุขอยู่เสมอ ตั้งแต่เธออยู่กับธามนิธิมาดูราวกับว่าไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอไม่สบายใจ

ในยามนี้ ท่าทางที่เคร่งขรึมของเธอ ทำให้เวทัสแปลกใจอยู่บ้างและถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “เป็นอะไรไป? ไม่สบายใจหรือ?”

ปาณีเงยหน้าขึ้น มองดูเขาและตอบอย่างปิดบัง “เปล่านี่”

เวทัสดูคล้ายเข้าใจทุกอย่าง “ฉันได้ยินน้าลำมุงพูดว่านลินมาที่นี่แล้ว เป็นเพราะเรื่องนี้เธอถึงไม่สบายใจ?”

ปาณีแกล้งทำเป็นหัวเราะเบาๆ “มีอะไรให้ฉันไม่สบายใจกัน?”

“นลินหน้าตาสะสวย ครอบครัวก็ดี ตอนนี้คุณน้าดีขึ้นมาแล้ว เธอคิดอยากจะกลับมาอยู่ข้างกายเขา ก็คงไม่ใช่เรื่องของเธออีกต่อไป”

คำพูดแทงใจดำของเวทัส ทำให้ปาณีรู้สึกกระวนกระวายใจ

เธอตอบอย่างหมดความมั่นใจ “ไม่หรอก”

หลังจากนั้นก็รีบหลบเข้าห้องไป

ยามที่พวกเขาไม่อยู่ น้าลำมุงเข้ามาทำความสะอาดให้เป็นพิเศษเสมอ ห้องนี้จึงสะอาดเรียบร้อยตลอด

เธอนอนลงบนเตียง ในมือถือโทรศัพท์ จ้องมองความคิดเห็นบนเว่ยป๋อ ไม่ยากคิดถึงเรื่องราวซับซ้อนเหล่านั้นอีก

เรื่องนี้มีเรื่องราวที่ซับซ้อนมากมาย ใช่ว่าคิดขึ้นมาแล้วจะเข้าใจได้

ผ่านไปเนิ่นนาน ประตูห้องถูกเปิดขึ้นอย่างเบาๆและมีคนเดินเข้ามา

เธอไม่ได้ขยับเขยื้อน

คนด้านหลังเดินเข้ามา และกอดกุมเอวเธอเอาไว้จากด้านหลัง และเอนตัวพิงเธอเอาไว้ “บอกแล้วไม่ใช่หรือ เล่นโทรศัพท์บนเตียง ไม่ดีต่อสายตา”

น้ำเสียงของเขายังคงน่าดึงดูดเช่นเคย

ปาณีจ้องมองโทรศัพท์ ไม่มีคำพูดใดๆออกมา