ตอนที่ 469

ตอนที่ 469

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้คนในครอบครัวล้วนกลัวว่าธามนิธิจะคิดไม่ตก และสร้างความสัมพันธ์กับนลินขึ้นมาอีก ดังนั้นจึงต่างหยิบยกบทเรียนมาให้ธามนิธิได้คิด

ปาณีได้ยินคำพูดของน้าลำมุง คิดไม่ถึงว่าจันวิภาจะเป็นห่วงเธอขนาดนี้ รู้สึกได้รับความอบอุ่นขึ้นมาระลอกหนึ่ง

ธามนิธิไม่ได้โต้แย้ง ถึงแม้ว่าเขาก็ไม่ได้มีความคิดที่จะสานสัมพันธ์กับนลินอยู่แล้วเช่นกัน

แต่เขาคิดว่าสิ่งที่จันวิภาพูดนั้นช่างมีเหตุผล เขาเห็นด้วยกับความคิดนี้เป็นอย่างยิ่ง

น้าลำมุงเงยศีรษะขึ้นมามองปาณีที่กำลังเดินเข้ามา เธอยิ้มและเอ่ย “ปาณี อรุณสวัสดิ์จ้ะ”

“อรุณสวัสดิ์ค่ะน้าลำมุง” ปาณีเดินเข้ามาและนั่งลงข้างๆธามนิธิ

น้าลำมุงพูดอย่างภูมิใจนำเสนอ “วันนี้อาหารเช้าทำเป็นอาหารที่เธอชอบทั้งหมด”

“ขอบคุณค่ะน้าลำมุง” ปาณีรู้สึกว่าการอยู่บ้านช่างมีความสุขที่สุด

พวกเขาย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่หลังจากแต่งงาน ถึงแม้จะมีแค่เธอกับคุณอา แต่ว่าที่นี่ ให้ความรู้สึกที่เหมือนบ้านจริงๆ

หลังทานอาหารเช้าเสร็จและออกมา ฝนตกหนักอยู่บ้าง ลุงปอนยืนรออยู่หน้าประตู ธามนิธิช่วยเธอถือร่มและเอ่ยถาม “วันนี้ยังอยากไปบริษัทของธีระอยู่ อีกไหม?”

ปาณีแบกกระเป๋าหนังสือ ดูตัวเล็กเป็นอย่างยิ่งยามยืนอยู่ข้างๆเขา “ค่ะ ยังมีบางงานที่ต้องสะสาง”

ในช่วงนี้ที่หนังสือของเธอวางสู่ท้องตลาดนั้นขายได้ไม่เลว ส่งผลให้มีเรื่องที่เธอต้องทำเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน

ธามนิธิกางร่มให้เธอจนกระทั่งถึงรถ ลุงปอนเปิดประตูรถรอเธอไว้ก่อนแล้ว

ปาณีขึ้นรถ มองดูเขารอบหนึ่งและเอ่ยอย่างอ่อนโยน “ถ้างั้นฉันไปเรียนก่อนนะคะ บายบาย”

ธามนิธิมองดูเธอและยิ้ม ก่อนเอ่ยกับลุงปอน “ฝนตก ขับรถระวังหล่ะ”

“ครับผม” ลุงปอนตอบรับ คุณธามนิธิปฏิบัติต่อภรรยาดีขนาดนี้ ใครจะกล้าไม่ระวังกัน?

บนถนนรถติดเล็กน้อย แต่ไม่กระทบอะไรมากนัก ปาณีมาถึงมหาลัยก่อนเวลาสิบนาที และกางร่มเดินเข้าประตูไป