ตอนที่ 493

ตอนที่ 493

“......” ปาณีตกใจไปชั่วขณะเมื่อเห็นสายตาเศร้าของเขา

เธอ แค่ล้อเล่นกับเขาเอง

เขาคิดเป็นเรื่องจริงหรอเนี่ย?

คำพูดแบบนี้คนส่วนใหญ่ไม่คิดเป็นจริงอยู่แล้วดีไหม?

ไม่รอให้ปาณีเปิดปาก ธามนิธิก็พูดอย่างหมดอาลัยตายอยากว่า “ได้ ต่อไปฉันจะให้เธอเดือนละ 1 แสน ฉันจะไม่กลับมาบ้านด้วย เธออยู่บ้านมีอิสรเสรี อยากทำอะไรก็ทำ”

พูดอย่างกับจะทำจริงๆ

“คุณไม่กลับมาแล้วจะไปไหน?” ปาณีตกใจ

“ในเมื่อสามีไม่มีความหมายต่อเธอ ไปไหนจะเกี่ยวอะไรด้วยหรอ?” เธอมองเธออย่างเย็นชาแวบหนึ่ง หันตัวกลับไป อย่างกับโดนเธอทำร้ายจนใจสลาย

ในใจของปาณีเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด รีบวิ่งไปกอดเขาจากด้านหลัง “ล้อเล่นเองค่ะ คิดเป็นจริงไปได้?”

ธามนิธิไม่ได้พูดอะไรสำหรับการอ้อนของเธอ แต่ก็ไม่ได้ผลักเธอออก ปาณีถึงจะรู้สึกโล่งใจ

ในความเป็นจริงแล้ว หากไม่ได้เจอเขาทุกวัน เธอต้องคิดถึงเขามากแน่ๆ มีแต่ภาวนาให้เขากลับมาไวๆทุกวัน

แล้วยังหวังให้เขาไม่กลับมาตลอดชีวิตได้ยังไงกัน?

ถ้าหากไม่กลัวว่าจะสร้างความเดือดร้อนให้เขา เธอแทบอยากจะตัวติดเขาตลอด 24 ชั่วโมง ตัวติดกับเขา จ้องมองเขา

......

ทั้งสองคนขึ้นไปนอนบนเตียง ห่มผ้าห่มไว้ ปาณีมองไปยังธามนิธิที่ยังคงนิ่งเงียบ “คุณยังอยู่ต่อหรอคะ?”

“เปล่า” สีหน้าของเขายังคงบึ้งตึง

ไม่โกรธก็แปลกน่ะสิ!

ปฏิกิริยาที่จริงจังของเขาเช่นนี้ ทำให้ปาณีร้อนใจมาก

เธอแอบขยับเข้าไปใกล้เขา จากนั้นก็กอดธามนิธิไว้