ตอนที่ 92

ตอนที่ 92

ถ้าหากขาเธอหัก ไม่มีทางที่จะลุกขึ้นเดินได้อีกตลอดชีวิต และยังต้องเผชิญกับการที่คู่หมั้นหนีไป ถูกคนอื่นหัวเราะเยาะพวกนี้

เธอจะทำอย่างไร?

เพียงแค่คิดเรื่องพวกนี้ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองอาจจะเป็นบ้าได้

“อยากพูดอะไรก็พูดมาตรงๆ” ธามนิธิมองไปยังท่าทางที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเธอ พูดออกไปตรงๆ

“ไม่มีอะไรค่ะ ทานข้าวกันดีกว่า!” ปาณีคีบอาหารให้เธอ “คุณลองทานไก่ผัดพริกอันนี้สิคะ ลองดูว่าอร่อยไหม?”

ธามนิธิทานไปนิดหน่อย “อื้ม”

“ดื่มซุปอีกหน่อยนะคะ” เธอหยิบถ้วยแล้วตักน้ำซุปให้เขา ดูแลเขาเป็นอย่างดี

มักรู้สึกว่า มีเพียงทำแบบนี้เท่านั้น ถึงจะเติมเต็มความรู้สึกผิดในใจได้เล็กน้อย แม้เธอจะรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย

......

หลังรับประทานอาหาร ปาณีก็เก็บล้างถ้วยชามให้เรียบร้อย กลับไปบนห้องพร้อมกับธามนิธิ

ธามนิธิมองไปยังปาณี “ดึกแล้ว เธอไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ วันนี้คงเหนื่อยมากแล้วเหมือนกัน”

แม้พวกเขาจะนอนห้องเดียวกันตอนอยู่ในบ้านวิสิทธิ์เวช แต่ตอนอยู่ที่นี่ พวกเขาแยกห้องกันนอน และต่างคนก็ต่างมีห้องเป็นของตัวเอง

ทั้งสองคนเป็นคนที่โสดมานานหลายปี จู่ๆให้มาอยู่ห้องเดียวกัน อย่าพูดว่าปาณีไม่ชินเลย เพราะแม้แต่ธามนิธิเองก็ไม่ชินเหมือนกัน

เพราะถึงอย่างไร เขาก็เป็นคนที่ต้องการพื้นที่ส่วนตัวตลอด

ปาณีพูดว่า “คุณอาคะ หนูช่วยอาบน้ำถูตัวให้คุณนะคะ!”

“......” ธามนิธิมองไปยังปาณี คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่า จู่ๆเขาเธอจะพูดความเห็นนี้ออกมา

ช่วยอาบน้ำถูตัวให้เขา?

เขายังคงจ้องมองปาณี “เธอมานี่”

ปาณีขยับเข้าใกล้อย่างเชื่อฟัง มือที่อบอุ่นของธามนิธิวางอยู่บนหัวเธอ พูดประชดว่า “สมองเธอฝ่อแล้วรึไง?”

“......” ปาณีพูดว่า “หนูแค่อยากช่วยคุณ ทำไมถึงกลายเป็นสมองฝ่อล่ะคะ?”