ตอนที่ 96

ตอนที่ 96

ฉันชอบ เป็นประโยชน์ที่ดีมาก

เวทัสยังคงยืนอยู่ข้างเธอ ช่วงเวลานี้เขาไม่ได้คิดเดินจากไป เขามองไปยังเธอ เมื่อก่อนเธอเป็นเพื่อนที่นั่งโต๊ะเดียวกัน เจอกันทุกวัน เขาเลยไม่ได้รู้สึกว่าเธอสวยอะไร

แต่ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ เวลาที่จะได้เจอเธอน้อยมาก กลับพบว่า นับวันปาณีจะยิ่งสวยขึ้น

เวทัสหยุดความคิดของตัวเอง ปกติเธอไม่ใช่คนที่มองผิวเผินแบบนี้ จึงคุยธุระกับเขา “ได้ข่าวว่าเมื่อวานแม่เธออาละวาดยกใหญ่?”

เพราะถึงยังไงเขาก็เป็นหนึ่งในสมาชิกของบ้านนี้ รู้เรื่องพวกนี้จึงไม่แปลกอะไร

ปาณีตอบอย่างใจเย็นว่า “คุณตาคุณยายของนายยังไม่โกรธฉันเลย ทำไม นายจะมาถามหาความรับผิดชอบของฉันแล้วหรอ?”

ตอนนี้ปาณีไม่มีความรู้สึกดีๆต่อเวทัส

มักรู้สึกว่าเวทัสก็เหมือนกับติรยา เป็นประเภทที่หาเรื่องเธอทุกรั้งที่มีโอกาส

เวทัสพูดว่า “ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้น แต่ว่า เห็นแก่ความรู้สึกดีๆที่ผ่านมา อยากจะเตือนเธอหน่อย”

“เตือน?” ปาณีรู้สึกน่าขำ “ปากสุนัขจะคายงาช้างออกมาได้หรอ?”

เวทัสทำหน้าบึ้ง “เธอจะพูดดีๆไม่ได้เลยรึไง?”

เขาคิดว่าวันนี้ตัวเองเกรงใจมากแล้ว

เธอกลับไม่เป็นมิตรขนาดนี้ ไม่มีมารยาทพื้นฐานเลย?

ปาณีตอบหึไปคำหนึ่ง มองไปยังดอกไม้ใบหญ้าต่างๆ ไม่อยากสนใจเขาอีก

เวทัสพูดว่า “เธอไม่อยากรู้เลยรึไงว่าทำไมแม่เธอทำอย่างนั้นแล้ว พวกเขายังเต็มใจให้อภัยเธออีก?”

“ฉันไม่รู้”

“เพราะว่าตอนนี้น้าชายลุกไม่ได้ และไม่สามารถมีลูกได้ ดังนั้น ขอเพียงมีคนที่ยอมแต่งงานกับเขา ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นยังไง คุณตาคุณยายก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่ว่า เธอรู้ไหมว่าการที่มีลูกไม่ได้นั้นมีแนวคิดอย่างไร? หมายความว่าแค่เธอแต่งเข้ามาในบ้านหลังนี้ เธอก็จะต้องเป็นม่ายไปตลอดชีวิตทั้งที่มีสามี นลินเป็นคู่หมั้นของเขา พวกเขาสองคนหมั้นกันมานานขนาดนั้น ยังหลบหนีไม่ยอมแต่งงานเลย ก็มีเพียงคนโง่แบบเธอนี้แหละ ถึงยอมทำเรื่องโง่ๆแบบนี้”