ตอนที่ 97

ตอนที่ 97

แต่ว่า ในขณะที่เขายอมก้มหัวเพื่อขอเธอคืนดี คิดไม่ถึงว่าเธอจะปฏิเสธเขา

และยังมีตอนนี้ ที่เธอพูดจาอย่างเย็นชากับเขา

อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามรถยอมรับเรื่องนี้ได้เลย

ดังนั้น แม้เขาจะเป็นฝ่ายบอกเลิกเอง แต่ทุกครั้งที่เห็นปาณีเย็นชากับเขาอย่างนี้ เขาก็ยังคงไม่สบายใจอยู่ดี

หลังจากที่ปาณีได้ยินในสิ่งที่เวทัสพูด อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เขาหลงตัวเองมากขนาดไหนเนี่ย ถึงจะมีความคิดแบบนี้ได้

ปาณีพูดว่า “ฉันแค่คิดว่า ตอนนั้นฉันตาบอดขนาดไหนถึงหลงรักนาย”

“ปาณี!” เวทัสรู้สึกหมดคำพูด นับวันเธอจะมากเกินไปแล้วนะ

ปาณียิ้มมุมปาก “ทำไม ฉันพูดผิดไปหรอ? ก่อนหน้านี้ฉันเห็นรูปถ่ายนายจากคุณอา รูปถ่ายนายตั้งแต่เล็กจนโตเขามีหมด สามารถดูออกได้ว่าความสัมพันธ์ของพวกนายดีมาก เขารักนายมากขนาดนี้ แต่ตอนนี้ เกิดเรื่องโชคร้ายแบบนี้ขึ้น นายกลับมายืนพูดคำพูดพวกนี้ที่นี่ เวทัส นายยังมีศีลธรรมบ้างไหม?”

คนอื่นก็ช่างเขาเถอะ เขาไม่ได้สนิทกับธามนิธิอะไร

แต่ว่า เวทัสไม่เหมือนกัน เขาเป็นหลานแท้ๆของธามนิธิ พูดคำพูดพวกนี้ในเวลานี้ ไม่มีน้ำใจอันเอื้ออารีเลยหรอ?

ไวยาตย์เข็นธามนิธิเข้ามาจากข้างนอก มีโซนต้นไม้กั้นอยู่ ได้ยินพวกเขาสองคนกำลังสนทนากันอยู่พอดี

ธามนิธิส่งสัญญาณให้ไวยาตย์หยุดเดิน ไวยาตย์ได้ยินปาณีพูดคำพูดเหล่านี้ เกินความคาดหมายของเขาเล็กน้อย

ยังถือว่ามีศีลธรรมอยู่!

สำหรับเวทัส......

แดดแรงมาก ใบหน้าของเขามีเหงื่อออกจางๆ กำลังจ้องมองปาณี สีหน้ามีความซับซ้อนมาก

ถูกปาณีว่าอย่างนี้ เขารู้สึกเสียหน้ามาก แต่ว่า ในวินาทีนี้ กลับหาคำพูดมาตอบกลับเธอไม่ได้

อึ้งไปหลายวินาที เวทัสถึงจะดึงสติตัวเองกลับมาได้ พูดกับปาณีว่า “ฉันบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงมายุ่งเรื่องเธอ! นางผู้หญิงไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”

เขาอยากบีบคอเธอให้ตายจริงๆ

หรือว่า ในสายตาของปาณี เขาไม่ได้สำคัญขนาดนี้เลยหรอ ถึงไม่สนใจความรู้สึกของเขาเลย?