ตอนที่152

ตอนที่152

แขนของปาณีคล้องไว้ที่คอของธามนิธิ แต่การกระทำเล็กๆนี้กลับทำให้ความรู้สึกเธอเปลี่ยนไปหมด

เมื่อก่อนมักจะคิดว่าเราะคุณอาดีกับเธอ เธอก็เลยชอบเขา พึ่งแต่เขา......

แต่ว่าตอนนี้เธอกอดผู้ชายคนที่กำลังจูบกับเธออย่างดูดดื่ม ทำให้ในใจเธอมีอะไรแปลกๆที่กำลังเปลี่ยนไป

ธามนิธิจูบปาณีเสร็จแล้วค่อยตอบไปว่า “อันนี้เขาเรียกว่าฉวยโอกาส”

มือปาณีที่จับแขนของเขาไว้ยังไม่ได่ปล่อย กอดเขาไว้แล้วแก้มแดงและร้อนไปหมดแต่ก็ไม่อยากยอมแพ้ “ทำไมมีแต่คุณอาที่ฉวยโอกาสจากฉันได้อย่างเดียว? ฉันก็อยากทำบ้าง! งั้นคุณให้ฉันจูบกลับหนึ่งที?”

ธามนิธิ “……”

ในใจคุณอารู้สึกล่มสลายตลอด ทุกครั้งที่เขาอยากทำโทษเธอหน่อยแต่ก็โดนเธอเล่นกลับทุกที

เขายังอยากพูดอะไรอีกแต่เสียงเคาะประตูดังขึ้น เสียงของไวยาตย์ “คุณธามนิธิครับ”

“เข้ามา” ธามนิธิบอก ปาณีรับลงมาจากตัวของธามนิธิไปยืนไว้ข้างๆ

ไวยาตย์เดินเข้ามา มองไปที่ทั้งสองคน “ที่แท้คุณปาณีก็อยู่ที่นี่เองหรอครับ”

ปาณีตอบ “ฉันเห็นคุณไวยาตย์ไม่ว่างก็เลยมาหาคุณอาเอง คุณอาคะงั้นฉันไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยลงไปกินข้าวนะคะ”

ถึงแม้เวลาที่เธออยู่กับธามนิธิ เธอกล้าทำทุกอย่างแต่อยู่ต่อหน้าไวยาตย์แล้วปาณีก็ยังเก็บอาการอยู่

กลัวไวยาตย์จะสังเกตเห็นความผิดปกติ ปาณีรีบเดินหนีออกไป

พอปาณีเดินออกไป ไวยาตย์มองไปที่สายตาของธามนิธิ ดูมีความร่าเริงมากกว่าปกติ

พอปาณีกลับมาทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมด

ธามนิธิถาม “อาหารตอนเย็นเตรียมเสร็จหรือยัง?”

“น้าลำมุงกำลังเตรียมครับ”