ตอนที่266

ตอนที่266

ปาณีเห็นธามนิธิและไวยาตย์ที่มาพร้อมกัน

เดินไปสองก้าวแล้วหยุดอยู่ที่หน้าธามนิธิ

แต่ได้เห็นธามนิธิไม่ว่าจะเจอเรื่องที่ไม่ดีใจขนาดไหนเธอก็จะเก็บมันไว้แล้วใบหน้าจะมีแต่รอยยิ้มที่สวยงาม “คุณอาคะ”

ธามนิธิจับมือเธอไว้ “บอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าอย่าเรียกฉันแบบนี้?”

“งั้นให้เรียกอะไร?” ปาณีมองไวยาตย์ที่อยู่ข้างๆ “ให้เรียกคุณธามนิธิเหมือนที่คุณไวยาตย์เรียกคุณ?”

“……” นี่ยิ่งไม่ดีเท่า ‘คุณอา’ เลยด้วยซ้ำ!

ธามนิธิเปลี่ยนเรื่อง “ทำธุระเสร็จหมดแล้ว?”

“อือ” ปาณี “เพื่อนกลับไปหมดแล้ว”

……

กล่าวลากับจันวิภาเสร็จ พวกเธอก็ออกมากจากโรงแรม

ระหว่างนั่งรถกลับบ้านปาณีมองนอกหน้าต่าง นึกถึงคำพูดของทีนาร์และญาติคนนั้นตลอด

แม้แต่คนรอบตัวเธอยังคิดแบบนี้กับเธอแค่นึกก็รู้เลยว่าคนแปลกหน้าพวกนั้นจะดูเธอเป็นคนยังไง

คนส่วนใหญ่บนโลกนี้ก็เห็นคนอื่นดีกว่าโชคดีกว่าตัวเองไม่ได้ก็เลยชอบใช้ความคิดแย่ๆไปคิดคนอื่น

ปาณีสังเกตตัวเองเป็นแค่คนธรรมดาที่จะธรรมดาไม่ได้อีกแล้ว ไม่ใช่เทพเจ้าไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีก็เลยพอนึกถึงเรื่องพวกนี้ก็อดที่จะโมโหไม่ได้

ทันใดนั้นก็มีมือใหญ่ที่อบอุ่นยื่นมาจับมือที่เธอกำหมัดแน่นไว้

ปาณีชะงักไปสักแป๊บแล้วมองธามนิธิ เขาเป็นคนดี เป็นคนที่ดีที่สุดในโลกนั่งบนเก้าอี้เข็นแล้วไง?

คนพวกนั้นทั้งชาติก็คงไม่เข้าใจว่าคุณอาดีขนาดไหน

แค่นึกแบบนี้ใจของปาณีค่อยสบายขึ้นมาหน่อย

เธอกลับกังวลว่าธามนิธิจะโกรธกับเรื่องไร้สาระแบบนี้ทั้งสองมือเลยไปจับกุมมือของเขาไว้ “ได้เป็นเจ้าสาวของคุณอาเป็นเรื่องที่ฉันดีใจมากที่สุดในชาตินี้”