ตอนที่336

ตอนที่336

เวทัสไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่ทุกวัน บางครั้งก็อาศัยอยู่ที่หอพัก บางครั้งก็กลับบ้าน แต่เขามีเรื่องจะต้องพูดกับปาณี จึงกลับมาที่นี่…

คำพูดของเวทัส ทำเอาปาณีตะลึงไปชั่วชณะ

รู้สึกหมอนี่ช่วงนี้ป่วยหนักไม่น้อย! เล่นเอาคนไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

เวทัสเห็นปาณีที่ทำตัวประดักประเดิก เขาจึงไม่พูดถึงหัวข้อนี้อีก

เขามองที่ปาณี รู้สึกเจ็บปวดที่ใจของตัวเองอย่างมาก

ฐานะของเธอกับเขาในตอนนี้ หากจะผู้ถึงเรื่องของความรู้สึก ออกจะน่าหัวเราะเยาะไปหน่อย

เพียงแค่ ใครจะรู้ว่าเขาชอบเธอมากแค่ไหน

ปาณีไม่อยากนั่งอยู่กับเขาสองต่อสอง เธอรีบกินข้าวให้เสร็จ แล้วกลับขึ้นไปบนห้อง

-

ณ บ้านมีสุวรรณ์ ท้องฟ้าเพิ่งจะมืดลง นลินกำลังจอดรถอยู่ที่หน้าประตู ก่อนลงจากรถลงมา เมื่อแม่บ้านมองเห็นเธอจึงทักอย่างสนิทสนม “คุณหนูกลับมาแล้วหรือคะ”

“อืม” นลินยิ้มเล็กน้อย ไฟในสวนดูเหมือนคล้ายถูกบดบัง

แม่บ้านมองดูเธอ พูด “วันนี้ในบ้านมีแขกค่ะ”

“แขก?” นลินถาม “ใครกัน?”

เธอเดินไปยังประตูบ้าน เริ่มถอดรองเท้า และได้ยินแม่บ้านพูดขึ้น “คุณธามนิธิค่ะ”

“………..” มือที่กำลังถือรองเท้าของนลินตกลงมา เขามาทำอะไรที่นี่?

ไม่ใช่บอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับเธอ มองไม่เห็นหัวเธอหรือไง?

ผู้ชายคนนี้…….คิดอะไรกับเธอจริงๆด้วย

พอคิดถึงตรงนี้ นลินก็ไม่พูดมากอีกต่อไป เธอเปลี่ยนรองเท้า และพูดกับแม่บ้าน "ฉันขึ้นไปชั้นบนก่อน ย่าบอกพวกเขานะว่าฉันกลับมาแล้ว"

เธอไม่อยากเห็นธามนิธิ