ตอนที่337

ตอนที่337

ในตอนนั้น ธามนิธิยังคงเป็นว่าที่ลูกเขยของเขา ในระหว่างนั้น หนึ่งปียังหาตัวคนไม่เจอสักกะหน

ธามนิธิหมั้นกับนลินมากี่ปี นับไปๆมาๆมาบ้านนี้แค่เพียงสามครั้งเท่านั้น กินข้าวสามครั้ง แล้วก็กลับไป

ธามนิธิเป็นคนจำพวกรู้จักสูงต่ำหน้าหลัง ทุกครั้งเวลาที่มาบ้าน ล้วนทำให้คุณพ่อพึงพอใจ

ถ้าหากไม่ใช่เพราะมาเกิดเรื่องขึ้นทีหลัง เขาคงพอใจอย่างยิ่งถ้าได้ธามนิธิเป็นลูกเขย

ตอนนี้ในบ้านนี้ มีเพียงนลินที่ติดต่อกับธามนิธิมากที่สุด ดังนั้นจึงคิดได้ ถ้าหากลูกสาวออกหน้า ยอมพูดจากับธามนิธิ ไม่แน่เรื่องราวครั้งเก่าอาจจะรื้อฟื้นขึ้นมาได้

พอยกเรื่องนี้ขึ้นมา คิ้วของนลินก็ขมวดขึ้น "พ่อ นี่มันเรื่องตั้งนานมาแล้ว ตอนนี้ธามนิธิก็แต่งงานแล้ว พ่อหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด ถ้าภรรยาของเขารู้เข้า เดี๋ยวก็เข้าใจผิดขึ้นมาหรอก!"

ไวยาตย์ยืนอยู่ข้างๆธามนิธิ มองไปที่นลิน ฟังสิ่งที่นลินเอ่ยออกมา เขารู้สึกว่าหน้าผากของเขากระตุกขึ้นกระทันหัน

ผู้หญิงคนนี้หลีกหนีในทุกๆที่ เพราะกลัวว่าจะเกิดความสัมพันธ์ขึ้นกับธามนิธิ

ธามนิธิเหลือบมองนลินที่เป็นแบบนั้น อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะอยู่ในใจ คอยไล่ตามเธอหน่ะหรือ ผู้หญิงคนนี้ออกจะคิดเยอะไปหน่อย!

แต่ก็ดี ชลิตบอกเขาว่า ขอเขาแค่พยายามต่อไปอีกไม่กี่เดือน ก็จะสามารถลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง ไม่ได้เป็นคนพิการตลอดชีวิตอีกต่อไป!

ยังไงก็เถอะ เขาก็ถูกผู้หญิงคนนี้ทำให้โมโหอยู่ดี

เขามองดูนลิน และพูดอย่างสงบ “ที่ฉันมาวันนี้ เพราะมีเรื่องอยากจะพูดกับคุณนลิน”

นลินชะงักไปชั่วครู่และมองไปที่ธามนิธิ เขาคงไม่ได้อยากจะมาขอคืนดีกับเธอหรอกนะ?

วันนั้นต่อหน้าปาณี เขาอาจจะรู้สึกไม่ดีที่จะพูดขึ้น วันนี้ถึงกับมาที่บ้านเพื่อเรื่องนี้โดยเฉพาะ!

คิดถึงตรงนี้ มือของเธอก็กุมขึ้นแน่น ถ้าเขากล้าเอ่ยมันออกมา เธอเลือกที่จะมีเรื่องกับเขาดีกว่ายินยอมคืนดี