ตอนที่459

ตอนที่459

เมืองชลธีมีแม่น้ำหนึ่งสายตอนกลางคืนข้างแม่น้ำก็จะเปิดไฟไว้มันมีความรู้สึกเงียบสงบ

ปาณีและธามนิธิเดินตามสะพานขึ้นไปปาณีถามธามนิธิ “คุณอารู้สึกสวยไหมคะ?”

ธามนิธิมองเธอที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “อือสวย”

ปาณี “ฉันก็รู้สึกวิวตรงนี้สวยดีแปลกดีนะตอนเด็กก็มาบ่อยแต่ทำไมไม่เคยรู้สึกว่าสวย”

แค่คืนนี้กลับรู้สึกวิวตรงนี้สวยมากราวกับออกมาจากภาพวาด

ธามนิธิมองปาณีที่ให้ความคิดเห็นอย่างจริงจังก็แก้คำให้เธอว่า “ฉันหมายความว่าคนสวย”

“......”

ปาณีมองธามนิธิก็อดยิ้มไม่ได้

ตาของเธอตอนยิ้มสวยกว่าดาวบนท้องฟ้าอีก

เธอเดินไปอยู่หน้าธามนิธิแล้วกอดแขนเขาไว้ “จริงหรอ? สวยขนาดไหน?”

“......” ธามนิธิมองเธอที่พูดต่อออกมาอย่างว่าง่ายก็ทำเป็นเปลี่ยนเรื่อง “กลับเถอะ”

“ลองพูดดูสิ!” ปาณีถามอย่างบังคับ “มีที่ไหนชมคนอื่นแค่ครึ่งเดียว?”

“......” ธามนิธิขี้เกียจชมเธออีก

ไวยาตย์รออยู่ที่หน้าวิลล่าอยู่คนเดียวกลังจากที่ปาณีและธามนิธิออกไปก็ไม่ได้กลับมาอีกเลยเธอมองเวลาก็ดึกขนาดนี้แล้ว

เดินไปมาอยู่หน้าประตูอย่างกังวล

ผ่านไปอีกนานค่อยเห็นธามนิธิกลับมาข้างหลังยังมีปาณีขี้หลังไว้อยู่

เห็นแบบนั้นไวยาตย์รีบเข้าไปหา “คุณธามนิธิครับ”

“เงียบๆ” เขากลัวรบกวนปาณีเลยรีบห้ามเธอไว่ก่อนแล้วพาปาณีเข้าไปข้างใน

ไวยาตย์ “ร่างกายคุณยังไม่หายดีหมดคุณหมอชลิตบอกว่าต้องระวังหน่อยให้ผมช่วยก็ได้นะครับ”