ตอนที่466

ตอนที่466

เธอมองดูเขา เอ่ยอย่างไม่มั่นใจอยู่บ้าง “ธามนิธิ…..”

สายตาของธามนิธิคมกริบราวกับมีด เขามองดูนลิน เอ่ยเตือนขึ้นทีละคำ “เธอกล้าเอ่ยสักคำต่อหน้าปาณีก็ลองดู”

“………”

นลินยังไม่ทันได้พูด ธามนิธิก็ยืนขึ้นและเดินออกจากระเบียงไปแล้ว

เธอบ้างแผ่นหลังของเขาและนิ่งงังไป การตอบสนองของเขาเมื่อกี้นี้ทำให้เธอตกใจกลัวเป็นอย่างมาก

หรือเป็นเพราะเธอเอ่ยถึงปาณีขึ้นมา?

เขาคงไม่ได้ชอบปาณีขึ้นมาจริงๆหรอกนะ?

นลินยังไม่ทันได้เอ่ยคำพูดใดๆ แม่บ้านก็เดินออกมาจากด้านในเสียก่อน มองดูเธอและเอ่ยขึ้น “คุณหนูนลิน คุณชายของเราพูดว่า ให้คุณไปจากที่นี่ได้แล้ว นอกจากนี้ ขอให้คุณอย่าได้กลับมาที่นี่อีก”

นลินนิ่งทื่อ มองไปที่แม่บ้าน จิตใจรู้สึกไม่สบอารมณ์

แต่ตอนนี้เธอกำลังพยายามเกลี้ยกล่อมธามนิธิอยู่ ไม่อาจทำให้คนในบ้านของเขาขุ่นเคืองขึ้นได้

เธอยิ้มและเอ่ยกับแม่บ้าน “ฉันกำลังกลับแล้ว”

หลังจากนั้นก็เรียกเณศราให้ไปด้วยกัน

ปาณีกำลังทานอาหาร ได้ยินคำพูดที่ธามนิธิเอ่ย “คุณหนูนลินอยากจะกลับมาอยู่ข้างกายคุณ?”

ธามนิธิถาม “อร่อยไหม?”

รู้ดีว่าเขาตั้งใจที่จะเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ปาณีไม่ยอมหลงกล

แค่พูดขึ้น “ก่อนหน้านี้เธอทำเกินไปขนาดนั้น ตอนนี้อยากกลับมาอยู่ข้างคุณ พูดออกมาได้ยังไงกัน?”

ธามนิธิไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่นลินคิดอยากจะไล่ปาณีออกไป

แต่ปาณีก็ยังคงรู้สึกว่าตนเองได้รับการดูถูกเกลียดชังอยู่ดี

เธอรู้สึกว่านลินไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตาเลยสักนิด

ธามนิธิฟังคำพูดของนลินจบ ทำแค่เอ่ยขึ้นเบาๆ “บนโลกใบนี้มักจะมีคนจำพวกหนึ่งอยู่เสมอ เห็นอยู่ว่าตนเองทำเรื่องที่ผิด แต่กลับไม่รู้ตัว”

แต่กลับคิดว่าบนโลกใบนี้ตนเองบริสุทธิ์ดั่งดอกบัวขาวที่สุด

ปาณีฟังจบ เอ่ยเสียงเห็นด้วยขึ้นมา “อืม”

ธามนิธินั่งอยู่ด้านหนึ่ง รินน้ำให้ตนเอง