ตอนที่467

ตอนที่467

เมื่อเขาลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง เหล่าผู้คนในอดีตก็ค่อยๆปรากฏตัวขึ้นอย่างช้าๆในโลกของเขาอีกครั้ง

ปาณีนั่งอยู่ด้านข้างมองธามนิธิ รู้สึกเป้นอย่างยิ่งว่าคุณอาของเธอช่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

ธามนิธิถูกเธอจ้องมอง จึงเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้และกอดเธอเอาไว้ “ดึกแล้ว ควรอาบน้ำนอนได้แล้ว”

ภายในน้ำเสียงอันอ่อนโยนของเขา ยังแฝงไปด้วยความอ้อยอิ่ง

ใบหน้าของปาณีแดงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว “อืม”

ธามนิธิอุ้มเธอขึ้นมา ปาณีรีบร้อนเอ่ย “ฉันเดินเองได้ค่ะ ขาของคุณยังไม่หายดี ตอนนี้ต้องคอยระวังหน่อยนะคะ”

วันนี้เธอเพิ่งถูกไวยาตย์สั่งสอบไปยกหนึ่ง ปาณีในตอนนี้จึงตระหนักอย่างยิ่ง

และเธอรู้ดีว่าตัวเธอก่อนหน้านี้ ช่างเป็นคนไม่รู้จักคิกเอาเสียเลย

ธามนิธิเอ่ยอย่างยิ้มๆ “ตั้งแต่ตอนที่ยังนั่งบนรถเข็น ฉันก็คิดมาตลอดว่าตัวเองจะต้องรีบลุกขึ้นมาอีกครั้งให้ได้ จะได้กอดยัยตัวเล็กของฉัน ดังนั้นตอนนี้พอมองเห็นเธอเข้า ก็อดใจไม่ไหว”

ถ้าไม่ใช่อยากแบกเธอ ก็คืออยากอุ้มเธอเอาไว้

อย่างไรก็ตาม เขาแค่อยากจะโอ๋เธอให้มากที่สุด

ตั้งแต่เล็กเธอได้รับความลำบากมาไม่น้อย เขาในตอนนี้จึงอยากให้เธอได้รับแต่ความสุขเท่านั้น

ปาณีที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ เธอรู้ว่าคุณอาดีกับเธอมากแค่ไหน

เธอจับกุมมือของเขาไว้ “รอให้คุณหายดีเสียก่อน ค่อยอุ้มก็ยังทันค่ะ ตอนนี้ไม่ต้องรีบร้อน”

พอกลับห้อง ปาณีก็ไปอาบน้ำ เธอเพิ่งจะใส่น้ำ ธามนิธิก็เดินเข้ามา

เธอมองเห็นเขา “คุณเข้ามาทำไมคะ? หรือว่าคุณอยากจะอาบก่อน?”

เขาเกาะกุมเอวของเธอเอาไว้ กดศีรษะลง และจูบลงบนริมฝีผากของเธอ “อาบด้วยกัน”

“แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้งคะ?” ปาณียังไม่กล้าเปิดเผยได้ขนาดเขา

“ไม่อะไรไม่ดีกัน?” ธามนิธิเกาะกุมมือของเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย เขาเอ่ย “ช่วยถอดเสื้อให้ฉันหน่อย”