ตอนที่477

ตอนที่477

ในยามที่เขาปรากฏตัว สายตาของคนในร้านหม้อไฟทั้งหมดต่างถูกดึงดูดไปที่เขา

ถึงแม้ปาณีและพวกเขาโต๊ะนี้ สองสาวสวยและสองหนุ่มน้อยหน้าตาดีจะดึงดูสายตาคนไปไม่น้อย แต่ รัศมีของธามนิธิที่ออกมากลบทั้งโต๊ะลงไปได้นั้นช่างน่าทึ่งอย่างยิ่ง

เขาเดินเข้ามาและหยุดยืนอยู่ข้างปาณี มองยัยตัวเล็กที่กำลังกินหม้อไฟอย่างตั้งใจ

ชยรพมองเห็นเขา “คุณลุงธามนิธิ”

เป็นครั้งแรกที่ชยรพและโมรีได้เห็นธามนิธิที่กำลังยืนอยู่แบบนี้จึงต่างตกตะลึงไปทั้งคู่

ถึงแม้ว่าตอนที่เขานั่งอยู่บนรถเข็นมองดูแล้วช่างหล่อเหลา พวกเขาเคยนึกภาพเขายืนมาก่อนแต่พอมาเห็นภาพจริงเข้าก็ยังคงตกตะลึงอยู่ดี

ช่างดูดีอะไรขนาดนี้!

“พี่เขย” นภันต์กลับเป็นดูสงบอย่างยิ่ง นั่นก็เพราะเขาเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง

ปาณีเงยหน้าขึ้นและมองดู ดวงตาเป็นประกายอ่อนโยน

ธามนิธิมองแล้วอบอุ่นขึ้นมาในใจ เขานั่งลงยังตำแหน่งข้างๆเธอ

“ยังทานไม่เสร็จหรือ?”

เขาจำได้ว่าตอนที่คุยโทรศัพท์ ปาณีก็กำลังทานอยู่ก่อนแล้ว

ปาณีรีบตักอาหารใส่จานของตนและเอ่ย “ใกล้เสร็จแล้วค่ะ คุณมาได้ยังไงคะ? ทานข้างแล้วยัง”

“ทานเสร็จแล้ว เธอค่อยๆกิน ฉันรอเธอ”

“อืม”

การอยู่ของธามนิธิ ทำให้บรรยากาศโดยรอบเงียบลงมาในพลัน

ที่สำคัญคือยามเขาเดินมานั่งที่นี่ ทุกคนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่น เห็นอยู่ชัดๆว่าเขาโตกว่าพวกเขาไม่กี่ปี แต่บรรยากาศบนร่างเขากลับให้ความรู้สึกแก่กว่าผู้คนอื่นๆเป็นเวลาหลายปี

ชยรพเอ่ย “คุณลุงธามนิธิ”

“อะไร?” ยามพูดจบ สายตาของธามนิธิกลับไม่ได้เลื่อนออกไปจากปาณีแต่อย่างใด