ตอนที่552

ตอนที่552

แต่ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้เธออยากให้เขามาอยู่ข้างตัวเองมาก

อาจจะเพราะโดนใครดูแลก็จะชินกับวันที่โดนเขาดูแลแบบนั้น?

เลยลองชิมความอบอุ่นถึงจะรู้ว่าความเหงารสชาติมันเป็นยังไง

แป๊บเดียวเธอก็ทำงานเสร็จแล้วขึ้นไปบนเตียงหลบไว้ในใต้ผ้าห่มแต่นอนยังไงก็นอนไม่หลับ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ปาณีได้ยินเสียงเคาะประตูรวมกับเสียงฟ้าผ่าส่งเข้ามา

เธอลุกขึ้นไปเปิดไฟพบว่าไฟดับเลยเอาไฟฉายโทรศัพท์เดินไปเปิดประตูข้างนอกมืดมากเธอมองที่แมวมองแต่ก็ไม่เห็นอะไรเลยอดถามไม่ได้ “ใคร?”

ผ่านไปสองวิข้างนอกประตูก็มีเสียงต่ำทุ่มดังขึ้น “ฉันเอง”

“......” ปาณีเปิดประตูก็เห็นธามนิธิยืนอยู่หน้าประตู

เธอใช้แสงไฟในโทรศัพท์ส่องไปที่ตัวเขาก็พบว่าเปียกไปหมดเพราะไปตากฝนมา

“คุณอามาทำอะไรเวลานี้คะ?” ปาณีมองเขาอธิบายความรู้สึกในใจไม่ถูก

หัวใจเหมือนมีอะไรมาครอบคลุมกะทันหัน

“กลัวเธออยู่คนเดียวแล้วรู้สึกกลัวก็เลยมา” ธามนิธิเข้ามาแล้วปิดประตู “ทำไมไม่เปิดไฟ?”

“ไฟดับ”

สายตาของปาณีเอาแต่มองเขาผมของเขาเปียกนิดหน่อยแต่สภาพแบบนี้ดูมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก

เขาถอดเสื้อสูทและเนคไทออกบนตัวมีแต่เสื้อเชิ้ตสีขาวสายตาก็มองมาที่เธอ “ข้างนอกฟ้าผ่าเธออยู่คนเดียวกลัวไหม?”

“...... ฉันไม่ใช่เด็กสักหน่อย”

แต่ว่าไม่รู้ทำไมพอเจอเขาในใจก็มีความสุขมาก

รู้สึกว่าในความมืนมดเจอแสงไฟที่สว่าง

ธามนิธิยื่นมือมากอดเธอไว้เพราะว่ามันมืดเธอมองไม่เห็นหน้าเขาได้ยินเพียงเสียงของเขาที่ดังขึ้นข้างหู “แต่ว่าพอฉันได้ยินเสียงฟ้าผ่าก็เป็นห่วงว่าปาณีจะกลัวฉันก็เลยรีบมา”