ตอนที่596

ตอนที่596

ถ้าลองเป็นตัวเธอเอง เเล้วเธอต้องตกอยู่ในที่นั่งเดียวกับปาณีล่ะก็ คงไม่รอจนถึงถึงวันนี้หรอก ！

คงจะหย่ากับเขาไปเมื่อหลายร้อยปีก่อนละ ！

จันวิภายังไม่ทันพูดจบ ธามนิธิก็เหมือนจะเดาออก

เขารีบชิงอธิบายกับพี่สาวว่า " พี่กับแม่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก ผมกับปาณีจะต้องลงเอยด้วยดี "

จันวิภาบอกเขาว่า：" ไม่ห่วงก็เเปลกแล้ว ！พวกเธอรับปากแล้วว่าจะมีหลานให้แม่อุ้ม เเล้วเมื่อไหร่ถึงมีล่ะเนี่ย ？แม่รอจนผมหงอกจะหมดหัวละนะ เมื่อวานแม่ยังพูดกับฉันอยู่เลยว่าเเม่ฝันว่าแกมีลูก "

" …… " ธามนิธินึกถึงปาณี เขาค่อยๆยกริมฝีปากอมยิ้มเบาๆ เเต่ก่อนหมอเคยจัดยาให้เธอเพื่อปรับสมดุลของร่างกาย เเล้วหลายๆครั้งของช่วงนี้ เขาเองก็ไม่ได้ป้องกันอะไร เเต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีวี่เเววข่าวดีให้ได้เห็น

-

บนเครื่องบิน เมื่อถึงเวลาที่ลูกเรือเสิร์ฟอาหาร ธามนิธิเงยหน้ามองดูแฟนสาวที่กำลังฉีกห่อขนมปัง ปากก็เคี้ยวขนมปังตุ้ยๆ ตาก็มองออกไปนอกหน้าต่าง

เเต่ก่อนเธอไม่ค่อยให้ความสำคัญกับการกินสักเท่าไหร่ เรียกได้ว่าไม่ใช่นักกินตัวยง เเต่มาตอนนี้เหมือนเธอจะชอบกินมากขึ้นกว่าแต่ก่อน เเม้เเต่อาหารบนเครื่องบินก็ทำให้เธอกินได้อย่างเอร็ดอร่อย

-

เมื่อกินของตัวเองหมด ปาณีก็เหลือบไปมองขนมปังที่ยังวางนิ่งอยู่ตรงหน้าธามนิธิ " คุณไม่กินเหรอ ？"

ดูจากแววตาของเธอเเล้ว เห็นชัดๆเลยว่าความหมายก็คือ ถ้าคุณไม่กิน งั้นฉันจะกินละนะ

ธามนิธิส่งขนมปังให้เธอ ปาณีบอกกับเขาว่า：" ขอบคุณนะ "

เขาลูบหัวเธอเบาๆ พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงรักใคร่เอ็นดู：" อย่ากินเยอะนะ เดี๋ยวลงเครื่องเเล้วผมพาคุณไปหาอะไรอร่อยๆกิน "

" ไม่เป็นไรค่ะ " ปาณีบอก " พอถึงตอนนั้น เดี๋ยวฉันก็คงหิวพอดี "

" …… " ธามนิธิมองหน้าหญิงสาว เเววตาของเขาช่างดูอบอุ่นซะยิ่งกว่าสีของมวลหมู่เมฆ

ปาณีเห็นเขาจ้องเธอตาไม่กระพริบ " คุณมองฉันทำไมคะเนี่ย ？"