ตอนที่603

ตอนที่603

" …… " อืมนะ ！

นั่นมันฝันร้ายชัดๆ

ธามนิธิปลอบโยนเธอ ：" ไม่เป็นไรแล้วนะ ฉันจะไม่ต้องการเธอได้ยังไงกัน ？คิดมากเกินไปแล้วนะเรา "

เขาโน้มตัว ค่อยๆพาเธอกลับลงไปนอนบนเตียงตามเดิม ภายใต้แสงไฟสลัวๆ เขามองดูใบหน้าน้อยๆของเธอ จากนั้นก็ค่อยๆก้มหน้าลงไปจูบลงบนหน้าผากของเธอ " นอนเถอะ เดี๋ยวฉันจะเฝ้าดูจนเธอหลับนะ "

" คุณมีอะไรในใจรึเปล่าคะ ？" จู่ๆปาณีก็โพล่งถามขึ้นมา เธอมองดูเขา " ทำไมคุณถึงยังไม่นอน ？"

ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดว่า ：" สงสัยจะเป็นเพราะ นานมากแล้วที่ไม่ได้กลับมาที่นี่ ก็เลยนอนไม่ค่อยหลับน่ะ ไม่มีอะไรหรอก คุณรีบนอนเถอะ ยังไม่ดึกมากเท่าไหร่ "

เขากุมมือเธอไว้ ฝ่ามืออีกข้างค่อยๆบรรจงลูบไปที่แก้มของเธอเบาๆด้วยความอ่อนโยน เมื่อได้มองดูเธอแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาอบอุ่นขึ้นมาในทันที

ปาณีมองหน้าชายหนุ่ม " ถ้าคุณมีเรื่องอะไรไม่สบายใจ คุณต้องพูดกับฉันนะคะ "

ธามนิธิพยักหน้าเบาๆ " อืม "

ขอเพียงได้มองเธอแบบนี้ เขาก็มีความสุขมากพอแล้ว

ในโลกใบนี้ล้วนมีเรื่องราวมากมาย ที่ไม่เป็นไปตามที่เราปรารถนา เเต่ทว่า ขอเเค่เพียงมีเธออยู่ เรื่องเหล่านั้นกลับถูกปล่อยวางลงได้อย่างง่ายดาย

-

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากที่ปาณีตื่นนอนขึ้นมา ก็พบว่าธามนิธิไม่ได้อยู่ในห้องเเล้ว เธอออกไปยืนบิดขี้เกียจอยู่ตรงระเบียง จับจ้องไปยังแสงอาทิตย์อ่อนๆที่สาดส่องอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะค่อยๆมองเหม่อเข้าสู่ภวังค์ไปชั่วครู่

ไวยาตย์ใส่สูทเนี๊ยบยืนอยู่ในสนาม เขามองมาที่เธอ " ปาณี ตื่นเเล้วเหรอ ？"

" มายังไงล่ะคะเนี่ย ？" ปาณีรู้สึกประหลาดใจนิดหน่อย ที่ได้เห็นไวยาตย์ที่นี่

ดูจากท่าทางเขา เหมือนว่าเขาจะมาที่นี่ตั้งเเต่เช้าเเล้ว

ไวยาตย์บอกกับเธอว่า ：" ผมเอาของมาให้คุณน่ะครับ "

หลังจากที่ลงเครื่องมาเมื่อวาน ไวยาตย์ก็ได้นำกระเป๋าของเธอไปเก็บที่โรงเเรมให้

หลังจากนั้นเธอกับธามนิธิก็มุ่งตรงมาพักที่นี่เสียก่อน ทำให้ข้าวของสัมภาระของพวกเธอยังอยู่กับไวยาตย์ที่โรงเเรม