ตอนที่622

ตอนที่622

ไวยาตย์เอ่ย “กลับมาสักพักแล้ว”

เขามองดูปาณีและบอกใบ้ทางสายตาไปให้เธอ ธามนิธิที่นั่งอยู่บนโซฟานั้นกำลังอารมณ์ไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง ตั้งแต่เมื่อกี้เป็นต้นมาไวยาตย์แทบจะไม่กล้าเอ่ยพูดอะไรขึ้นมาเลยสักนิด

ปาณีจ้องไปที่ธามนิธิ และเดินเข้าไปอย่างใจเย็น “คุณอา”

ครั้งนี้เธอออกไปข้างนอก จิตใจรู้สึกไม่เลวเลยทีเดียว เพียงแต่พอเพิ่งจะเห็นเขา ก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกร้อนรนขึ้นมา

ปกติยามที่ธามนิธิมีท่าทีแบบนี้ คนรอบข้างมักจะหลีกหนีเขาให้ไกลออกไปหน่อย เพื่อจะได้ไม่ถูกเขาโมโหใส่ แต่ปาณีนั้นกลับเดินเข้าไปตรงหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัวเลยสักนิด ก่อนจะจ้องดูเขาอย่างอ่อนโยน “กลับมาแล้วหรือคะ?”

ธามนิธิเงยหน้าขึ้นมามองดูเธอ มองเสียจนคนรู้สึกเป็นกังวล “กี่โมงแล้ว?”

เมธชนันเดินเข้ามาและเอ่ยช่วยปาณี “เสียเวลาบนถนนไปสักหน่อย”

ธามนิธิไม่สนใจเมธชนัน แต่กลับเอาแต่มองดูปาณี

คล้ายว่ากำลังรอให้เธอเป็นคนเอ่ยตอบ

คนอื่นจะพูดยังไงเขาไม่ฟัง เขาแค่อยากฟังเธอพูดเท่านั้น!

ปาณีมองดูเขา “กลับดึกมากไปหน่อย ขอโทษนะคะ”

“เธอมากับฉัน”อาจจะเพราะคิดว่าต่อหน้าคนอื่นๆ ไม่สะดวกที่จะเอ่ยอะไรมากนัก ธามนิธิจึงยืนขึ้นและเดินขึ้นไปชั่นบน

ปาณีมองดูด้านหลังของเขา ก่อนจะมองที่ไวยาตย์อย่างไม่มั่นใจ “ฉันจะตายไหมเนี่ย?”

“ขอให้เธอโชคดี”ไวยาตย์เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ

เมธชนันจ้องมองปาณี ด้วยสีหน้าที่กำลังรอชมความสนุกบนความทุกข์ของคนอื่น “ถ้าหากลงไม้ลงมือกันอย่าลืมเรียกฉันหล่ะ ฉันจะไปแยกให้”

รู้สึกราวกับว่าในสายตาของธามนิธินั้นปาณีดูเหมือนเป็นเด็กน้อยก็มิปาน ไม่ว่าอะไรก็ต้องมีธามนิธิคอยเข้ามาดูแลอยู่เสมอ

ปาณีจ้องไปที่จอมวายร้ายตัวใหญ่ก่อนจะเอ่ย “ไสหัวไปเลย”