ตอนที่673

ตอนที่673

ช่วงนี้เขาเกือบจะลืมไปแล้ว ว่าตั้งแต่ที่ตัวเองติดตามธามนิธิมา เขาเป็นคนแบบไหน

แต่ไหนแต่ไรมาเขาเป็นสิงโต แค่ตอนที่อยู่ต่อหน้าปาณีเท่านั้นที่เขาจะถอดเขี้ยวเล็บตัวเองให้เป็นสัตว์เลี้ยงที่น่าเอ็นดูของหญิงสาว

ปาณีมองท่าทีที่เคร่งขรึมของไวยาตย์ “จริงเหรอคะ”

“ครับ” ไวยาตย์พูด “วันนี้คุณธามนิธิค่อนข้างดุร้าย คุณต้องระวังหน่อยนะ คุณยังไม่เคยเห็นท่าทางเวลาเขาโกรธ เวลาที่เขาดุร้ายขึ้นมา มันน่ากลัวมากจริง ๆ”

ไวยาตย์เพิ่งพูดจบ ปาณีเห็นผู้ชายในเสื้อสีดำออกมาจากประตู

สำหรับคำพูดที่ไวยาตย์พูด แน่นอนว่าเขาได้ยินทุกคำ

ธามนิธิเงียบ แค่ยืนอยู่ตรงนั้น สายตาทอดมองปาณี

ปาณีมองเขาและยิ้มให้อย่างใจเย็น รู้สึกได้ว่าเขาน่ากลัวจริง ๆ ด้วย

โอ้ บนโลกใบนี้ไม่มีผู้ชายคนไหนหล่อไปกว่าเขาอีกแล้ว!

พระเจ้าช่างมีกฎเกณฑ์ที่น่ากลัวเสียจริง

ไวยาตย์เห็นปาณียิ้ม รู้สึกว่าปาณีไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเขา “ที่ผมบอกคุณน่ะมันจริงนะ คุณยังยิ้มออกมาได้อีกเหรอ ถ้าคุณได้พบคุณธามนิธิ คุณก็จะรู้ว่าที่ผมพูดน่ะเป็นเรื่องจริง”

“จริงเหรอ” เป็นเสียงของธามนิธิ เสียงที่กดดันดังขึ้นข้างหลังไวยาตย์

ไวยาตย์แข็งค้างไปชั่วครู่ สีหน้าเหลือเชื่อ “เอ่อ...คุณธามนิธิมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

แล้วก็ ไม่มีอะไรแย่ไปกว่าการพูดลับหลังคนอื่น มีการได้ยินอะไรที่น่าอายมากกว่านั้นหรือไม่

ปาณีเดินไปตรงหน้าธามนิธิ แล้วยืนข้าง ๆ เขา “ได้ยินว่าวันนี้คุณไปที่บ้านมีสุวรรณ์มาเหรอคะ”

“…..” ธามนิธิเหลือบมองไวยาตย์

ไวยาตย์เหงื่อตก “ผม...ผม...”

ใช้เวลาอยู่นาน ก็ไม่อาจทำให้เขาพูดจบประโยคได้

แต่ปาณีกลับมองธามนิธิด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก

ไวยาตย์บอกว่าเขาน่ากลัวเหรอ

ทำไมเธอถึงไม่เห็นเลย