ตอนที่840

ตอนที่840

ธามนิธิพูดอย่างหน้าไม่อาย “คำพูดพวกนี้ทำไม? ก็ฉันพูดความจริงไง! เธอเป็นภรรยาของเขาและทุกอย่างของเธอก็เป็นของฉันหมด! และแน่นอนทุกอย่างของฉันก็เป็นของเธอ! พวกเราไม่แยกกัน!”

ปาณีไม่ได้พูดอะไรเลยในเวลาแรก

ธามนิธิไปเกยคางเธอแล้วบอกว่า “นี่เป็นสัญญาของฉัน”

ปาณีมองเขาอย่างซาบซึ้ง “คุณอา......”

ธามนิธิกอดเธอและเสียงต่ำทุ่มที่มีแรงก็ดังขึ้น “ฉันเป็นของเธอตลอดเลยนะ! ขอเถอะอย่าจากฉันไปอีกเลยนะ!”

ปาณีพยักหน้าแรงๆในอ้อมกอดเขาแล้วน้ำตาก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้

รู้สึกได้ถึงปกคอเสื้อเปียกธามนิธิก็ก้มหัวมาดูทรงคิ้วที่สวยก็ขมวดติดกัน “เธอร้องไห้ทำไม?”

ปาณีเช็ดน้ำตาบนใบหน้าแล้วยิ้ม “น้ำตาฉันไหลเพราะมีความสุข! คุณอาไม่รู้หรือไงว่าน้ำตาขิงผู้หญิงมันก็แบ่งเป็นหลายแบบ? มีน้ำตาเศร้า มีน้ำตาความสุข แล้วมีความสุขจนร้องไห้.......”

ธามนิธิเขย่าหัวแล้วพูดตรงๆ “เธอเป็นผู้หญิงคนแรกของฉัน”

ปาณียกหัวขึ้นแล้วมองเขาน้ำเสียงราวกับประชด “แล้วนลิน มีสุวรรณ์ล่ะ? เขาเป็นผู้หญิงคนแรกของคุณอาต่างหาก!”

ธามนิธิกลับเขย่าหัวแล้วปฏิเสธ “เขาเป็นแค่ผู้หญิงที่คนในบ้านช่วยจัดให้! แต่ฉันไม่เคยยอมรับเขาเธอก็น่าจะรู้ถ้าไม่เชื่อจริงๆก็ไปถามไวยาตย์ว่าฉันไม่เคยทำสัหน้าดีใส่เขามาก่อนเลย!”

ปาณีพูดประชด “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง? ตอนนั้นฉันยังไม่มีสิทธิ์พอที่จะรู้จักคุณอาเลย?”

แต่ธามนิธิกลับเดือดแล้วดึงตัวเธอหันมาแล้วพูดทีละคำ “ฉันสาบานถ้าปาณีไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกของฉัน ฉันจะโดนฟ้าผ่า......”

ปาณีไม่คิดว่าคุณอาจะกล้าสาบานแบบนี้รอเธอรู้สึกตัวทันก็รีบไปปิดปากเขาไว้ก่อนเขาเหลือคำว่า ‘จะไม่ได้ตายดีๆ’ ที่ไม่ได้พูดออกมา

ปาณีเขย่าหัว “ก็ได้ฉันเชื่อคุณอาก็ได้! แต่ว่าคราวหลังคุณอาห้ามมาสาบานอะไรพวกนี้อีกนะฉันฟังแล้วขนลุก!”

ธามนิธิไปหอมหน้าผากเธอแล้วพยักหน้า “ได้คราวหลังฉันจะไม่พูดแต่จะทำเอา”

ปาณีความรู้สึกช้าไปนิดหน่อยแล้วค่อยรู้มองเขาอย่างตระหนัก “คุณอาแน่ใจนะว่าคุณอาไม่ใช่คนที่ชอบเล่นอะไรแบบนี้? ทำไมคำพวกนี้คือพูดมาได้ตลอดเลย?”

ธามนิธิชะงักแล้วก้มหัวลงไปจูบปากน้อยๆที่มัวแต่พูดของเธอและหักห้ามความสงสัยของปาณีสำเร็จ

ผ่านไปสักพักธามนิธิค่อยปล่อยเธอแล้วนอนลงข้างๆ

ปาณีหายใจแรงๆอยู่ข้างๆข้างนี้เธออยู่นิ่งๆไม่กล้าไปทำเขาอีกเพราะเธอไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะให้ใครบางคนมา ‘รังแก’ เธออีกแล้ว

ทั้งคืนหลับสบายตอนเช้าปาณีเลยรู้สึกมีชีวิตชีวา

กินอาหารเช้าที่น้าลำมุงทำให้เสร็จปาณีก็ขึ้นรถแล้วโบกมือกับธามนิธิจากนั้นค่อยไปเรียน

นึกถึงเรื่องเมื่อคืนใบหน้าของปาณีก็แดงขึ้นอย่างไม่รู้ตัวแล้วมองหน้าต่างยิ้มโง่ๆ

ไวยาตย์รู้สึกแปลกใจแอบมองธามนิธิที่นั่งยิ้มอยู่หลังรถแล้วอดที่ตะถามเบาๆไม่ได้ “คุณธามนิธิครับปาณีไม่ได้โกรธคุณหรอครับ?”

ธามนิธิยกคิ้วไม่ตอบแถมยังถามกลับ “ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเธออยากดูเห็นพวกฉันทะเลาะกัน?”

ไวยาตย์ชะงักแล้วรีบเขย่าหัว “ใช่ที่ไหนล่ะครับ! ผมไม่เคยคิดแบบนั้น”

ธามนิธิ “ใช่หรอ? ทำไมฉันรู้สึกเธอเหมือนชอบตอนที่ปาณีโกรธฉัน?”

ไวยาตย์ชะงักและหุบปากอย่างรู้ตัว

ธามนิธิค่อยก้มหัวลงอย่างพึงพอใจแล้วนั่งดูตารางงานที่น่าเบื่อต่อ