ตอนที่839

ตอนที่839

นึกถึงตรงนี้ธามนิธิก็ตัดสินใจก้มหัวลงไปจูบปากสีแดงของปาณีกัดปากเธอเบาๆพร้อมพาเธอเดินเข้าไปในบ้าน

ปาณีที่กำลังหลงใหลในความรู้สึกนี้อยู่ก็โดนเขาพาไปอย่างไม่ระแวง

จนกระทั่งมีเสียง ‘เหมียว’ ดังขึ้นทำให้สติของปาณีกลับมา

เธอผลักเขาออกเบาๆแล้วเมินสายตาของใครบางคนแล้วเดินไปหาแมวสีขาวที่อยู่ในซอกมุมพร้อมกับเอาถ้วยที่ถือมาไปวางไว้ที่หน้าแมวแล้วพูดอย่างอ่อนโยน “แมวน้อยรีบกินสิ! ในนี้มีปลาอร่อยด้วยนะ”

สงสัยแมวคงหิวมากเลยรีบพุ่งเข้าไปหาถ้วยทันที

ปาณียังอยากดูอีกสักพักแต่ก็โดนผู้ชายที่ยังไม่พึงพอใจลากกลับบ้านไปก่อน

เธอพูดกับแมวน้อยอย่างเสียดาย “แมวน้อยรีบกินนะเดียวพรุ่งนี้ฉันเอามาให้เธอกินอีก!”

ธามนิธิมองเธอที่พูดคำจากลากับแมวน้อยราวกับคนจะเป็นจะตายก็ทำตัวไม่ถูก “เธอทำแบบนี้ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนฉันเป็นคนขโมยแย่งเธอไปจากแมวเลย! สำหรับเธอแมวสำคัญกว่าฉัน?”

ปาณีได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มแล้วชี้ไปที่ธามนิธิ “นี่คุณอากำลังงอนเพราะแมวหรอ? คุณอานี่ตลกจริงๆ!”

ใครบางคนที่โดนดูถูกก็ยังคงพยายามถามเพื่อที่จะได้คำตอบที่อยากฟัง “ปาณี! เธอจริงจังหน่อยสิ! รีบตอบมาก่อนว่าฉันสำคัญหรือแมวสำคัญกว่า?”

ปาณีมองเขาที่จริงจังแบบนี้ก็หัวเราะออกมาแถมยังโดนคุณอาจ้องแรงใส่อีก

ปาณีหยุดหัวเราะแล้วชี้ไปที่แมวน้อยที่กำลังกินปลาอยู่อย่างน่าสงสาร “น่าจะเป็นแมวแหละอย่างน้อยเขาก็ไม่ดุฉัน.......”

พึ่งพูดจบปาณีก็รู้สึกความกดดันมันกระจายไปทั่ว

แล้วเธอก็โดนใครบางคนโอบเอวอุ้นขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวและเดินเข้าไปในห้อง

ปาณีตกใจจนรีบกอดคอเขาไว้แล้วพูดเสียงดัง “คุณอาฉันผิดไปแล้ว! คุณอารีบปล่อยฉันลงมาเลยนะ!”

ธามนิธิทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเดินตรงไปต่อ

ทีนี้ปาณีก็รู้แล้วว่าเธอเล่นเกินไปเลยรีบแก้ตัว “คุณอาเมื่อกี้ฉันแค่ล้อเล่นเอง! คุณอาสำคัญสำหรับฉันอยู่แล้ว! ยังจะต้องพูดอีกหรอ? คุณอาว่าใช่ไหม?”

แต่ในตอนนี้ธามนิธิฟังไม่เข้าหูสักอย่างแค่นึกถึงที่ในใจปาณีตัวเองไม่มีความสำคัญเท่าแมวน้อยเร่ร่อนตัวนั้นเขารู้สึกทนไม่ไหว!

แมวหล่อเท่าเขา? มีตังเท่าเขา? ดีกับเธอมากกว่าเขา? แถมยังมาเมินใส่เขาอีกดีกับแมวมากกว่าดีกับเขานี่มันไม่ยุติธรรมแล้วสิ!

ปาณีพูดตลอดทางแต่ผู้ชายที่กำลังโมโหอนู่ก็เมินทุกคำพูดเดินเข้าไปในห้องเอาคนที่อยู่ในอ้อมกอดโยนลงไปบนเตียง

ปาณีโดนโยนอย่างไม่ทันตั้งตัวก็รีบจับเอวตัวเองแล้วบ่น “โอ้ยเอวฉัน! หักแน่เลย!”

ธามนิธิยืนอยู่ข้างเตียงอย่างลังเลมองปาณที่กำลังบ่นก็ตอบไปอย่างโหด “ปาณี! เธออย่ามาแสดงละครตรงนี้ได้ไหม! เตียงนุ่มขนาดนี้จะทำให้เธอเจ็บได้ยังไง?”

แต่ปาณีกับน้ำตาไหลลงมาราวกับมันเป็นจริง “คุณอาก็มาลองดูสิ! โดนโยนลงมาจากที่สูงแบบนั้นไม่เจ็บก็บ้าแล้ว!”

ธามนิธิชะงัก “เจ็บมากไหม? ฉันก็เคยโดนแต่ไม่เห็นเจ็บขนาดนั้นเลย!”

ทีนี้ปาณีก็ยิ้มอย่างเคือง “ฉันผิวบางเนื้อนุ่มจะไปเทียบกับคุณอาได้ยังไง?”