ตอนที่838ความเงียบอันแปลกประหลาด

ตอนที่838ความเงียบอันแปลกประหลาด

ธามนิธิเดินเข้าไปหาปาณีพร้อมกับเอ่ยปากออกไปว่า："ปาณีฉันขอโทษฉันไม่ได้ตั้งใจ……"

เเต่ก่อนที่เขาจะพูดจบปาณีก็หันกลับไปคุยกับไวยาตย์："ไวยาตย์นายช่วยเอามือถือฉันไปซ่อมให้หน่อยได้ไหม？ฉันไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับพวกอุปกรณ์ดิจิตอลน่ะยังไงก็รบกวนนายช่วยเป็นธุระให้ฉันหน่อยนะ"

ไวยาตย์พยักหน้ารับคำปาณีเขาหยิบถุงพลาสติกมาใส่เศษมือถือที่เเตกกระจัดกระจาย

หลังจากส่งต่อเรื่องซ่อมมือถือให้กับไวยาตย์ปาณีก็เหมือนยกภูเขาออกจากอกก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะอีกครั้งเธอเห็นอาหารบนโต๊ะยังเหลืออยู่อีกเยอะก็เลยเริ่มห่ออาหารเตรียมเอากลับไปบ้านด้วย

ไวยาตย์ก็เข้ามากุลีกุจอช่วยเธอ

ส่วนธามนิธิที่ดูเหมือนเด็กที่เพิ่งทำความผิดได้เเต่ยืนมองตาปริบตัวเเข็งทื่ออยู่ตรงนั้น

อีกครู่หนึ่งต่อมาขณะที่ปาณีกับไวยาตย์พากันถือถุงใหญ่น้อยเดินออกมาจากร้านปาณีก็หันกลับไปมองธามนิธิที่ยังคงยืนเซ่ออยู่ตรงนั้นอย่างงงๆเเล้วก็ตะโกนเรียกเขา："เฮ้คุณอายังไม่ไปเหรอคะ？จะอยู่กินอาหารมื้อดึกหรือยังไง？"

ธามนิธิรู้สึกประหลาดใจที่ได้ยินเเบบนั้นก่อนจะตอบเธอกลับไป："ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ！"

ทันทีที่พูดจบเขาก็เดินไปที่ประตูทันที

ปาณีไม่รอเขาเมื่อได้เห็นเขาขยับก้าวเดินปาณีก็เดินออกไปก่อนเเล้ว

ตอนที่รอไวยาตย์เช็คบิลอยู่นั้นปาณีที่ยืนอยู่ตรงประตูทางออกก็เหลือบไปเห็นภาพในห้องๆหนึ่งสามคนพ่อแม่ลูกกำลังนั่งกินชาบูหม้อไฟอยู่ด้วยกันปาณีมองฉากนั้นตาละห้อย

ธามนิธิรู้สึกจิตใจหดหู่เป็นอย่างมากเขาจึงเลือกที่จะปิดปากเงียบเเละคิดทบทวนตัวเอง："นี่ฉันบ้าไปแล้วเหรอ？ทำไมเมื่อสักครู่ฉันถึงเป็นแบบนั้นไปได้？ปาณีจะเกลียดฉันมั๊ย？เพราะฉันทำโทรศัพท์ของเธอจนเเตกแบบไร้ซึ่งเหตุผล……"

ภายใต้ความรู้สึกหดหู่เเละความรู้สึกไม่สบายใจนั้นธามนิธิค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาช้าๆเขาพยายามที่จะเดินเข้าไปใกล้ปาณีเพื่อจะได้มีโอกาสอธิบาย

เเต่เมื่อได้เห็นปาณีที่ยืนเกาะหน้าต่างชะเง้อมองสามคนพ่อแม่ลูกในห้องนั้นกำลังกินชาบูหม้อไฟด้วยกันอย่างมีความสุขช่างดูเหมือนเวลาที่สาวน้อยได้เห็นชุดกระโปรงสวยในกระจกจนทำให้ละสายตาไปจากตรงนั้นไม่ได้เสียที

ก่อนที่ตัวเขาเองจะรู้ตัวเขาก็เดินเข้าไปใกล้เธอแล้วก่อนจะพูดเสียงอ่อยๆ："ปาณี……"

ปาณีหันกลับมาเเต่ก็เป็นจังหวะพอดีกับที่ไวยาตย์เช็คบิลจ่ายเงินเสร็จพอดีเเละกำลังจะเดินไปที่รถ

เธอเห็นคุณอาที่ดูท่าทางเหมือนมีอะไรอยากจะพูดเเต่ก็ไม่พูดจึงหัวเราะออกมาเบาๆ："คุณอาพวกเรากลับบ้านกันเถอะ"

ธามนิธิกลับมานิ่งเงียบอีกครั้งไวยาตย์ส่งสายตาเชิงตำหนติเตียนมาให้เขาแวบหนึ่งก่อนจะส่ายหัวเบาๆเเล้วเดินกลับไปที่รถ

เมื่อธามนิธิไปถึงที่รถก็พบว่าปาณีขึ้นไปนั่งคุดคู้อยู่ที่มุมหนึ่งของเบาะหลังเรียบร้อยเเล้วหลังจากธามนิธิขึ้นรถไวยาตย์ก็ขับรถออกไป

รถวิ่งไปอย่างนุ่มนวลเเละราบรื่นปาณีนั่งอยู่ที่มุมนั้นอย่างเงียบๆตามองออกไปชมทิวทัศน์นอกหน้าต่าง

แต่ธามนิธิก็เริ่มเกิดอาการที่ท่าทางเหมือนมีอะไรอยากจะพูดเเต่ก็ไม่พูดครั้งเเล้วครั้งเล่าที่เขาพยายามหันไปมองที่ปาณีเเต่ก็ต้องถอนสายตากลับมาอย่างเงียบๆ

ไวยาตย์แอบเห็นเหตการณ์ทั้งหมดจากกระจกมองหลังเพื่อทำลายบรรยากาศอันคุกรุ่นนี้ไวยาตย์พูดเสียงนิ่งเรียบออกมา："พวกคุณอยากฟังเพลงมั๊ยครับ？"

ปาณีรีบตอบทันควันเเบบไม่ต้องคิด：ฟัง！"

เเต่ในขณะเดียวกันธามนิธิกลับให้คำตอบที่ตรงกันข้าม："ไม่ฟัง！"

หลังจากนั้นปาณีจึงหัวเราะออกมาเบาๆพร้อมกับส่ายหัว："ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะ"

พูดจบเธอก็หันไปมองวิวนอกหน้าต่างต่อไป

ธามนิธิแทบอยากจะตบหัวตัวเองสักทีปากเสียจริงๆ！

เมื่อพวกเขาลงจากรถทั้งสองต่างก็ไม่พูดจาใดๆต่อกัน

ปาณีหันไปส่งยิ้มให้ไวยาตย์："ขอบคุณนะไวยาตย์！แล้วก็ฝันดีนะ！"

ไวยาตย์ก็ตอบเธอแบบเดียวกันเเละส่งยิ้มให้เธอ："ฝันดีปาณี！"

หลังจากหันหลังกลับมาก็เห็นธามนิธิยืนอยู่เขาจึงหันไปพูดเสียงเเข็งใส่เจ้านายของเขา："ลาก่อนท่านประธานธามนิธิ！"