ตอนที่837ตกตะลึง

ตอนที่837ตกตะลึง

ปาณีรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อยที่ได้ยินคุณอาพูดแบบนั้นเธอหันไปยิ้มให้กับไวยาตย์จากนั้นจึงพูดกับธามนิธิว่า："คุณอาฉันไม่หนาวสักนิด！อีกอย่างหนึ่งน้ำเสียงที่คุณอาพูดกับไวยาตย์มันฟังดูไม่ค่อยรื่นหูเลยนะคะ！"

ธามนิธิก้มลงมองปาณีที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมเเขนเขาเเละกำลังเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาพอดี

จากนั้นเขาก็ทำเสียง"เฮ่อ"ออกมาเบาๆก่อนจะหันไปพูดกับไวยาตย์：ขอโทษทีไวยาตย์น้ำเสียงฉันมันฟังดูเเรงไปหน่อย！"

ไวยาตย์มองหน้าธามนิธิอย่างตกตะลึงเเล้วก็รีบส่ายหัวไปมาอย่างงงๆ

ปาณีส่งยิ้มให้เขาพลางพูดว่า："ไวยาตย์นายก็ยกโทษให้คุณอาด้วยนะ！เขามัวเเต่เป็นห่วงฉันกลัวว่าฉันจะเป็นหวัดน่ะเขาถึงเป็นแบบนี้！โดยปกติแล้วคุณอาเป็นคนที่อ่อนโยนจะตาย！นายว่าจริงมั๊ย？"

ไวยายต์ส่ายหัวยิกๆๆ："ท่านประธานธามนิธิดีกับผมเสมอครับ"

ปาณีได้ยินที่เขาพูดก็พยักหน้าเบาๆ："ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วเพราะฉะนั้นไวยาตย์นายก็อย่าถือสาเลยนะฉันจะคอยอบรมคุณอาเขาเอง！ฉันจะไม่ปล่อยให้เขาทำแบบนี้กับนายอีกฉันสาบานเลย！"

ไวยาตย์มองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าใบหน้าเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงใจใสซื่อวินาทีนั้นไวยาตย์รู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูกโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาย้อนคิดไปถึงเมื่อสมัยก่อนที่เขาเคยแอบสงสัยว่าการที่ปาณีเข้ามาใกล้ชิดกับเจ้านายของเขาเธอจะต้องมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่แน่ๆไวยาตย์ก้มหน้านิ่งด้วยความสำนึกผิด

ธามนิธิมองอาการของไวยาตย์ออกเขาจึงยิ้มออกมาพร้อมกับจูงมือปาณีเดินขึ้นไปบนรถ："เอาล่ะๆเลิกเเหย่เขาได้เเล้วไวยาตย์ยังต้องขับรถอีกนะพวกเราไปกันเถอะไหนใครบอกว่าหิวจะเเย่เเล้ว？"

ปาณีเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าท้องกำลังร้องจ๊อกจ๊อกเเล้วเธอมุดหน้าหนีด้วยความอับอายก่อนจะหันไปกระตุกแขนเสื้อของธามนิธิ："คุณอาเบาๆหน่อยสิคะ！เดี๋ยวไวยาตย์ก็ขำเอาหรอก！"

ไวยาตย์แอบมองลอดมาทางกระจกมองหลังเห็นสองคนกำลังนั่งกระหนุงกระหนิงอยู่ด้านหลังก็อดไม่ได้ที่จะพูดเเซวพวกเขา："พวกคุณก็คิดเสียว่าผมล่องหนอยู่ก็เเล้วกันครับ！"

ปาณีได้ยินดังนั้นก็ยิ่งมุดหน้าหนีเป็นพัลวัน

ธามนิธิเองก็ถึงกับขำก้ากออกมาเลยทีเดียว

ไม่นานนนักรถก็จอดนิ่ง

ไวยาตย์ลงมาจากรถได้เขารีบเดินตรงดิ่งเข้าไปในร้านชาบูทันที

โดยมีธามนิธิกับปาณีเดินตามเข้าไปทีหลัง

ปาณียกมือขึ้นมาจับที่ใบหน้าของตัวเองก่อนจะบ่นพึมพำๆ："ทำไมพวกคุณชอบหัวเราะฉันกันจังเลย？การที่ฉันชอบกินมันตรงไหนมิทราบ？สำหรับฉันการกินคือสิ่งที่ทำให้มีความสุขที่สุดในโลกใบนี้เเล้วการกินคือหนึ่งเดียวเท่านั้นไม่ใช้คำว่าหนึ่งใน......！"

ธามนิธิยื่นมือไปบีบจมูกเธอเบาๆด้วยความเอ็นดูในตัวปาณี："ใช่สิในชีวิตของปาณีเรื่องกินจัดเป็น2ใน3ของชีวิต！"

ปาณีเงยหน้าขึ้นมองตรงไปหาธามนิธิ："คุณอาเเล้วอีก1ใน3หายไปไหนอ่ะคะ？"

ธามนิธิทำเป็นแกล้งครุ่นคิดปาณีกระวนกระวายรอคำตอบจากเขารีบกระตุกเเขนเสื้อเขายิกๆๆๆให้เขารีบเฉลย："พูดเร็วๆสิคะ？เเล้วอีก1ใน3คืออะไรคะ？"

ธามนิธิมองปาณีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มก่อนจะเฉลยให้เธอฟัง："ที่เหลืออีก1ใน3ก็คือการนอนยังไงล่ะ！"

ปาณีกระทืบเท้าไปมาเบาๆด้วยความหงุดหงิดใจ："คุณอาพูดจาซี้ซั้วอ่ะ！"

ธามนิธิยืนนิ่งเงียบไม่โต้ตอบจากนั้นจึงยื่นมือออกไปหาเธอ

ถึงแม้ว่าปาณีจะไม่โกรธคุณอาที่เอาเธอไปเปรียบเทียบกับหมูเเต่ก็ยังไม่วายที่จะยื่นมือออกไปอีกทันใดนั้นมือของเธอก็ถูกฝ่ามือใหญ่ๆมาคว้าเอาไว้หญิงสาวรู้สึกถึงความอบอุ่นใกล้ชิดขึ้นมาในทันที

ปาณีเงยหน้าขึ้นไปพูดกับธามนิธิว่า："คุณอาฉันก็เเค่อยากจะหาไออุ่นจากคุณอาสักหน่อยดูเหมือนว่าอารมณ์โกรธของคุณอายังไม่หายไปเลยนะคะ！

ธามนิธิหัวเราะขำออกมาก่อนจะชี้มือไปที่ร้านชาบูที่อยู่ไม่ไกลจากนั้นจึงบอกกับเธอว่า："ฉันจะเลี้ยงชาบูเธอเองน่าจะพอชดเชยกับความผิดได้อยู่ใช่มั๊ย？"

ถึงแม้ปาณีจะยังอยู่ไกลจากร้านเเต่เธอกลับได้กลิ่นชาบูลอยล่องมาแต่ไกลจนเธออดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆพร้อมๆกับกลิ่นชาบูนั่น！จากนั้นเธอก็พูดกับคุณอาว่า："หอมจังเลย！พวกเรารีบเข้าไปกันเถอะค่ะ！"

เมื่อเดินเข้าไปในร้านปาณีก็พบว่าภายในร้านมันช่างคึกคักอะไรเยี่ยงนี้