ตอนที่836เซอร์ไพรส์

ตอนที่836เซอร์ไพรส์

ปาณีมองหน้าเธอด้วยความสงสัย："ทำไมล่ะคะ？พี่ญาณีท่านประธานธามนิธิกำลังยุ่งอยู่เหรอคะ？"

พี่ญาณีทำท่าจริงจังก่อนจะพูดกับปาณีด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความจริงใจ："ปาณีฉันรู้ว่าเธอยังตัดใจจากท่านประธานไม่ได้แต่ฉันคิดว่าพวกเธอน่ะหย่ากันเเล้วการที่เธอมาหาเขาที่นี่อีกฉันว่ามันดูไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่เธอคิดอย่างนั้นหรือเปล่า？"

ปาณีรู้ว่าพี่ญาณีหวังดีต่อเธอ："ฉันทราบดีค่ะแต่ว่าพี่ญาณีคะฉันมีธุระสำคัญเร่งด่วนจริงๆค่ะ"จากนั้นเธอก็ส่งยิ้มให้พี่ญาณี

พี่ญาณีมองเธอด้วยสายตาที่ดูเหมือนกับกำลังตรวจสอบว่าสิ่งที่เธอพูดมันจริงหรือไม่จริงกันเเน่？

ปาณีมองเห็นไวยาตย์อยู่ไกลๆเธอจึงตะโกนเรียกเขา："ไวยาตย์！"

เเล้วเมื่อไวยาตย์เดินตรงมาทางเธอเธอก็หันไปพูดกับพี่ญาณีพร้อมกับส่งยิ้มให้："พี่ญาณีลาก่อนนะคะ"

ไวยาตย์เดินมาถึงปาณีพอดีเขาส่งยิ้มให้เธอพลางพูดทักทาย："ปาณีมายังไงล่ะเนี่ย？"

ปาณียิ้มไปอธิบายไป："พอดีช่วงบ่ายไม่มีเรียนน่ะก็เลยอยากมาหาท่านประธานธามนิธิฉันมีธุระนิดหน่อยน่ะค่ะ"

พี่ญาณีเห็นปาณีที่กำลังพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกกับไวยาตย์ก็ถึงกับส่ายหัวก่อนจะเดินกลับไปทำงานของเธอ

ไวยาตย์หันกลับไปมองปฏิกิริยาของพี่ญาณีก่อนจะหันไปหัวเราะกับปาณีที่ยืนอยู่ข้างๆ："ทำไมล่ะ?พี่ญาณีพยายามที่จะโน้มน้าวเธออีกเเล้วเหรอ？"

ปาณีพยักหน้ายิ้มรับอย่างขมขื่น："บนหน้าฉันมันเขียนเอาไว้ชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ？"

ไวยาตย์ได้เเต่ยืนยิ้มไม่พูดไม่จา

ปาณีพยักหน้าอย่างคนสิ้นหวัง："เห้อเอาล่ะฉันยอมรับก็ได้พี่ญาณีเกือบจะโน้มน้าวฉันสำเร็จล่ะนะ！สงสัยฉันคงต้องไปจากคุณอาซะเเล้วไม่อย่างนั้นเวลาเจอฉันก็ต้องพูดแบบนี้กับฉันอีกแต่ฉันน่ะเจ็บปวดจริงๆนะ！"

ไวยาตย์ทำตาถลึงใส่จากนั้นจึงหันไปดุเธอ："เธอพูดเบาๆหน่อยสิถ้าเกิดท่านประธานธามนิธิมาได้ยินเข้าฉันช่วยอะไรเธอไม่ได้นะ！"

ปาณียังทำเป็นเล่นหัวเราะซุกซน："ห๊ะ？ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะภาวนาให้คุณอาไม่ได้ยินก็เเล้วกัน"

จู่ๆไวยาตย์ก็ทำท่าขยิบตาให้เธอแต่ปาณีกลับไม่เข้าใจท่าทางที่เขาทำ："ไวยาตย์เป็นอะไรอ่ะ？ทรายเข้าตาเหรอ？ไม่น่าเป็นไปได้นะในสำนักงานแบบนี้จะมีทรายได้ยังไงกัน！"

ทันใดนั้นน้ำเสียงสุขุมนุ่มลึกก็ดังขึ้นใกล้ๆหูของปาณี："ไม่อยากให้ฉันได้ยินอะไรห๊ะ？พวกเธอสองคนกำลังปิดบังอะไรฉัน？"

ปาณียืนทำหน้าจ๋อยก่อนจะเหลือบมองไวยาตย์แวบหนึ่งไวยาตย์กระแอมไอเบาๆจากนั้นจึงพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น："ท่านประธานธามนิธิผมยังต้องไปถ่ายเอกสารเตรียมงานประชุมน่ะครับขอตัวก่อนนะครับ"

ทันทีที่พูดจบไวยาตย์ก็เผ่นแน่บทันที

ปาณียืนมองค้อนใส่แผ่นหลังของไวยาตย์ที่เพิ่งเผ่นแน่บไปไวๆก่อนจะแอบทำปากขมุบขมิบด่าเขา："คนอะไรใจร้ายที่สุด"

ทว่าด้านหลังของเธอเป็นอะไรที่น่ากลัวกว่าเเละกำลังจะเข้าโจมตีเธอในอีกไม่กี่วินาทีบัดนี้ปาณีไม่ได้สนใจที่จะกราดเกรี้ยวใส่ไวยาตย์อีกต่อไปแล้วเธอหันมาเผชิญหน้ากับธามนิธิก่อนจะส่งยิ้มให้เขาพลางทำท่าโบกมือทักทาย："ไฮ！ｓｕｒｐｒｉｓｅ！เซอร์ไพรส์มั๊ยคะ？"

ธามนิธิทำท่าซีเรียสใส่ปาณีจากนั้นจึงหมุนตัวเดินเงียบๆกลับเข้าไปในห้องทำงาน

ปาณียังยืนนิ่งอยู่ตรงประตูไม่ยอมขยับไปไหน

จนในที่สุดธามนิธิก็ตะโกนออกมา："ปาณียังอยากจะโดนลงโทษให้ยืนอยู่หน้าประตูหรือยังไง？"

ปาณียืนเลียริมฝีปากเเผล็บๆก่อนจะยิ้มให้เขา："ไม่มีทางมีแต่เด็กดื้อเท่านั้นที่จะถูกลงโทษให้ยืนอยู่หน้าประตู！"

"เฮ่อะ"ธามนิธิส่งเสียงอุทานออกมาเขาเดินมายืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานสายตาอันน่าเกรงขามจดจ้องมาที่ปาณี

เมื่อต้องถูกธามนิธิจดจ้องอยู่อย่างนั้นโดยที่ตัวเองไม่รู้จะหลบไปทางไหนปาณีจึงทำได้เพียงชักแม่น้ำทั้งห้าสรรหาเรื่องมาพูดกับเขา："ใช่เเล้วเมื่อครู่นี้ทำอะไรอยู่อ่ะคะ？ยุ่งมากหรือเปล่าคะ？นี่ฉันมารบกวนคุณหรือเปล่า？"