ตอนที่835โน้มน้าว

ตอนที่835โน้มน้าว

จำรัสยังคงพูดพล่ามต่อไป："มีบริษัทมากมายที่อยากจะมาอาศัยบารมีของบริษัทซี.ซี.เอส.ของเราสร้างความร่วมมือทางธุรกิจกับพวกเราเเต่เธอนึกอยากจะปฏิเสธก็ปฏิเสธเอาดื้อๆ！นิสัยเอาเเต่ใจตัวเองแบบนี้ฉันน่ะรู้สึกผิดหวังในตัวเธอจริงๆ……"

ขณะที่จำรัสกำลังพูดพล่ามอย่างสบายใจเฉิบอยู่นั้นเขาไม่แม้เเต่จะสังเกตสีหน้าอากัปกิริยาของปาณีที่เหมือนพายุดีเปรสชั่นกำลังก่อตัวอยู่ในตอนนี้！

แล้วอยู่ๆปาณีก็พูดโพล่งออกมา："หุบปากได้เเล้ว！"

หลังจากตะโกนออกมาอย่างดังเธอก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นจนเผยให้เห็นใบหน้าของเธอเธอชี้มือไปที่จำรัส："ท่านประธานจำรัส！คำขอโทษฉันก็พูดไปแล้วคุณยังต้องการอะไรอีก？สำหรับบริษัทเล็กๆของฉันฉันในฐานะเจ้าของบริษัทฉันไม่ยินดีที่จะร่วมงานกับคุณซึ่งมันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน！เเล้วถ้าจะมีบริษัทเยอะเเยะมากมายที่อยากจะพึ่งใบบุญทำธุรกิจร่วมกับคุณนั่นมันก็เรื่องของคุณ！พวกเรารู้จักกันอย่างนั้นเหรอ？พวกเรามันก็เเค่คนแปลกหน้า！เพราะฉะนั้นตอนนี้ได้โปรดหลีกไปให้พ้นหน้าฉันได้เเล้ว！"

เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางวง！หลังจากโดนปาณีวีนใส่จำรัสก็ถึงกับสตั๊นท์จนเเน่นิ่งไปเลยเขาได้เเต่มองปาณีที่วิ่งจากไปด้วยท่าทางอันดุเดือดเลือดพล่าน

จนร่างของเธอหายลับไปจากสายตาจำรัสก็เริ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง："นี่ฉันถูกยัยผู้หญิงตัวเล็กๆรังเกียจเข้าไส้ขนาดนั้นเลยเหรอ？ไม่อ่ะมันต้องเป็นเรื่องที่เข้าใจผิดคิดไปเองเเน่ๆ！ไม่ถูกสิก็เธอเพิ่งวีนเเตกใส่ฉันขนาดนั้น！ฉันน่ะเป็นประธานบริษัทที่จัดว่าหล่อและมีสไตล์ระดับโลกเลยนะสาวๆเห็นเป็นต้องกรี๊ด！เเต่สายตาที่เธอมองฉันทำไมมันถึงเป็นแบบนั้นไปได้？ทำไมถึงไม่แลฉันเลยสักนิด？"

ถ้าเกิดปาณีมาได้ยินคำพูดอันแสนจะหลงตัวเองนี้เข้าเป็นไปได้ว่าเธอจะต้องกรอกตาบนใส่เขาหลายตลบแน่ๆ

จำรัสก็คงจัดว่าเป็นหนึ่งในร้อยของผู้ชายที่เรียกว่าหล่อดูดีเเต่สำหรับปาณีที่ที่ถูกพิษของคุณอาธามนิธิซึมเข้าสู่ร่างกายจนเเพร่กระจายไปทั่วร่างคงพูดได้แต่เพียงว่าจำรัสก็เป็นเพียงเเค่ผู้ชายที่จัดว่าดูดีคนหนึ่งก็เท่านั้นก็เหมือนๆกับเวทัสที่ได้ความสวยหล่อมาจากนพรุจเเละจันวิภาแบบนั้นถึงจะพูดได้ว่าดูดีไร้ที่ติจริงๆ

เเต่ในสายตาของปาณีเเล้วก็เป็นแบบที่ว่านั่นแหละ

ถ้าให้เทียบกับรูปร่างหน้าตาเเล้วปาณีก็เลือกที่จะให้ความสำคัญกับนิสัยใจคอมากกว่าอย่างเช่นคุณอาธามนิธิของเธอการที่เขา“ใช้ใจ”ในการดูเเลเอาใจใส่เธอนั่นแหละถึงทำให้คุณอาได้ใจปาณีไปเต็มๆ

ปาณีโดนจำรัสตามราวีกวนประสาททำให้เธอโมโหจนน้ำตาเล็ดเลยทีเดียวเเต่เมื่อคิดไปคิดมาเธอก็พึมพำออกมาว่า："ฉันจะร้องไห้ให้คนที่ฉันเกลียดไปทำไม？"

พูดจบเธอก็รีบเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของเธอก่อนจะมุ่งหน้าไปที่โรงเรียน

เมื่อเดินเข้าไปในประตูโรงเรียนปาณีได้เเต่เดินก้มหน้านิ่งไม่สนใจใครขนาดโมรีมายืนอยู่ตรงหน้าเธอเธอก็ยังไม่รู้ตัวเลยอีกทั้งยังเดินอ้อมผ่านโมรีไปด้วยซ้ำ

โมรีตะโกนเรียกเธอ："ปาณีเป็นอะไรรึเปล่า？"

ในตอนนั้นเองปาณีถึงจะเงยหน้าขึ้นเเละได้เห็นว่านั่นคือโมรีปาณีพยายามฝืนยิ้มให้เธอพร้อมทั้งเอ่ยปากทักทาย："หวัดดีโมรี！ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย！"

พอพูดจบปาณีก็เดินดุ่มๆไปที่ห้องเรียน

โมรีลังเลที่จะพูดกับเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากออกมา："เอ่อปาณีเธอว่างคุยกับฉันสักหน่อยไหม？"

เมื่อปาณีเงยหน้าขึ้นมามองก็ได้เห็นโมรียืนตาแดงๆอยู่ตรงนั้นปาณีพยักเบาให้เบาๆ："ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเข้าเรียนพวกเราไปที่สนามกีฬากันเถอะ"

โมรีพยักหน้าตอบตกลงทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปที่สนามกีฬา

เมื่อมาถึงสนามกีฬาปาณีกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรสักอย่างแต่โมรีกลับหยิบซองจดหมายซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเเละยื่นมันให้กับปาณี

ปาณีมองดูซองจดหมายนั้นด้วยความสงสัยบนซองเขียนเอาไว้ว่า"ชยรพ"ปาณีเงยหน้าขึ้นเเละมองไปยังเพื่อนรักของเธอ

โมรีถอนหายใจยาวออกมาก่อนจะพูดว่า："เรื่องของฉันกับชยรพเธอก็คงจะรู้เเล้วสินะตอนที่เธอเจอฉันคราวก่อนน่ะชยรพเค้าพาฉันไปพบกับครอบครัวของเขา！เเต่ว่าแม่ของเขาไม่ชอบฉันดังนั้นฉันก็เลยคิดว่าฉันควรจะจบความสัมพันธ์กับเขาเสียตั้งเเต่ตอนนี้！"

ปาณีส่ายหน้าอย่างไม่ค่อยเห็นด้วยสักเท่าไหร่ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งกับโมรี："เเค่เพราะว่าพ่อเเม่ของชยรพไม่เห็นด้วยที่พวกเธอคบกันเธอถึงกับจะยอมเลิกกับเขาเลยอย่างนั้นเหรอ？เธอก็น่าจะรู้ดีว่าชยรพเขารักเธอมากแค่ไหนถ้าเขาไม่ได้จริงจังกับเธอเขาก็คงไม่พาเธอไปเจอพ่อกับแม่เขาหรอกอีกอย่างเธอคิดจะเลิกกับเขาด้วยจดหมายหนึ่งฉบับเนี่ยอ่ะเหรอฉันว่าแบบนี้มันเหมือนเธอไม่ให้เกียรติชยรพเลยนะเเล้วก็เป็นการกระทำที่ไม่ให้เกียรติตัวเธอเองด้วย！"

โมรีถึงกับตาแดงเรื่อขึ้นมาทันทีเเววตาที่เธอมองปาณีนั้นเต็มไปด้วยความสับสนก่อนจะพูดเสียงอ่อยๆ："ฉันก็ไม่อยากทำแบบนั้น！แต่ฉันก็ไม่อยากเห็นแก่ตัวแม่ของชยรพน่ะพูดไม่ผิดหรอกด้วยฐานะชาติกำเนิดของฉันฉันไม่มีปัญญาช่วยอะไรชยรพได้เลย！มีเเต่จะทำให้เขาถูกคนอื่นหัวเราะเยาะเสียเปล่าๆดังนั้นฉันก็เลยยอมเป็นคนเดินจากเขาไปเองไม่ใช่เพราะฉันไม่รักเขาเเต่เพราะฉันรักเขาฉันถึงต้องปล่อยเขาไป！"