ตอนที่834หงุดหงิด

ตอนที่834หงุดหงิด

เมื่อกลับมาถึงบ้านธามธินิค่อยๆวางเจ้าหมูน้อยลงบนเตียงจังหวะที่กำลังคิดจะลุกไปจัดการเตรียมผ้าขนหนูชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้เธออยู่นั้นไม่ทันได้ตั้งตัวก็เหมือนมีอะไรบางอย่างหนักๆมาทำให้เขาขยับตัวไปไหนไม่ได้

ที่เเท้ก็ยัยตัวเเสบที่เมาแอ๋คอพับคออ่อนกำลังเอามือโอบรอบคอเขาไว้ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนขยับยังไงเธอก็ไม่ยอมปล่อยมือ

ธามนิธิหมดสิ้นหนทางจึงหันไปเขย่าๆหัวของเธอ："ปาณีตื่นตื่น！"

ปาณีหันมารวบกอดหัวของธามนิธิก่อนจะนอนหลับต่อไปในท่านั้น

ช่างน่าสงสารท่านประธานธามนิธิของเรายิ่งนักที่จู่ๆก็กลายเป็นหมอนข้างไปเสียได้อยากจะขยับลุกหนีก็เกรงว่าพละกำลังของเขาจะทำให้เธอต้องเจ็บตัว

ธามนิธิพูดเสียงด้วยนิ่งทุ้มต่ำ："ปาณีเธอจงใจใช่มั๊ยเธอแกล้งใช่รึเปล่า？"

แต่สิ่งที่ตอบสนองกลับมามีเพียงเสียงลมหายใจที่ฟังดูเป็นจังหวะสม่ำเสมอเพียงเท่านั้น

จะทำอย่างไรได้！คืนนี้ก็คงต้องอยู่ในสภาพนี้ธามนิธิได้แต่กลายเป็นหมอนข้างให้เธอนอนกอดไปตลอดทั้งคืน

เช้าตรู่วันถัดมาปาณีกำลังงัวเงียสะลึมสะลือขยับตัวตื่นเพราะว่าหิวน้ำเเต่เเล้วก็ต้องตกใจสะดุ้งโหยง！เพราะดันไปคลำเจอร่างใหญ่ๆที่นอนอยู่ข้างๆเธอนั่นเอง

เมื่อได้เห็นคุณอาที่นอนบิดตัวอยู่ท่านั้นโดยมีตัวเธอเองนอนทับอยู่บนตัวเขาอีกทีเล่นเอาปาณีตกใจอย่างแรง！

เธอรีบลนลานลุกขึ้นมานั่งนิ่งจากนั้นเธอก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงค่อยๆกระดึ๊บๆลงมาจากตัวของคุณอาแต่ทว่าขาเธอดันเผลอไปสะกิดคุณอาเข้าธามนิธิโดนปลุกให้ตื่นจนได้

ทันทีที่ธามนิธิลืมตาขึ้นมาภาพที่เห็นก็คือปาณีที่กำลังนั่งทำหน้าสำนึกผิดอยู่ตรงนั้นเขาขยับตัวลุกขึ้นมาก่อนจะหันมาถามเธอ："ตื่นเเล้วเหรอ？ปวดหัวหรือเปล่า？"

ปาณีส่ายหัวยิกๆ

ธามนิธิก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อจากนั้นเมื่อลงจากเตียงได้เขาก็เดินเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันทันที

ปาณีครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะสวมรองเท้าแตะเเล้วเดินไปที่ห้องอาบน้ำเธอยืนลังเลอยู่หน้าประตูว่าจะถามเขาดีไหมว่าเมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้นแต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากตรงไหนดี

ราวกับคนในห้องอาบน้ำจะอ่านใจเธอได้อย่างนั้นเเหละ！ธามนิธิทำธุระเสร็จก็เดินออกมาเเละพูดกับเธอว่า："เมื่อคืนเธอดื่มหนักไปหน่อยฉันก็เลยพาเธอกลับมาก่อนน่ะแล้วเธอก็ดันล็อคหัวฉันไว้ฉันก็กลัวว่าจะทำให้เธอตื่นก็เลยนอนมันทั้งท่านั้นน่ะเเหละ！"

ปาณีเลียริมฝีปากอันแห้งผากของเธอก่อนจะพูดเสียงอ่อย："เอ่อคุณอาฉันคงไม่ได้เมาไวน์เเล้วรั่วใช่มั๊ยคะ？เเล้วศักยภาพในการดื่มไวน์ของฉันเป็นยังไงบ้าง？"

ธามนิธิหันไปเหลือบมองที่เธอแวบหนึ่งก่อนจะส่ายหัวไปมาจากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ปาณีได้เห็นดังนั้นก็ถึงกับร้องโฮออกมา："ฮืออออ！นี่ศักยภาพในการดื่มของฉันมันเเย่ขนาดนั้นเลยเหรอ？เเต่ว่าคุณอาฉันคงไม่ได้ทำให้คุณอาขายหน้าต่อหน้าเพื่อนๆใช่มั๊ยคะ？ที่ว่าเมาเเล้วรั่วมันคงเป็นอย่างนั้นจริงๆสินะ！ไม่ได้ๆต่อไปฉันจะไม่ดื่มอีกเด็ดขาด！"

เมื่อได้ยินปาณียืนบ่นงุ๊งงิ๊งๆก็ทำเอาธามนิธิที่กำลังยืนหันหลังให้เธออยู่ในตอนนี้หัวเราะจนตัวโยกเลยทีเดียวก็เพราะว่ามันตลกมากเลยน่ะสิ

ปาณีซึ่งกำลังจมอยู่ในความเศร้าโศกและอับอายไม่ทันได้สังเกตอาการของธามนิธิเลยสักนิดเพราะถ้าเธอเห็นป่านนี้ก็คงจะโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงไปแล้ว

ธามนิธิหันมาพูดปลอบใจเธอ："ไม่เป็นไรหรอกน่าคราวหน้าระวังๆหน่อยก็พอ"

พูดจบก็ได้ยินเสียงของไวยาตย์ดังเเว่วขึ้นมาจากชั้นล่างพอดีเขาจึงหันไปพูดกับเธอ："ฉันไปทำงานก่อนนะเธอก็ไปล้างหน้าล้างตาได้เเล้ว"

หลังจากนั้นชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาก็เดินลงข้างล่างไป

ปาณีไม่เดินตามเขาลงไปข้างล่างเพราะเมื่อเธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่เธอไปทำน่าเกลียดปล่อยไก่เอาไว้ไวยาตย์ก็ต้องได้เห็นด้วยแน่ๆ！ไฉนเลยเธอจะกล้าลงไปเจอหน้าเขาล่ะ！

ไวยาตย์เห็นธามนิธิดูท่าทางกระปรี้กระเปร่าเดินลงมาจากชั้นบนเเต่ไร้เงาของปาณีเขาก็งงๆไปเล็กน้อยเลยถามเขาไปว่า："แล้วปาณีล่ะครับ？ยังไม่ตื่นอีกเหรอครับ？"

ธามนิธิส่ายหัวไปมาอย่างอารมณ์ดี："เปล่าตื่นเเล้วกำลังล้างหน้าล้างตาอยู่น่ะ"

ไวยาตย์มองเขาด้วยความสงสัยเเต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขาเตรียมรถไว้รอเจ้านายเรียบร้อยเเล้วในขณะที่ธามนิธิกำลังเดินถือกล่องอาหารเช้าเดินมาที่รถ