ตอนที่833ขี้เมา

ตอนที่833ขี้เมา

ปาณีกำลังน้ำลายสอกับสตรอเบอร์รี่มูสเค้กที่วางอยู่เบื้องหน้าเเต่หูก็กลับได้ยินอะไรหึ่งๆดังเเว่วมาปาณีเงยหน้าขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์เเละก็ได้เห็นใบหน้าใหญ่ๆที่ลอยเข้ามาใกล้หน้าเธอ

"นี่นาย？"ปาณีร้องอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

จำรัสเหลือบมองเธอด้วยความสะใจเเต่ก็ไม่ได้พูดอะไรกับเธอ

ปาณีจ้องหน้าเขาด้วยความโกรธสายตาของเธอมันช่างดุเดือดเลือดพล่านจนแทบจะพ่นไฟออกมาได้อาการของปาณีนั้นทำให้ธามนิธิต้องรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

"เอ่อปาณีคนนี้คือท่านประธานจำรัสเเห่งบริษัทซี.ซี.เอส.พวกเธอรู้จักกันด้วยเหรอ？"คำถามของธามนิธิทำลายความเงียบนั้นลงได้

ปาณีพยักหน้าให้เขาแต่ก็กัดฟันกรอดๆพูดต่อไปอีกว่า："รู้จัก！แต่ฉันก็หวังว่าไม่รู้จักซะยังจะดีกว่า！"

ถึงคราวจำรัสต้องเงิบบ้างเเล้วล่ะเขามองไปที่ปาณีก่อนจะร้องอุทานออกมา："นี่เธอ……"

ปาณีเชิดหน้าขึ้นมองก่อนจะทำหน้าพยักเพยิดเป็นลิงหลอกเจ้าให้เขา："ฉันทำไม？ฉันสบายดีมากเลยล่ะ！"

ทันใดนั้นจำรัสก็เงื้อมือขึ้นมาทำท่าเหมือนอยากตบเธอยังไงยังงั้น

เเต่กลับถูกฝ่ามือใหญ่จากใครคนหนึ่งมาคว้าเอาไว้จนมือของจำรัสถูกจับเเขวนลอยอยู่กลางอากาศ

จำรัสแหงนหน้าขึ้นไปมองก็ได้สบตาเข้ากับนัยน์ตาอันดำขลับเฉียบคมนุ่มลึกของธามนิธิเขาเผลอกลืนน้ำลายตัวเองโดยไม่รู้ตัว："ท่านประธานธามนิธิคุณ！"

ธามนิธิค่อยๆดึงมือของเขาลงมาจากอากาศจากนั้นจึงเสเเสร้งฝืนทำหน้ายิ้มแหยๆให้เขา："ประธานโทษครับคนที่คุณอยากจะทำร้ายบังเอิญว่าเธอเป็นว่าที่ภรรยาของม！"

จำรัสออกอาการยิ้มเจื่อนๆขึ้นมาในทันทีความเจ้าอารมณ์ที่เขาเก็บสะสมมันมานานหลายปีทำให้เขาเป็นคนไม่ยอมรับกับความพ่ายแพ้："แล้วยังไงมิทราบ？ก็ว่าที่ภรรยาของคุณดันมายั่วโมโหผมก่อนนี่ผมก็ต้องป้องกันตัวเอง！"

ธามนิธิมองเขาด้วยหางตาด้วยความไม่พอใจ："จะป้องกันตัวเองก็ไม่ได้！ปาณีเป็นที่รักของผมผมต้องปกป้องเธอ！ไม่ว่าใครหน้าไหนก็มารังแกเธอไม่ได้ทั้งนั้นแม้เเต่คุณก็เถอะ！"

พูดจบก็ปรากฏภาพที่คล้ายกับเจ้าบ้านไล่แขกกลับไปโดยไม่ส่ง！

จำรัสถลึงตามองดูธามนิธิและปาณีจากนั้นจึงหันหลังขวับเดินกลับไปยังโต๊ะที่เขานั่งในตอนเเรก

รอจนจำรัสเดินจากไปปาณีหันไปมองธามนิธิด้วยสายตาอันหลงใหลเคลิบเคลิ้มในของเขากระซิบบอกเขาเบาๆว่า：“คุณอาเมื่อสักครู่นี้คุณอาโคตรแมนเลยค่ะ！เท่สุดๆไปเลย！ฉันรักคุณที่สุดเลยค่ะ！"

ธามนิธิหัวเราะออกมาเบาๆ："อย่าคิดนะว่าทำเป็นประจบสอพลอแบบนี้เเล้วจะรอดน่ะ！เธออยากจะอธิบายให้ฉันฟังหน่อยมั๊ยว่าสรุปเธอกับท่านประธานจำรัสน่ะเรื่องมันเป็นไงมาไง！"

หลังจากพูดจบเขาก็หยิบแก้วไวน์ที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาเเล้วกระดกรวดเดียวจนหมดแก้ว！

ปาณีนั่งทำหน้าสลดอยู่ข้างๆดูเหมือนเด็กน้อยกำลังงอแงไม่มีผิดเรียกได้ว่าหากใครได้เห็นก็อดที่จะสงสารเธอไม่ได้！

แต่ธามนิธิกลับไม่ยอมใจอ่อนและยิ่งได้เห็นเด็กหนุ่มรูปหล่ออย่างจำรัสด้วยแล้วยิ่งทำให้เขาอดกังวลใจไม่ได้และไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงยิ่งรู้สึกว่าปาณีที่นั่งอยู่ข้างๆเขาในตอนนี้กลับทวีความออร่าเปล่งประกายขึ้นมาทุกทีธามนิธิเริ่มกระวนกระวายใจเเละภายใต้ความกระวนกระวายใจนั้นทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะนึกสงสัยในเสน่ห์และตัวตนของเขาขึ้นมา

เขากับปาณีได้อยู่ด้วยกันก็เพราะความบังเอิญซึ่งเริ่มต้นจากการทำข้อตกลงระหว่างกันที่จริงๆเเล้วมันก็เหมือนกับก้าวข้ามผ่านสเต็ปการคบหาดูใจกันเหมือนคู่ชายหญิงทั่วๆไปเเละถึงเเม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งเเรกที่เธอแสดงออกต่อเขาว่ารักเขามากแค่ไหนแต่ก็ไม่รู้ทำไมธามนิธิกลับรู้สึกมาตลอดว่าความรักที่เธอมอบให้เขาเพื่อที่จะรักษาความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไว้มันช่างดู"ฝืน"！

โดยเฉพาะอย่างยิ่งปาณีในตอนนี้ไม่ใช่ปาณีที่เป็นเด็กผู้หญิงชนบทตัวเล็กๆที่ไม่มีแม้กระทั่งเงินจ่ายค่าเล่าเรียนให้กับมหาวิทยาลัยคนนั้นอีกแล้วเธอในตอนนี้ได้กลายเป็นเจ้าของบริษัทเเละยังเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงซึ่งมีฐานแฟนคลับมากมายทั้งหมดทั้งมวลนี้ทำให้ธามนิธิอยากที่จะจับเธอเอาไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้เขากลัวเธอจะโบยบินหนีจากเขาไป！

ตลอดอายุอานามของธามนิธิเขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้ก่อนความรู้สึกที่กลัวว่าจะสูญเสียสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปจากชีวิตของเขามันช่างเป็นอะไรที่เลวร้ายสุดๆ！

พอนึกมาถึงตรงนี้ธามนิธิก็หันไปมองหญิงสาวที่ดูท่าทางน่าสงสารในวินาทีนั้นเขากลับรู้สึกว่าทำไมเธอยิ่งดูสวยน่ารักและมีเสน่ห์มากขึ้นเรื่อยๆเมื่อเทียบระหว่างตอนที่เธอเเต่งตัวง่ายๆสบายๆกับเธอในตอนนี้มันช่างดูราวกับเป็นคนละคนเลยทีเดียว！

เมื่อตระหนักได้ถึงสายตาจากทั่วสารทิศที่กำลังจดจ้องมาที่แผ่นหลังนวลเนียนเปลือยเปล่าของเธออยู่ๆธามนิธิก็ถอดชุดสูทของเขาออกก่อนจะคลุมทับลงบนตัวของปาณี

ปาณีเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสงสัย

ธามนิธิทำสีหน้าเรียบนิ่งบอกกับเธอออกไปว่า："ในนี้ลมค่อนข้างจะเย็นระวังเป็นหวัดล่ะ！"