ตอนที่842

ตอนที่842

จำรัสกลับมองปาณีอย่างตระหนักและสีหน้าที่แอบสงสัยทำให้ปาณีรู้สึกโมโหทันที

ปาณีแอบด่า “ผีบ้า!”

แล้วเตรียมตัวเดินออกไป

ใครจะไปรู้ว่าพึ่งเดินออกไปแค่ก้าวเดียวก็โดนจำรัสดึงกลับมา

ทีนี้ปาณีก็ยิ่งโมโหแล้วตะโกนใส่เขา “จำรัส! นี่สมองเธอมีปัญหาจริงๆใช่ไหม! ถ้ามีก็ไปหาหมอเธอมาดึงฉันทำไม? ฉันรักษาเธอไม่หายหรอก!”

พูดจบก็สะพายกระเป๋าเตรียมเดินไปแถวข้างถนน

จำรัสก็ยื่นมือมาจับที่ปาณีอีกครั้ง

ทีนี้ปาณีโมโหจริงๆเธอหันกลับมามองจำรัสอย่างเย็นชาทำให้จำรัสปล่อยมือเธออย่างไม่รู้ตัว “ถ้าเธอสัญญาว่าเธอไม่ไปฉันก็จะปล่อยมือ!”

ปาณีอดที่จะมองบนไม่ได้แล้วพยักหน้า “ได้งั้นเธอปล่อยก่อน”

จำรัสจึงยอมปล่อยมือปาณีแล้วถาม “นี่เธอเกลียดฉันขนาดนั้นเลยหรอ?”

ปาณีชะงักแล้วเห็นหูของจำรัสแดงขึ้นมากก็อดหัวเราะไม่ได้สบตากับจำรัสที่อายจนโมโหแล้วพูด “ฉันเคยบอกว่าฉันเกลียดเธอเมื่อไหร่? และอีกอย่างเธอแน่ใจนะว่าเธอไม่ได้พูดผิดทั้งๆที่เธอเป็นคนเกลียดฉันต่างหาก?”

จำรัสมองปาณีอย่างอึ้งเลนมองเห็นที่เธอแอบยิ้มด้วยเลยตะโกนออกไปอย่างไม่พอใจ “เธอนั่นแหละที่เกลียดฉัน! ไม่อย่างงั้นครั้งที่แล้วเธอจะปฏิเสธงานร่วมกับฉันทำไม?”

ปาณีทำหน้ามึนทำให้จำรัสแอบว่าเธอไม่ได้ “เธอดูหน้าเธอสิโง่ๆแบบนี้แกล้งสนุกดี!”

ปาณีแอบด่า “ผีบ้า!”

จากนั้นก็เดินไปต่อไม่หันกลับมาเดินไปแค่ไม่กี่ก้าวก็รู้สึกว่าคนตัวสูงคนหนึ่งเดินตามเธอมาทำให้รู้สึกหมดคำพูด “ท่านประธานจำรัสบริษัทซี.ซี.เอสของพวกเธอจะล้มละลายแล้วหรือไง? ทำไมเธอว่างแบบนี้? ถ้าว่างจนไม่มีอะไรทำก็ไปดูพระอาทิตย์ตกที่เมืองชลธี! ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก!”

จำรัสเมินประโยคสุดท้ายของเธอแล้วถาม “เมืองชลธี? ที่ที่เธอเกิดใช่ไหม? งั้นพวกเราไปตอนนี้กัน! เธอมาเป็นไกด์ให้ฉัน”

ปาณีได้ยินก็หนุดเดินแล้วมองจำรัสราวกับมองคนโง่สายตานั้นทำให้จำรัสอดมามองตัวเองอีกรอบไม่ได้แล้วถาม “ทำไม? หน้าฉันมีอะไรติดหรือไง? ทำไมเธอต้องมองฉันแบบนี้?”

ปาณีมองบนอย่างไม่ปิดบังแล้วชี้ไปที่สถานีรถไฟที่อยู่ไม่ไกล “ท่านประธานตำรัส! ถ้าจะไปเมืองชลธีเห็นสถานีรถไฟที่อยู่ไม่ไกลนั่นไหม? นั่งสาย118ที่ป้ายสุดท้ายคือเมืองชลธีและอีกอย่างฉันไม่ได้สนิทกับเธอขนาดนั้นและฉันไม่ใช่ไกด์ของเธอก็เลยรบกวนคุณออกห่างจากฉันหน่อยฉันจะกลับไปทำกับข้าวที่บ้าน!”

พูดจบทีเดียวปาณีรอช่วงที่จำรัสกำลังชะงักอยู่ก็วิ่งออกไปทันที

แต่ช่วยไม่ได้ที่ขาสั้นเกินไปก็โดนจำรัสตามทันอีกครั้ง

ตำรัสยิ้มให้ปาณีอย่างได้ใจ “เป็นไง? ฉันวิ่งเร็วใช่ไหม? ขายาวนี้มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ!”

เห็นจำรัสที่ทำหน้าโอ้อวดแบบนั้นปาณีก็ยิ้มที่ทุเรศกว่าร้องไห้ให้เขาและก้มหัวเดินไปต่อ

จำรัสกลับเดินตามเธออย่างสบายๆแต่ปาณีกลับหายใจแรงๆเพราะเธอเอาแต่เดินเร็วขึ้น

สุดท้ายปาณียอมแพ้แล้วเดินช้าๆแต่กลับทำให้จำรัสไม่พอใจ “เธอเดินไม่ไหวแล้ว? โคตรช้าเลยขนาดหอยทากยังเร็วกว่าเธอเลย”