ตอนที่843

ตอนที่843

“อะไรใคร? ธามอะไรนะ?” จำรัสถาม

ชญช์มองแผ่นหลังของธามนิธิแล้วก็ไวยาตย์ที่อยู่ข้างเขา “ธามนิธิ! คนที่อยู่ข้างเขาเป็นไวยาตย์เลขาของเขา! ก่อนหน้านี้ธามนิธิอยู่ในค่ายทหารแต่ว่าหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุก็หันมาทำธุรกิจแทนทำได้ดีมากด้วย!”

จำรัสฟังที่ชญช์พูดชมเขาก็ตอบอย่างไม่พอใจ “ก็แค่คนที่มีหลักฐานเป็นทหารมียศรุ่นที่สอง”

ชญช์หลับเขย่าหัว “เธอคิดว่าที่ธามนิธิมีอยู่ในทุกวันนี้เพราะบ้านช่วยงั้นหรอ? งั้นเธอก็เข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว!”

จำรัสไม่ได้มีความสนใจมากกพยักหน้าแล้วถาม “รถจอดอยู่ที่ไหน?”

ชญช์ชี้รถไปทางที่จอดอยู่ไม่ไกลก็เห็นจำรัสหันหลังเดินไปแล้ว

ตอนธามนิธิปิดประตูก็เห็นจำรัวพอดีเลยขมวดคิ้ว

ปาณีได้ยินเสียงปิดประตูก็รีบออกมาจากห้องแล้วตะโกน “คุณอา? ทำไมวันนี้กลับมาเช้าจัง?”

ธามนิธิยิ้มแล้วรับตัวเธอที่วิ่งเข้ามากอดปากก็ยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว “ทำไม? ไม่ชอบที่ฉันกลับมาเช้า? อยากให้ฉันทำงานจนดึกหรือไง?”

พูดจบก็ทำเป็นจะเดินออกไปข้างนอกอีก

ปาณีเบปากอย่างไม่พอใจแล้วพูดกับเขาต่อ “คุณอา! อย่าไปสิ!”

ธามนิธิมองเธอสายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน “ทำไม? เธอไม่อยากให้ฉันกลับมาเช้าไม่ใช่หรือไง? เชื่อฟังคำพูดของเธอก็ไม่ได้?”

ปาณีหันหลังอย่างไม่พอใจไม่ไปมองเขา

ธามนิธินึกถึงคนที่อยู่ข้างนอกก็ลังเลไปสักแป๊บเลยตัดสินใจถาม “ใช่แล้วท่านประธานจำรัสของบริษัทซี.ซี.เอสมาอยู่ที่นี่ยังไง?”

ปาณีตกใจ “อะไรนะ? เขายังไม่ไป?”

ธามนิธิหยีตา “ยังไม่ไป? มันเกิดอะไรขึ้น? เขาส่งเธอกลับมา?”

ปาณีหันหลังใส่เขาไม่ได้รู้สึกถึงความอันตรายแล้วบ่น “อย่าพูดถึงเลย! ออกมาจากหน้าประตูโรงเรียนก็ตามฉันตลอด! ยังมาบ่นอีกว่าหุ่นฉันไม่ดีกับคนแบบนี้ฉันหมดคำพูดจริงๆ!”

ธามนิธิกลับจับประเด็นได้อีกแบบ “เขาตามเธอ? ไม่ได้ละฉันต้องไปถามสักหน่อยว่าเขามายุ่งเธอทำไม?”

ปาณีเห็นคุณอาที่จะออกไปถามจำรัสให้ได้ก็รีบห้ามไว้แล้วอธิบาย “ก็ไม่ได้ยุ่งถึงขั้นล่วงละเมิด? เขาก็แค่มาถามฉันว่าทำไมไม่เซ็นสัญญากับบริษัทซี.ซี.เอส! แต่ฉันรู้สึกหมดคำพูดจริงๆเพราะเขาเป็นคนปฏิเสธเซ็นสัญญาพวกเราก่อน!”

เห็นปาณีที่ทำหน้าจริงจังธามนิธิค่อยรู้สึกไว้วางใจแต่เห็นมือเธอที่เต็มไปด้วยแป้ง “เธอทำอะไรเนี่ย?”

ปาณีชะงักแล้วมองแป้งสีขาวที่มือตัวเองจากนั้นก็กรี๊ดแล้ววิ่งไปที่ห้องครัว “เส้นหมี่ของฉัน!”

ธามนิธิยิ้มแล้วมองแผ่นหลังของเธอที่หายไปในห้องครัว

เขาดึงเนคไทออกแล้วเดินไปที่ชั้นสองแต่กลับนึกถึงแผ่นหลังของคนที่อยู่หน้าประตูเมื่อกี้ขึ้นมา “จำรัส?”

ในรถชญช์ก็เอาแต่หันไปมองจำรัสที่นั่งอยู่ข้างหลังแล้วถาม “เธอไปสวนจตุจักรทำไม? ฉันจำได้ว่าวันนี้เธอไม่มีงานอะไรที่แถวนั้นนะ?”

จำรัสไม่ได้ตอบแต่กลับมองตัวเองในกระจกขมวดคิ้วไปด้วยทำท่าเท่ไปด้วย

สุดท้ายเธอก็วางโทรศัพท์ลงแล้วถามชญช์ “ชญช์ฉันหล่อไหม?”

ชญช์มองเขาอย่างตกใจแล้วพยักหน้า “เธอหล่อมาก! หล่อจนไม่มีเพื่อนแล้ว! ทำไมเธอเคยสนใจเรื่องหน้าตาตัวเองเมื่อไหร่? เธอมักจะบอกบ่อยๆไม่ใช่หรือไงว่าเรื่องหน้าตาเอาออกมาพูดแล้วไม่มีค่า?”

ชญช์ชะงักจากนั้นก็พูดอย่างยุติธรรม “ถ้าเอาเข้าจริงๆธามนิธิก็ไม่ได้หล่อเท่าเธอ!......”

จำรัสตัดบทเขาอย่างไม่พอใจ “เธอพูดความจริงดีกว่า”