ตอนที่844

ตอนที่844

ขึ้นไปถึงชั้นบนปาณีก็ยังกอดธามนิธิไว้แน่นราวกับหมีโคอาล่าไม่ยอมปล่อยมือ

และธามนิธิที่เหมือนต้นไม้กลับมองคนในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน

เข้าไปในห้องนอนปาณีก็เอาโน้ตบุ๊คตัวเองขึ้นมาทำงาน

ธามนิธิกลับเอาเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยนของทั้งสองคนเข้าไปในห้องน้ำ

ได้ยินเสียงน้ำไหลปาณีก็นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้อัพเดทเวยป๋อมานานแล้วเลยวางมือลงบนแป้นพิมพ์พิมพ์อย่างรวดเร็ว

รอธามนิธิอาบน้ำเสร็จก็เห็นปาณียังงานยุ่งอยู่เลยไม่ไปรบกวนเธอแล้วเอาไอแพดตัวเองขึ้นไปเล่นรอปาณีที่บนเตียง

ผ่านไปสักพักปาณีก็บิดขี้เกียจแล้วค่อยเห็นว่าธามนิธิอาบน้ำเสร็จนั่งอยู่บนเตียงแล้วเลยรีบวิ่งเข้าไปห้องน้ำ

วิ่งไปถึงครึ่งทางก็นึกได้ว่าตัวเองไม่ได้เอาเสื้อที่จะเปลี่ยนมาเลยเรียก “คุณอาเอาเสื้อฉันเข้าไปหรือยัง?”

ธามนิธิหัวก็ไม่ยกก็ตอบไปเลยว่า “เอาเข้าไปแล้ววางอยู่บนชั้นวาง!”

ปาณีเข้าไปอาบน้ำอย่างสบาย

แล้วรีบออกมาแล้วไปซุกอยู่ในผ้าห่มที่ธามนิธินอนจนอุ่น

ธามนิธิปล่อยตามใจเธอคิ้วก็ไม่ขมวดติดกันแล้วนึกถึงอะไรสักอย่างเลยยื่นมือไปจับหน้าท้องเธอ

ปาณีกลับโดนเขาทำจนจักจี้แล้วหัวเราะ “คุณอา! คัน! เหอะ......”

ธามนิธิจับหน้าท้องเธอที่เย็นหน่อยๆแล้วถาม “ประจำเดือนเธอมาหรือยัง?”

ปาณีเขย่าหัว “ยังเลยคุณอาก็รู้ว่าประจำเดือนฉันมาไม่ตรงเวลา”

ธามนิธิคิดไปคิดมา “ไว้วันหลังให้ชลิตมาตรวจเถอะ?”

ปาณีพยักหน้าแล้วโผล่เข้าไปกอดธามนิธิอย่างว่าง่าย “สบายมากเลย!”

แต่ธามนิธิกลับไม่ได้ไปยุ่งเธอในสมองมัวแต่คิดเรื่องอื่นจนปาณีเรียกเขาไปสามรอบยังไม่ตอบ

“คุณอากำลังคิดอะไรอยู่?” รอจนปาณีไปเขย่ามือเขา เขาถึงได้สติกลับมา

“มีอะไร?” ธามนิธิหันไปมองเธอ “เมื่อกี้เธอบอกว่าอะไรนะ?ฉันไม่ได้ยิน”

ปาณี “ฉันถามว่าถ้านิยายของฉันได้ถ่ายเป็นหนังคุณอาว่าใครมาแสดงคุณyถึงจะเหมาะ?”

ธามนิธิเขย่าหัว “ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องวงการบันเทิงเธอตัดสินใจเองเลย”

พูดจบก็มองปาณีอย่างคุ้นคิดแล้วบอกว่า “ห้ามให้สามีพวกนั้นของเธอมาแสดง!”

ปาณีมองเขาที่งอนอย่างไม่ปิดบังก็หัวเราะแล้วชี้หน้าเขา “คุณอาทำให้มันชัดเจอกว่านี้ได้ไหม? นี่ฉันได้กลิ่นซีอิ้วหกหมดแล้วเนี่ย!”

แต่ธามนิธิกลับกรอกตาใส่เธอแล้วบอก “ยังไงก็ไม่อนุญาตให้สามีพวกนั้นของเธอมาแสดงเป็นฉัน! เข้าใจไหม?”

ปาณีกลับหัวเราะจนล้มลงไป

ธามนิธิกลับยื่นมือว่าเกาเธอแล้สทำเป็นโหดใส่ “รีบตอบฉันก่อน”

ปาณีโดนเขาทำจนยอมแพ้แล้วร้องขอ “ฉันตกลงอย่าทำอีกนะคันจนจะตายอยู่แล้ว!”

ธามนิธิถึงยอมปล่อยตัวเธอแล้วเอาไอแพดลงไปกอดเธอแล้วหอมหน้าผากเธอ “พอเถอะนอนได้แล้ว”

ปาณีก็วางโน้ตบุ๊คไว้ที่หัวเตียงแล้วไปหอมธามนิธิแต่กลับได้ยินเสียงหายใจหนักขึ้นของธามนิธิเลยหันตัวกลับทันที “ฝันดีนะคุณอา”

ธามนิธิเห็นเธอที่รีบหลบก็ยิ้ม

หลับฝันดีทั้งคืน

วันที่สองปาณีตื่นในการโดนจูบอย่างเร่าร้อนแล้วเปิดตา

“คุณอาให้ฉันนอนอีกแป๊บนะ?” ปาณีอ้อน

ธามนิธิรู้สึกแค่ได้ยินเสียงเธอบางที่ในร่างกายมันก็เริ่มเปลี่ยนแปลงเลยหันตัวไปไม่มองเธอแต่ก็ยังใจดีเตือนเธอ “ถ้าใครบางคนยังไม่ลุกขึ้นอีกวันนี้คาบแรกคงได้ไปเรียนสายนะ?”