ตอนที่853

ตอนที่853

จันวิภาทนมองที่ปาณียิ้มเขินไม่ได้เลยทำเป็นไปว่า “ปาณีพวกเราก็อยู่กันหมด? เธอจำเป็นต้องเขินอายขนาดนี้ไหม? จริงๆเลยทำเอาใจฉันเต้นไปด้วย!”

ปาณีโดนว่าจนทำตัวไม่ถูกเลยเอาแต่ก้มหัวนั่งอยู่ตรงนั้น

จันวิภาไม่ได้มาว่าเธอต่อแต่เห็นเธอที่ร่างกายแข็งแรงขึ้นก็บอก “ปาณีตอนนี้เธอรู้สึกยังไงบ้าง? เป็นแบบนี้นะอยู่ๆนพรุจก็โทรมาบอกจะเอาเสื้อผ้ากลับมาเปลี่ยนแต่ตอยนี้ทางเธอก็.......”

“พี่ไปเลยฉันอยู่คนเดียวได้! ตอนนี้ดีขึ้นเยอะละ!” ปาณีรีบตอบ

จันวิภาชะงักแต่ก็พยักหน้า “งั้นฉันกลับไปก่อนนะ! เดียวฉันก็กลับมาเธอพักผ่อนดีๆนะเดียวฉันก็กลับมา”

แป๊บเดียวจันวิภาก็ไปแล้ว

ปาณีนั่งอยู่บนเตียงอย่างน่าเบื่อใส่น้ำเกลือทั้งวันจนทำเอาตอนนี้เธอรู้สึกว่าปวดเมื่อยตัวไปหมดเลยเดินลงจากเตียงช้าๆแล้วไปยืนมองข้างนอกทางหน้าต่าง

อยู่ๆก็มีเสียงข้อความเข้ามาทำร้ายความเงียบ

เธอเปิดดูข้อความหลังจากอ่านเสร็จก็ทำหน้าตกใจ

จากนั้นเธอก็ไม่สนใจอะไรแล้ววิ่งออกไป

กำลังเดินไปอยู่ปาณีก็พบว่าไม่ได้เอาโทรศัพท์มาสงสัยเมื่อกี้รีบเกินไปเลยทำให้ลืมไว้ในห้อง

คิดไปคิดมาเธอก็เดินกลับไปอีกรอบ

แต่พอเธอเปิดประตูห้องก็มีร่างสูงหันหลังยืนอยู่ตรงนั้นและในมือถือโทรศัพท์เธอไว้

ปาณีราวกับโดนฟ้าผ่ายืนอยู่หน้าประตูไม่ได้ขยับไปไหน

ในตอนที่เธอเตรียมจะก้าวเข้าไปในห้องก็ได้ยินเสียงที่ดังจากข้างหลัง “ปาณีเธอออกยืนที่ข้างนอกทำไม? ข้างนอกลมหนาวแถมเธอนังไม่สบายอีกรีบเข้าไปเร็ว!”

พูดจบก็ผลักเธอเข้าไปในห้องจากนั้นก็เห็นคนในห้อง “ธามนิธิ? เธอกลับมาเมื่อไหร่? ก็ไม่ใช่เตือนปาณีสักหน่อยเธอพึ่งหายดีถ้าออกไปแบบนี้อาการหนักขึ้นมาจะทำยังไง?”

ปาณีที่ราวกับพึ่งหาเสียงตัวเองเจอ “คุณอา......”

ธามนิธิหันกลับมามองผ่านปาณีแล้วไม่มองเธออีกแล้วหันไปมองจันวิภาที่ทำหน้าไม่พึงพอใจ “พี่ฉันรู้แล้ว! เธอออกไปแป๊บนึงฉันมีเรื่องอยากคุยกับปาณี!”

จันวิภาที่ถึงแม้จะซื่อบื้อไปหน่อยแต่ก็รับรู้ได้ถึงความไม่ปกติของน้องชายและปาณีจากนั้นก็กลืนคำพูดกลับไปแล้วออกไป

แต่ว่าเดินไปถึงครึ่งเธอก็หันกลับมามองน้องชายตัวเองที่ยืนอยู่ตรงนั้น “ปาณียังไม่หายดีเธอช่วยระวังหน่อยนะ.......”

พอธามนิธิสบตากับจันวิภาเธอเลยโบกมือแล้วเดินออกไป “รู้แล้ว! รู้แล้ว!”

พอจันวิภาปิดประตูเสร็จในห้องก็มีแต่ความเงียบเต็มไปหมด

ปาณีแอบมองคนข้างๆเป็นระยะๆจากนั้นก็ก้มหัวลงต่อ