ตอนที่855

ตอนที่855

ธามนิธิทำไรไม่ถูกเลยนั่งขอบเตียงฟังที่พี่สาวแบบ่นตัวเองและภรรยาน้อยที่อยู่บนเตียงก็ฟังอย่างสนุกสนานทำให้เขารู้สึกหมดคำพูดเลยกรอกตามองเธอแต่เธอกลับแอบไปฟ้องพี่สาว

“พี่คะ! ธามนิธิกรอกตามองใส่ฉัน!” ปาณีชี้ไปที่ธามนิธิแล้วมองจันวิภา

ธามนิธิเบิกตากว้างทันทียังไม่ทันได้ตั้งตัวก็โดนตีแขน

เขายกหัวขึ้นอย่างไม่เข้าใจจากนั้นก็เห็นพี่สาวมายืนปกป้องปาณีแล้วพูดกับตัวเอง “ตอนนี้ปาณีไม่สบายอยู่เธอเป็นสามีไม่รู้จักเป็นห่วงคนอื่นก็ช่างเถอะแถมยังมากรอกตามองใส่เขา? จริงๆเลยอยากโดนหรือไง?”

เขามองพี่สาวที่เอาแต่ปกป้องปาณีก็หมดคำพูด “พี่เธอ.......”

จันวิภาไม่มองเขาแล้วชี้ไปที่กาน้ำข้างๆ “ฉันหิวไปเทน้ำให้ฉันมาหนึ่งแก้วสิ! และปาณีก็จะดื่มเอาน้ำอุ่น!”

ธามนิธิเห็นได้ชัดว่าปาณีที่หลบอยาหลังจันวิภากำลังทำหน้าได้ใจแต่ว่าเขายังไม่ทันได้โต้กลับในมือก็มีแก้วน้ำมาเพิ่ม!

เขาเลยต้องเดินออกไปจากห้อง

เห็นธามนิธิทำหน้าไม่พอใจปาณีก็รู้สึกระแวงแล้วพูดกับจันวิภา “พี่ถ้าพวกเราทำแบบนี้คุณอาจะโกรธไหมอ่ะ?”

จันวิภาตบมือเธอเบาๆ “เขาไม่โกรธหรอก! นิสัยของธามนิธิก็ดีตลอด! นอกจากช่วงปีพวกนั้น.......แต่ว่าตอนนี้มันผ่านไปแล้วและอีกอย่างเธอมีฉันและแม่เป็นที่พึ่งไม่ต้องกลัว! พี่ปกป้องเธอ!”

ได้ยินที่พี่พูดแบบนี้ราวกับเป็นพวกเสี่ยๆปาณีเลยอดที่จะเอาหัวไปอิงเขาไม่ได้แล้วอ้อน “พี่ดีที่สุดเลย! ฉันนี่มีความสุขมากเลยจริงๆ! ถึงได้เจอครอบครัวที่ดีแบบพวกเธอ!”

นึกถึงคุณแม่ที่สุดยอดของปาณี จันวิภาก็ถอดหายใจแล้วลูบหัวเธอ “ถ้าพูดขึ้นมาพวกเรานั่นแหละที่ต้องขอบคุณเธอ! เธอช่วยทำให้ธามนิธิแข็งแรงขึ้น! และเธอช่วยเขาหาความมั่นใจกลับคืนมา! เธอไม่รู้ตอนที่เชาพึ่งเกิดเรื่องปีนั้นพวกเราไม่มีใครที่เข้าใกล้เขาได้เลยเพราะถ้าเขาเห็นคนก็จะโยนของไปมั่ว......”

ปาณีได้ยินที่พี่สาวเล่าก็นึกไปถึงครั้งแรกที่ได้เจอเขาใบหน้าที่ดูซึมๆต่างกับตอนนี้มาก!

ทันใดนั้นธามนิธิก็ถือกาน้ำเข้ามาเห็นปาณีที่ทำหน้าขอบคุณและจันวิภาที่ปัดน้ำตาอยู่

เขาก็รีบเดินเข้ามาถาม “เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลยไม่ใช่หรือไงทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้?”

จันวิภาสบตากับปาณีแบ้วยิ้มจากนั้นก็ลุกขึ้น “ธามนิธิก็กลับมาแล้วฉันไม่ขออยู่เป็นส่วนเกินแล้วกัน! ธามนิธิดูแลปาณีดีๆนะเข้าใจไหม?”

ธามนิธิพยักหน้าแล้วถาม “พี่เขยกลับมาแล้ว?”

ปาณีดึงเขาแล้วพูดกับจันวิภา “พี่ก็เหนื่อยมาหนึ่งวันแล้วรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ!”

รอจันวิภาออกไปธามนิธิก็มานั่งบนเตียงแล้วมองเธอไม่กระพริบตาเลยสักนิด “เธอคิดถึงฉันบ้างไหม?”

ยังไม่ทันได้คำตอบที่คาดหวังก็รู้สึกมีอะไรบางอย่างพุ่งเข้ามาที่ตัวเองจากนั้นก็ได้รับคนที่ตัวนุ่มๆไว้ถึงได้สติ

“ปาณี! เธอทำอะไรของเธอ? รู้ไหมที่เธอทำเมื่อกี้มันอันตรายนะ?” ธามนิธิอดที่จะตะโกนใส่เธอไม่ได้

แต่เธอกลับยิ้มแล้วอ้อนเขา “ฉันคิดถึงสามีมากๆเลย!”

ใบหน้าธามนิธิก็นิ่งแต่ในใจคือยิ้มบานเป็นดอกไม้แล้วแต่นึกถึงภาพเมื่อกี้ก็ตรึงหน้าต่อ “เมื่อกี้เธอทำฉันตกใจหมด? ถ้าฉันรับเธอไม่ทันจะทำยังไง? จริงๆเลยโตขนาดนี้แล้วยังชอบเล่นอีก!”

ปาณีนั่งฟังที่เขาสั่งสอนเงียบๆ

ในขณะที่ธามนิธิคิดว่าเธอนอนแล้วเธอก็ยกหัวขึ้นมองเขา “คุณอารูปนั้นมันไม่ใช่เรื่องจริงนะฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนแอบถ่ายจำรัสมาหาฉันแต่ฉันก็ชักสีหน้าให้เขาตลอดแต่ว่าคนนั้นหน้าด้านเกินไปฉัน.......”