ตอนที่856

ตอนที่856

ไม่กี่วันปาณีก็ได้ออกจากโรงพยาบาลเพราะความดื้อของเธอ

ถึงแม้คุณอาขอให้เธอพักต่ออีกแต่ว่าใครบางคนที่อยู่จนเบื่อก็ไปคุยกับธามนิธิจนสำเร็จเลยออกจากคุกโรงพยาบาลสำเร็จ

ระหว่างที่คุณอาเอากระเป๋าไปเก็บปาณีก็สูบอากาศราวกับไม่ได้สูบอากาศแบบนี้มาหลายชาติ

ตอนเธอออกมาถึงที่หน้าประตูโรงพยาบาลรอคุณอาอยู่ก็มีเสียงหนึ่งดังจากข้างหลัง “ปาณีนี่เธอสูบก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์นะยังสูบแรงขนาดนี้เลยหรอ?”

เธอหันกลับไปก็สบตากับตาที่ยิ้มอยู่พอดี “จำรัส! ทำไมเธอไม่ไปที่อื่นสักที?”

จำรัสเห็นเธอทำหน้าแบบอยากให้เขาไปไกลๆก็รู้สึกหมดคำพูดนึกถึงที่ตัวเองไปรอเธอที่หน้าโรงเรียนหลายวันราวกับคนโง่แต่ก็ไม่เห็นเธอสักทีทำให้เขาต้องมาขายหน้าเสน่ห์ตัวเองแล้วไปถามแฟนคลับคนหนึ่งถึงรู้เรื่องที่เธอลา

จากนั้นเขาก็รีบมาหาเธอที่โรงพยาบาลอุตส่าห์มาบังเอิญเจอเธอแต่เธอกลับทำหน้าแบบนี้ทำให้จำรัสรู้สึกเสียใจ

จำรัสมองไปทางข้างหลังเธอ “น่าสงสารจังเลยไม่มีคนมารับเธอ? งั้นฉันขอมีเมตตาครั้งหนึ่งอาสาส่งเธอกลับบ้านเอง”

พูดจบก็เดินไปทางรถคัวเองอย่างโอ้อวดแต่เห็นเธอที่ยืนนิ่งไม่ขยับก็ตะโกนอย่างไม่มีความอดทน “ยังยืนเอ๋ออยู่ทำไม? ขึ้นรถ? มีผู้หญิงตั้งเยอะแยะอยากขึ้นรถฉัน.......”

“ต่อแถวยาวไปถึงเมืองนอก?” ปาณีฝึกพูดตามน้ำเสียงของเขา “รถของเธอก็เหลือให้ผู้หญิงดวกนั้นที่ชอบเธอนั่งเถอะ? ฉันไม่อยากมีเรื่อง!”

พูดจบก็หัวไม่หันแล้วเดินไปทางออก

ใครจะไปรู้ว่าผมที่มัดจุกของเธอจะโดนคนอื่นจับไว้ปาณีหันกลับไปอย่างไม่พอใจก็เห็นผมตัวเองอยู่ในมือของจำรัสจากนั้นก็ตะโกนใส่เขาอย่างหัวเสีย “ปล่อยฉันนะ! ได้ยินไหม!”

จำรัสเล่นผมเธอแล้วยิ้มอย่างได้ใจ “ทำไม? ยังกล้าเถียงฉันอีกหรอ? คุณชายอย่างฉันอุตส่าห์มีน้ำใจแต่เธอกลับไม่รับ? รีบขึ้นรถฉันนะไม่อย่างนั้น.......”

อยู่ๆก็มีมือใหญ่วางลงบนไหล่ของจำรัสและกดแน่นทำเอาจำรัสร้องออกมา

ในขณะที่จำรัสกำลังสบตากับเจ้าของมืออย่างโมโหอยู่ก็ได้ยินเสียงปาณี “คุณอา! รีบมาช่วยฉันเร็ว!”

จากนั้นพอไหล่ของจำรัสเจ็บมือก็ปล่อยผมปาณีอัตโนมัติทำให้ปาณีหนีออกมาได้

ปาณีรีบพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดธามนิธิแล้วฟ้อง “คุณอาเขาดึงผมฉัน!”

ธามนิธิมองจำรัสอย่างเย็นชาแถมในมายตายังมีความระแวงบวกกับนัยน์ตาที่บึกจนดูอารมณ์ไม่ออกเลยทำให้รู้สึกน่ากลัวแบบไม่ต้องทำอะไร

จำรัสหลังจากที่รู้ว่าเขาเป็นใครก็มองและพิจารณาเขา

เมินความเย็นชาของธามนิธิจำรัสก็เทียบกับเขาในใจตัวเอง “อายุแก่กว่าฉัน ฐานะพอๆกับฉัน ความสง่าก็ไม่เท่าฉัน หน้าตาก็ไม่หล่อเท่าฉัน”

นึกถึงตรงนี้จำรัสก็อดที่จะยกหัวขึ้นแล้วสบตาธามนิธิไม่ได้ “เธอเป็นสามีของปาณี—ธามนิธิ?”

ธามนิธิไม่ได้สนใจเขาก็จูงมือปาณีเดินไปทางรถ

จำรัสโดนคนอื่นเมินใส่ครั้งแรกก็รู้สึกอารมณ์ไม่ดีดึงแขนเสื้อขึ้นราวกับอยากต่อยกับธามนิธิ!

ปาณีเห็นแบบนั้นก็ยิ้ม “จำรัสเธออยากต่อยกับคุณอา? ฉันว่าช่างมันไปเถอะ! คุณอาเป็นถึงสายดำดูจากแขนขาน้อยๆของเธอก็สู้หมัดของคุณอาไม่ไหว.......”