บทที่ 2

[ Nampink Part ]

1 สัปดาห์ต่อมา...

@คอนโดทามไท

“หลายวันก่อนก็ส่งตัวเข้าหอไปแล้วรอบหนึ่ง วันนี้ก็เหมือนส่งอีกรอบ ไม่เป็นไรหรอกเนอะนัน”

“จะเป็นอะไรล่ะ เธอก็พูดจาแปลกๆ รัน”

ไม่ต้องสงสัยหรอกว่า เสียงที่คุยกันนั้นคือเสียงของใคร เป็นเสียงแม่ฉันกับแม่พี่ทามเองแหละ

และใช่ค่ะ ตอนนี้ฉันมาถึงกรุงเทพแล้ว และตอนนี้ก็ยืนอยู่หน้าห้องของพี่ทามแล้วด้วย แล้วที่แม่ฉันกับอารันแม่ของพี่ทามพูดแบบนั้นเมื่อกี้ ก็เพราะว่าหลายวันก่อนมันเป็นวันแต่งงานของฉันกับพี่ทามซึ่งเราก็จัดกันแบบเล็กๆ อบอุ่นๆ มีแค่คนในครอบครัวเท่านั้นที่ไปแสดงความยินดีกับเรา ดูๆ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรใช่ไหมล่ะ

ใช่...วันแต่งน่ะไม่มี แต่คืนส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าห้องหอกันน่ะมี ก็หลังจากที่ส่งตัวเข้าห้องหอเสร็จพี่ทามก็หนีกลับมากรุงเทพเลยไง ซึ่งแน่นอนคืนนั้นไม่มีใครรู้นอกจากฉันคนเดียว ส่วนคนอื่นๆ ก็มารู้ตอนเช้าของอีกวันเพราะพี่ทามไม่ได้อยู่ทานข้าวเช้าด้วยกันไง

ตอนนี้ก็เลยเหมือนเป็นการส่งเข้าห้องหออีกรอบตามที่แม่พี่ทามบอกนั่นแหละ ก็งงเหมือนกันยอมแต่งงานกับฉันแต่ไม่ยอมเข้าห้องหอกับฉัน แล้วจะยอมแต่งทำไม งงไหม?

“เรื่องคืนนั้นช่างมันเถอะน่า เอาเรื่องตอนนี้ดีกว่า เราก็กดออดตั้งนานแล้วนะรันทำไมเจ้าทามถึงยังไม่มาเปิดประตูอีกล่ะ” แม่ฉันที่รู้สึกว่าตัวเองกดออดหลายครั้งแล้วแต่เจ้าของห้องก็ยังไม่มาเปิดให้สักทีจึงบ่นกับแม่พี่ทามเบาๆ แต่มันก็จริงอะฉันเองก็ยืนจนตะคริวจะกินขาอยู่แล้วเนี่ยยังไม่เห็นเจ้าของห้องจะมาเปิดประตูสักที

“มาๆ เดี๋ยวฉันกดเอง เฮ้อ ลำบากจริงๆ รหัสห้องลูกก็ดันลืม” คุณแม่พี่ทามบ่นเบาๆ คนเดียวก่อนจะยื่นมือกดออดแทนแม่ฉัน

ติ๊งหน่อง~ ติ๊งหน่อง~

ติ๊งหน่อง~ ติ๊งหน่อง~

ปึก!

เฮือก!!!

พวกฉันสามคนสะดุ้งเฮือกวิญญาณแทบหลุดจากร่าง เมื่อจู่ๆ คนด้านในก็กระชากประตูออกอย่างแรงแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ที่ทำให้ฉันตกใจจนต้องหันหน้าหนีก็คือ พี่ทามเขามาเปิดประตูทั้งๆ ที่ตัวเองเนื้อตัวชุ่มไปด้วยน้ำโดยที่ท่อนล่างมีแค่ผ้าขนหนูพันเอวไว้ผืนเดียว ส่วนท่อนบนคือโล่งเลยค่ะ โชว์ซิกซ์แพ็กกับผิวขาวๆ ของเขาเน้นๆ ไปเลย

“อุ๊ยตาย ตาทาม! ทำไมแกไม่ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนมาเปิดประตูล่ะฮะ” แม่พี่ทามยกมือทาบอกเมื่อเห็นสภาพที่ลูกชายออกมาเปิดประตูให้แขก

“ก็ผมกำลังอาบน้ำอยู่” เขาตอบแม่ตัวเองเสียงเรียบแต่สายตากลับจ้องมาที่ฉัน แล้วคือมองมาที่ฉันทำไมเล่า ฉันไม่ได้เป็นคนกดกริ่งถี่ๆ นั่นสักหน่อย

“อานันสวัสดีครับ”

“หวัดดีจ้า บอกให้เรียกแม่ได้แล้ว เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วเรียกอาอยู่นั่นแหละ ไปๆ แม่ว่าเข้าข้างในกันดีกว่า” แม่ฉันตอบพี่ทามอย่างยิ้มๆ ก่อนจะชวนทุกคนเข้าไปข้างใน ซึ่งฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากลากกระเป๋าตัวเองเดินตามหลังแม่เข้าไป

ซึ่งพอเข้ามาในห้องแล้วฉันแบบอ้าปากค้างเลยอะ ห้องหรูหรามากแต่งสไตล์โมเดิร์นแบบผู้ชายสายเนี้ยบแต่แอบเย็นชาน่าค้นหาอะ เออ แบบผู้ชายเย็นชาแบดๆ แต่มีความเรียบร้อยผสมกันตามสไตล์เขานั่นแหละ

อย่างนี้แหละเนอะคนรวย มีคอนโดหรูหราหมาเห่ามาก เพอร์เฟกต์ไปทุกอย่าง

อ้อ...ฉันยังไม่ได้บอกใช่ไหมว่าพี่ทามน่ะเป็นลูกเจ้าของไร่องุ่นหลายพันไร่เลยนะแถมยังมีธุรกิจอื่นๆ อีกมากมายด้วย เป็นไงล่ะรวยเว่อร์ แถมพ่อของพี่ทามยังเป็นคนมีอิทธิพลที่คนในแถบนั้นเคารพนับถือมากอีกด้วย ไงล่ะสามีน้ำพิ้งค์ดีกรีไม่ธรรมดาใช่ไหมล่ะ

คริคริ แอบภูมิใจเบาๆ ^^

“เรามันแสบมากเลยนะทามที่คืนนั้นหนีกลับมากรุงเทพก่อน แม่หยิกสักทีดีไหม” อารันต่อว่าตาเขียวพร้อมทำท่าจะเข้าไปหยิกแขนพี่ทามจริงๆ

“ผมมีธุระที่มหาวิทยาลัยตอนเช้าเลยต้องรีบกลับมาก่อนน่ะครับ”

ทุกคนเชื่อที่พี่ทามพูดไหม ถ้าทุกคนเชื่อฉันจะบอกเลยว่า ทุกคนโดนหลอก เพราะตอนนี้พี่ทามกำลังโกหกอยู่ ใช่แล้วแหละ เห็นหน้านิ่งๆ แบบนั้นแต่ความร้ายกาจชนิดลิมิเตดอิดิชั่นเลยนะ ก็เขาน่ะแค่ไม่อยากเข้าห้องหอกับฉันแค่นั้นแหละ ทำเป็นยกเรื่องมหาลัยมาอ้างให้ดูดี

“เอาน่ารัน ช่างเรื่องนั้นไปเถอะเรื่องมันผ่านไปแล้ว อีกอย่างทามเขาอาจจะมีเหตุผลจำเป็นที่ต้องกลับมากรุงเทพกะทันหันจริงๆ ก็ได้ เธออย่าไปดุลูกเลย”

แม่ฉันก็คือแม่ฉัน แม่ฉันที่แปลว่าเข้าข้างพี่ทามมาโดยตลอดเสมือนเป็นลูกในไส้ของตัวเอง เฮ้อ~ ฉันละเบื่อจริงๆ เลยทีกับฉันไม่เห็นจะเข้าข้างอะไรแบบนี้บ้างเลยเหอะ

เชอะ!

“อะ แม่ก็ไม่มีอะไรจะพูดมากหรอกเพราะบอกในคืนส่งตัวเข้าหอไปหมดแล้ว แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วมาส่งตัวน้ำพิ้งค์ให้กับทามอีกครั้งแม่ก็ขอให้ทามเอ็นดูน้องมากๆ นะลูก น้องมันยังเด็กอาจจะยังดื้อบ้างซนบ้างตามประสา ที่สำคัญถ้าทะเลาะกันก็รีบปรับความเข้าใจกันนะจะได้อยู่อย่างมีความสุขนะลูกนะ” ขนาดไม่มีอะไรจะพูดนะ แต่ยาวมาก

“ส่วนของแม่...” อันนี้อารันแม่พี่ทามกำลังจะพูด “แม่ขออย่างเดียวจากทามอย่าแกล้งน้องเด็ดขาด ส่วนหนูพิ้งค์ถ้าโดนพี่เขาแกล้งโทร. มาบอกแม่ได้เลยเพราะแม่จะจัดการเอง”

อารันพูดด้วยสีหน้าขึงขังจริงจังมาก ในขณะที่พี่ทามมองหน้าแม่ตัวเองนิ่งๆ เหมือนไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับน้ำเสียงสีหน้าและประโยคเอาจริงเอาจังของแม่ตัวเองเลยสักนิด เย็นชาจริงๆ

“โอเค เอาละแม่กับอารันกลับก่อนละกัน เพราะแม่ๆ จะแวะไปหาเพื่อนเก่าสักหน่อย”

แม่หันมายิ้มให้ฉันและพี่ทามก่อนจะควงแขนอารันหันหลังเดินไปที่ประตูอย่างเร่งรีบ โดยที่ฉันได้แต่ยืนทำอะไรไม่ถูกที่กำลังจะถูกทิ้งให้อยู่กับพี่ทามตามลำพัง

“อ้าวแม่! ไหนว่าจะกลับเย็นๆ ไง โกหกกันนี่!” ฉันตะโกนไล่หลังแม่ที่กำลังจะถึงประตู

"แม่รีบ เพื่อนรอเจอแม่อยู่ ไปแล้วนะ"

แล้วแม่ฉันก็ควงแขนแม่พี่ทามเดินออกไปข้างนอกอย่างเร็วแสง ทำให้ในห้องตอนนี้เหลือแค่ฉันกับพี่ทามสองคน ซึ่งพี่ทามก็ยังอยู่กับผ้าขนหนูผืนเดียวเหมือนเดิม

เอาไงดีอะ ฉันควรจะเริ่มพูดกับสามีตัวเองยังไงดี คือเข้าใจฉันไหมว่าตั้งแต่พวกเราโตอะ พวกเราก็ห่างเหินกันมากเลย ไม่ได้มานั่งเล่นด้วยกันเหมือนตอนประถม ใช่ พอขึ้นมัธยมพี่ทามก็ไปเรียนที่อื่น ส่วนฉันก็เรียนที่อื่น เราสองคนเลยห่างเหินกันไปโดยปริยาย พอมาตอนนี้ก็เลยรู้สึกเกร็งๆ ต่อกัน แต่เอาจริงๆ น่าจะมีแค่ฉันคนเดียวแหละที่รู้สึกเกร็งอะ เพราะพี่ทามไม่น่าจะเป็นหรอกเย็นชาขนาดนั้น

"เอ่อ...ห้องพี่ทามอยู่ไหนอะ พิ้งค์จะเอาเสื้อผ้าไปเก็บ" ฉันพูดเสียงแผ่วแทบจะไม่ได้ยินออกไปโดยที่ไม่หันไปทางเจ้าของห้องเลย ก็ฉันกลัวอะ กลัวจะไม่มองหน้าแต่มองอย่างอื่นแทน ก็เล่นขาวจั๊วะล่อตาขนาดนั้นถ้าหันไปก็ต้องมีโฟกัสผิดจุดบ้างแหละ

"เดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้าย" เสียงนิ่งๆ กระด้างหน่อยๆ ตอบฉันเป็นประโยคสั้นๆ แต่กะทัดรัด ฉันก็เลยปรายตามองตามที่เขาบอกก่อนจะเห็นว่าทางซ้ายมือมีซอยให้เข้าไป แต่ขวามือมันก็มีซอยเหมือนกันอะ อยากรู้จังว่าเป็นห้องอะไร

"แล้วขวามือห้องอะไรอะ" ฉันถามออกไปอย่างอยากรู้อยากเห็น

"ห้องออกกกำลังกายของฉัน"

ห้องออกกำลังกายงั้นเหรอ ฟังดูแปลกๆ อยู่นะน้ำเสียงของเขาอะ ไม่ใช่ว่าเปิดออกมาแล้วมีครบทั้งโซ่ แส้ กุญแจมือนะ หรือฉันคิดมากไปเอง

“คิดอะไรอยู่” พี่ทามหรี่ตาถามฉัน

“เอ่อ…ปะเปล่าค่ะ พิ้งค์เข้าไปใช้ห้องนั้นด้วยได้ใช่ไหมคะ”