ตอนที่ 6
บทที่ 6
September 18, 2026
“ไม่ได้สวยแกจะชอบพี่ชายฉันไม่ได้ เดี๋ยวแกจะเสียใจเอาทีหลัง”
ใช่ ฉันควรตัดปัญหานี้ตั้งแต่ตอนนี้ ฉันไม่ควรปล่อยให้มันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนนี้ เพราะถ้าอนาคตยัยสวยดันรักพี่ทามขึ้นมาจริงๆ เรื่องมันจะวุ่นวายและจะต้องมีคนเสียใจแน่นอน อย่างเช่น...
“พี่รักสวยไม่ได้หรอก พี่มีคนที่พี่รักแล้ว”
“พี่รักใคร?”
“พิ้งค์...พี่รักพิ้งค์”
“ทำไมอะพี่ทามทำไมถึงไม่เป็นสวยที่พี่รัก สวยรักพี่ทามมากกว่าที่พิ้งค์รักพี่อีกนะ”
“สวยอย่าพยายามเลย ยังไงซะคนที่พี่เลือกและคนที่พี่รักสุดหัวใจก็คือพิ้งค์คนเดียว”
“...”
“พิ้งค์...พิ้งค์...ยัยพิ้งค์!!”
“ฮะ ฮะ?... เรียกฉันเหรอ?”
“ก็เออสิเรียกแกนั่นแหละ พูดกับยัยสวยอยู่ดีๆ ก็นั่งเหม่อลอยเหมือนวิญญาณหลุดจากร่างไปเลย เป็นไรปะ?”
บ้าจริง นี่เมื่อกี้ฉันนั่งคิดอะไรของฉันเนี่ย บรึ๊ย จักจี้เป็นบ้าเลยมโนไปได้ไงว่าพี่ทามจะรักตัวเองแบบนั้น
เฮ้อ~ ยัยพิ้งค์นะยัยพิ้งค์สมงสมองแกไปหมดแล้วนั่นน่ะ คิดอะไรไม่กลัวฟ้าผ่าเลย คนอย่างพี่ทามน่ะเหรอจะมารักแก เย็นชาซะขนาดนั้น
“ไม่มีอะไรแค่นั่งคิดอะไรเพลินไปหน่อย ฉันไปเก็บจานก่อนนะ...แต่สวยแกจะชอบพี่ชายฉันไม่ได้นะ ยังไงๆ ก็ไม่ได้”
ฉันที่กำลังจะลุกไปเก็บจานแล้วแต่นึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้คุยอะไรค้างกับยัยสวยอยู่ก็เลยหันไปย้ำมันอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปเก็บจานข้าวของตัวเองในเวลาต่อมา
แต่ตอนเดินผ่านโต๊ะพี่ทามฉันก็แอบแบะปากใส่พี่ทามด้วยนะ ก็หมั่นไส้อะเย็นชาขนาดนั้นแล้วยังทำให้ยัยสวยชอบได้อีก
ติ่ง!
พี่ทาม: ปากเป็นไร
เหอะ! มีการไลน์มาถามด้วย จะเป็นอะไรก็เรื่องของฉันเถอะ ยุ่ง!
น้ำพิ้งค์: ไม่รู้สิเห็นหน้าพี่แล้วมันกระตุกเอง
ฉันตอบแค่นั้นก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าผ้าของตัวเองที่สะพายอยู่ จากนั้นก็เดินเมินหน้าพี่ทามที่มองฉันไปนั่งเล่นรอเวลานัดรวมปีหนึ่งอยู่ใต้คณะที่ฉันเรียนเมื่อเช้า
ใช่แล้ว วันนี้รุ่นพี่เขานัดรวมปีหนึ่งวันแรกตอนบ่ายสาม พวกฉันที่ไม่มีเรียนแล้วก็เลยขี้เกียจกลับไปที่ห้องก็เลยนั่งรอที่คณะไปเลย
จนกระทั่งบ่ายสามเป็นเวลานัดของรุ่นพี่ พวกฉันทั้งสามคนก็เดินไปนั่งกันที่ลานคณะซึ่งมีพี่ๆ และคนอื่นๆ นั่งรออยู่แล้ว
แต่ความพิเศษอยู่ตรงไหนรู้ไหม ความพิเศษมันอยู่ตรงที่ลานข้างๆ ของพวกฉันมีเด็กวิศวะนั่งรับน้องอยู่เหมือนกัน
แล้วไอ้รุ่นพี่ที่ยืนหัวโด่อยู่ข้างหน้าลานก็คือพี่ทาม ใช่พี่ทามสามีแห่งชาติของฉันเอง ยืนทำหน้าหล่อเก๊กขรึมนั่นไง
แล้วข้างๆ ก็มีพี่ๆ คนอื่นๆ ในกลุ่มที่ไปนั่งทานข้าวเมื่อตอนเที่ยงอีกสามสี่คนยืนอยู่ข้างๆ ด้วย หนึ่งในนั้นก็มีพี่ไมโครเวฟของยัยพริกไทยด้วย
“พ่อไมโครเวฟของพริกหล่ออะไรปานนั้นล่ะพ่อคุณ” ยัยพริกไทยที่นั่งอยู่ข้างหลังฉันนั่งท้าวคางทำหน้าเคลิ้มมองพี่ไมโครเวฟของมันจนตาเยิ้มไปหมด เห็นแล้วก็อดจะส่ายหัวกับความเกินหน้าเกินตาของมันไม่ได้
“มึงๆ พี่คนนั้นที่ยืนอยู่ตรงกลางอะหล่อมากเลยอะ”
“ใช่ๆ อยากได้วาร์ปพี่เขาจังเลยอะ”
“อยากได้วาร์ปเหรอเรามีนะแต่ทำใจหน่อยละกันพี่เขาไม่สนใจผู้หญิง”
ฉันหันขวับยื่นหน้าไปบอกผู้หญิงสองคนที่นั่งข้างหน้าทันทีที่ได้ยินว่าแอบกระซิบแล้วแอบเหล่มองพี่ทามซึ่งกำลังยืนเก๊กขรึมต่อหน้ารุ่นน้องในคณะตัวเอง จนผู้หญิงสองคนที่ได้ยินฉันพูดแบบนั้นหันขวับมาทำตาโตใส่ฉันทันที
“จริงเหรอ? เสียดายอะ”
ผู้หญิงหนึ่งในสองคนที่นั่งข้างหน้าฉันว่าออกมาด้วยสีหน้าเสียดายสุดๆ ก่อนจะหันกลับไปด้านหน้าที่มีรุ่นพี่กำลังเปิดพิธีอยู่และหลังจากนั้นกิจกรรมการพบปะรุ่นพี่กับรุ่นน้องในวันแรกก็ดำเนินไปจนถึงจบกิจกรรม
ในกิจกรรมก็ไม่มีอะไรมากหรอก...คณะฉันถือว่ารับน้องได้น่ารักมากๆ คุยกันสุภาพสุดๆ แนะนำตัวรุ่นพี่รุ่นน้องสายรหัสกันแบบเรียบร้อยมีอะไรก็สามารถปรึกษากับรุ่นพี่ได้ แลกไลน์แลกเบอร์กันไปเผื่อมีอะไรต้องปรึกษากันก็จบ
...แต่ตัดภาพไปที่คณะข้างๆ พวกฉันสิ...ทั้งตะโกนทั้งตะคอก แหกปาก ดุดันจนพวกฉันที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ยังแอบสะดุ้งตกใจกันอยู่หลายรอบ
เข้าใจนะว่านั่นมันคือวิศวะ แต่ฉันแอบสงสารผู้หญิงตัวน้อยๆ ที่มีน้อยกว่าผู้ชายประมาณสามเท่ามากที่ต้องมาเจอรุ่นพี่โหดเย็นชาอย่างกลุ่มของพี่ทามจัง
...แล้วพี่ผู้หญิงที่ชื่อน้ำแข็งซึ่งเป็นแฟนของพี่ภีมก็ไม่น้อยหน้าเหมือนกันนะ ใช่จ้ะแม่นางก็เป็นพี่ว้าก ทำหน้านิ่งจนฉันยังแอบกลัว ไม่รู้ว่าพี่ภีมชายผู้อ่อนโยนของฉันไปตกหลุมรักนางยักษ์อย่างพี่เขาไปได้ไง ดุขนาดนั้นสู้ฉันที่สวยและอ่อนโยนอย่างกับปุยนุ่นก็ไม่ได้ คำหยาบก็ไม่มีเล็ดลอดออกมา ตะคอกตะโกนก็ไม่ทำ ทุกอย่างซอฟต์หมด!
...ซอฟต์จนเจ้าสล็อตยังอาย...
3 นาทีต่อมา...
“คณะวิศวะนี่รับน้องได้ฮาร์ดคอร์มาเลยอะ ฉันอยากจะยื่นยาสเตร็ปซิลให้เลย”
“ฮ่าๆ เออๆ จริงของแก”
ยัยพริกไทยพูดจบพวกฉันก็หัวเราะร่าออกมาเลยเพราะขำเมื่อนึกถึงภาพก่อนหน้านี้ที่พวกเขาทำ
“ส่งสัยฉันต้องหาทางหาไลน์พี่ไมโครเวฟแล้วละจะได้แอบส่งสเตร็ปซิลไปสักกระเช้าให้ที่บ้านแทนการเลี้ยงข้าวตอนเที่ยงด้วย”
“ฮ่าๆ ขอให้แกหาไลน์พี่เขาเจอพริก”
“ย่ะ ไม่เกินความสามารถของฉันอยู่แล้ว” มันว่าอย่างมั่นอกมั่นใจกลับมา
“เออนี่ขับรถกลับดีๆ กันล่ะไว้เจอกันพรุ่งนี้ต่อ”
...เมื่อเดินมาถึงรถของฉันที่จอดอยู่ที่เดิมตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วฉันก็โบกมือร่ำลากับเพื่อนๆ ก่อน ซึ่งยัยสวยกับยัยพริกไทยก็หยุดเดินแล้วโบกมือให้ฉันเช่นกัน...“เค เจอกันพรุ่งนี้”
...จากนั้นพวกมันสองคนก็เดินไปขึ้นรถของตัวเอง ฉันก็เลยหันมาปลดล็อกประตูรถตัวเองแล้วขึ้นไปนั่งให้เรียบร้อยก่อนจะสตาร์ตรถแล้วขับกลับคอนโดพี่ทาม...
@คอนโดทามไท
18.00น.
ฟุ่บ!
อ่า~ รู้สึกสบายใจจังพอกลับมาถึงห้องแล้วได้โดดเตียงนุ่มๆ แบบนี้ แล้วเตียงพี่ทามนี่ก็หอมจริงๆ หอมจนฉันต้องเปิดผ้าห่มแล้วซุกตัวเข้าไปข้างในเลยทีเดียว จากนั้นก็หลับตาพริ้มทั้งชุดนักศึกษาไปเลย...
ตอนนี้ฉันรู้สึกเหนื่อยแล้วก็เพลียมากเลย รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหลุดพ้นจากความหนักอึ้งที่หนังตาแล้วไปเฝ้าพระอินทร์แทน
Zzz
[ Timethai part ]
ปึก!
ผมเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องหลังจากที่กลับมาถึงคอนโด ก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆ ห้องที่เงียบสนิทเหมือนไม่มีคนอยู่ ผมจึงยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดูอีกครั้งก็พบว่าตอนนี้มันเพิ่งเวลาหกโมงเย็น คิดว่าน้ำพิ้งค์น่าจะยังไม่กลับมาเพราะผมให้เวลาเธอถึงหนึ่งทุ่ม ก็เลยเดินไปทางห้องนอนเพื่อจะอาบน้ำรอยัยนั่นกลับมา
...จะได้พาไปที่ที่หนึ่งที่แม่เธอโทร. มาบอกผมว่าเธออยากไป...
ปึก! แอ๊ด~
...แต่พอเปิดประตูเท่านั้นแหละ...
Zzz
O_O
เชี่ยเอ๊ย! ผมถึงกับควันออกหู
น้ำพิ้งค์แม่งขึ้นไปนอนบนเตียงผมทั้งๆ ที่อยู่ในชุดนักศึกษาแบบนั้นได้ไงวะ แล้วกระโปรงที่ใส่อยู่แม่งก็ผ่านการนั่งบนพื้นมาด้วย
ยัยบ้าเอ๊ย!
รู้อะไรเกี่ยวกับตัวผมบ้างไหมวะเนี่ย...คือผมแม่งไม่ชอบอะไรที่มันสกปรกและไม่เป็นระเบียบเอามากๆ จะว่าผมเป็นผู้ชายสายเนี้ยบก็ได้ เพราะผมเป็นแบบนั้นจริงๆ ไม่เชื่อก็แหกตาดูสิ่งของในห้องผมดูได้ว่ามันถูกจัดเป็นระเบียบขนาดไหน!
แต่ดูเธอสิวะ! พาเชื้อโรคไปกอดใต้ผ้าห่มผมแบบนั้นได้ไง
ปึง!
ตึก! ตึก! ตึก!
ผมรีบปิดประตูห้องแล้วเดินดุ่มๆ ไปที่เตียงที่ยัยตัวเชื้อโรคนอนอยู่ทันทีก่อนจะอุ้มตัวเธอทั้งผ้าห่มไปโยนในอ่างอาบน้ำในห้องน้ำ
ตุบ!
“โอ๊ย!”
และหลังจากนั้นผมก็ยืนเท้าเอวหายใจแรงๆ ด้วยความโมโหรอน้ำพิ้งค์ค่อยๆ กระเสือกกระสนลืมตาลุกขึ้นมาจับขอบอ่างด้วยใบหน้าเหยเก