7 - เอาตรงไหนดี ?

1 อาทิตย์ผ่านไป

โชคดีว่าหลายวันมานี้ฉันไม่เจอกับผู้ชายคนนั้นเลย คู่หมั้นของพี่สาวฉัน ไม่เห็นเขามาที่บ้านไม่มาหาพี่มารีเลย มาแค่วันนั้นแล้วก็หายหน้าไป

ที่บอกแบบนี้ไม่ได้แปลว่าฉันคิดถึงเขานะ ไม่อยากจะเจอเลยต่างหาก

แต่ก็คงจะเลี่ยงไม่ได้สินะ...

— ห้างสรรพสินค้า

วันนี้สายธารขอให้ฉันพามาซื้อของที่ห้าง ไปลากฉันจากที่บ้าน มาตั้งแต่เช้านี่ก็จะเที่ยงแล้วยังไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง

“แกจะเดินดูอีกนานไหมฉันปวดขาจะแย่แล้วนะ” ฉันบ่นสายธาร เธอเอาแต่เดินดูของไม่ยอมซื้อสักที

“เดี๋ยวสิแก ของแบบนี้มันก็ต้องเลือกดูหลาย ๆ ร้านไหม”

“แต่เล่นเข้าออกเป็นสิบ ๆ ร้านแล้วไม่ซื้อมันก็เหนื่อยนะ ปวดขาด้วย”

“บ่นเป็นคนแก่ไปได้”

“แกไปเดินซื้อคนเดียวเลย ฉันไม่ไปกับแกด้วยแล้ว” ฉันถอนหายใจออกมา เบา ๆ ก่อนจะนั่งลงตรงที่เอาไว้นั่งพักภายในห้าง

“ยัยพริ้ง !!! ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลยนะ” สายธารยืนท้าวเอวมองค้อนฉัน

“เหนื่อย...”

ในขณะที่ฉันกำลังคุยกับสายธารอยู่สายตาของฉันก็ดันเหลือบไปเห็นใครบางคน

คนที่ฉันไม่อยากจะเจอหน้าเขาที่สุด

คู่หมั้นของพี่มารี นั่นเขากำลังเดินอยู่กับใคร ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ หน้าตาน่ารัก

“พริ้ง!! แกมองอะไรของแกได้ยินที่ฉันพูดไหมเนี่ย พาฉันไปซื้อของหน่อย สัญญาจะไม่เลือกเยอะแล้ว” เสียงของสายธารบอกฉัน แต่ตอนนี้สมองกับสายตาของฉันมันกำลังจดจ่ออยู่กับคู่หมั้นของพี่มารีที่กำลังเดินอยู่กับผู้หญิง

ไม่ใช่ว่าเขามีแฟนแล้วหรอกนะ

เอ๊ะ! แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันกันล่ะ

เฮือก...!!

ฉันรีบก้มหน้าลงทันทีเมื่อผู้ชายคนนั้นหันหน้ามาทางฉันที่กำลังนั่งมองอยู่ ไม่รู้ว่าเขาเห็นฉันหรือเปล่า แต่การที่ฉันนั่งอยู่ตรงนี้มันเริ่มจะไม่ปลอดภัยแล้วแหละ

“แก เรากลับกันเถอะพรุ่งนี้ค่อยมาซื้อ”

“ไม่ได้พรุ่งนี้ฉันต้องไปที่สวนกับเฮีย มาแล้วก็ซื้อวันนี้สิ” คือบ้านของสายธารมีสวนองุ่น ใหญ่ที่สุดในจังหวัดเชียวนะ

“ฉันอยากกลับบ้านแล้ว จริง ๆ นะ”

“อะไรกันทำไม จู่ ๆ ถึงอยากจะกลับ?”

“มะ มันเหนื่อยไง”

ฉันเหลือบตาขึ้นมองดูว่าคู่หมั้นของพี่สาวของฉันไปหรือยัง แต่!!! เขากลับยังไม่ไปไหน แถมยังทำท่าเหมือนจะเดินมาทางฉันด้วย

ไม่ดี แบบนี้ไม่ดีแน่ ๆ

พรึบ!

ฉันลุกขึ้นยืนเต็มตัวก่อนจะคว้ามือไปจับมือสารธารของก็รีบพาเดินออกมาจากห้างทันที

สายธารก็โวยวายยกใหญ่ว่าฉันจะรีบไปไหน แต่ฉันก็บอกอะไรไม่ได้

“พริ้ง!! แกเป็นอะไรเนี่ย”

“กะ ก็ค่อยมาพรุ่งนี้ไง”

“ไม่ใช่ล่ะ แกเห็นใคร?” สายธารมองหน้าฉันอย่างจับผิด ฉันรีบก้มหน้าลงหลบสายตาที่มีพิรุธของตัวเองทันที

“ปะ เปล่า”

“แกโกหก นี่เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งกี่ปีทำไมฉันจะดูไม่ออก”

“ไม่มีอะไรหรอก กลับกันเถอะไว้ค่อยมาวันหลังนะ”

สายธารถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พอเห็นว่าฉันไม่ยอมพูดอะไรเธอก็ไม่ได้ถามอะไรฉันต่อให้ยืดยาวอีก