เดินทาง (1)

เมื่อออกจากเมืองถงหรง เกี้ยวเจ้าสาวก็ต้องเปลี่ยนเป็นรถม้าเพื่อความสะดวกในการเดินทาง แดนตะวันออกไปแดนใต้ต้องใช้เวลาเดินทางนานนับเดือน และกว่าจะถึงอาณาจักรเฟิงหยวน นี่ยังไม่พูดถึงถ้าหากว่าเจออุปสรรคอย่างเช่นพวกซากศพหรือสัตว์ดุร้ายมาขวางทาง หรือเจอสภาพอากาศที่เลวร้ายย่ำแย่

บางทีอาจจะใช้เวลามากกว่าที่คิด นางจึงจะเดินทางไปถึงที่อาณาจักรเฟิงหยวน

เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่โรคระบาดที่นางได้เดินทางไกลถึงเพียงนี้ คิดถึงบรรยากาศและสายลม ก็รู้สึกอิสรเสรี

“ศิษย์พี่ใหญ่ส่งข้าเพียงเท่านี้ก็พอเจ้าค่ะ” พวกเขาสมควรจะไปส่งนางให้ถึงอาณาจักรเฟิงหยวนได้ซ้ำ แต่ถ้าข้ามเขาลูกนี้ก็จะออกจากเขตตะวันออกแล้ว ที่รอยต่อเต็มไปด้วยพวกซากศพ นางไม่อยากให้พวกเขาต้องมาเสี่ยงอันตราย

“ได้อย่างไร” เจียงเทียนอีสั่นศีรษะ

เขาเป็นคนเดียวที่เป็นห่วงนางด้วยใจจริง แม้แต่พี่ชายของนางก็ยังไม่เป็นห่วงนางเท่ากับเขา นี่ทำให้หญิงสาวยิ้มออก “ข้าไม่เป็นอะไรหรอกเจ้าค่ะ พวกท่านควรรีบกลับไปดูแลเมืองถงหรงแทนข้า”

ไม่มีนางอยู่และไม่มีพวกเขา ถ้าหากพวกซากศพเข้ามาใกล้ชาวเมืองจะตกอยู่ในอันตราย

เจียงเทียนอีมองศิษย์น้องเล็กแล้วถอนหายใจกระทั่งตอนนี้นางก็ยังเป็นห่วงผู้อื่นมากกว่าตนเอง “พวกเขาอยู่หลังกำแพง ต้องกังวลเรื่องอะไร เจ้าเสียอีกที่ต้องเดินทางผ่านพวกมัน”

“ข้าคิดว่าพวกเขามีเส้นทางที่หลีกเลี่ยงไปได้”

พวกเขาที่ว่าหมายถึงคณะทูตจากอาณาจักรเฟิงหยวน นางคาดเดาจากรถม้าที่ไร้ร่องรอยขีดข่วน แม้เลือดกระเซ็นก็ไม่มีให้เห็น

นี่แสดงว่ารถม้าหลังนี้ไม่เคยผ่านเหตุการณ์ปะทะมาก่อน

หรือไม่พวกเขาก็ทำความสะอาดก่อนถึงถงหรง แล้วเหตุใดต้องทำเรื่องเสียเวลาเช่นนั้นด้วย

เจียงเทียนก็คิดเช่นเดียวกัน เขามองไปที่คนของเฟิงหยวน

“พวกเขาล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ทั้งสิ้น”